III SA/Lu 194/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie: WSA Jerzy Drwal, SO del. Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na czynność Wójta Gminy S. Ł. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie zapewnienia uczniom niepełnosprawnym bezpłatnego transportu do szkoły postanawia: dokonać wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 września 2011 r., sygn. III SA/Lu 194/11, w ten sposób, że uznać, iż użyte w punkcie II pojęcie "miejsce zamieszkania" jest równoznaczne z określeniem adresu małoletnich. Wyrokiem z dnia 8 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie: 1. stwierdził bezskuteczność czynności Wójta Gminy S. Ł. zawartej w piśmie z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...]; 2. uznał, że małoletnim dzieciom skarżącego – K. M. R. i D. S. R. przysługuje uprawnienie do bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do Liceum Ogólnokształcącego w S. Ł. i z powrotem do miejsca zamieszkania. W punkcie trzecim orzeczono o kosztach postępowania. Wnioskiem z dnia 24 stycznia 2012 r., doprecyzowanym pismem z dnia 6 lutego 2012 r., J. R. zwrócił się o dokonanie wykładni przedmiotowego wyroku. Skarżący, powołując się na treść sentencji wyroku, wnosił o wyjaśnienie, "czy określenie miejsca zamieszkania jest równoznaczne z określeniem adresu małoletnich". Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej jako p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Celem wykładni jest usunięcie także wątpliwości co do sposobu jego wykonania. Rozumienie terminu "miejsce zamieszkania", zważywszy na kontekst, w jakim zostało użyte w przedmiotowym wyroku, nie powinno budzić wątpliwości. Jednak sposób interpretacji użytego sformułowania przez organ uzasadnia potrzebę dokonania wykładni autentycznej wyroku. Z uwagi na materię zawartą w art. 17 ust. 3a ustawy o systemie oświaty z dnia 7 września 1991 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm. dalej jako u.s.o.), regulującą obowiązek gminy w zakresie zapewnienia dzieciom bezpłatnego dowozu i opieki lub zwrotu kosztów własnego dojazdu do szkoły obwodowej, oczywiste jest, że powinnością gminy jest zapewnienie realnej, a nie iluzorycznej pomocy niepełnosprawnym dzieciom. Nie można zgodzić się z interpretacją wyroku dokonaną przez Wójta Gminy S. Ł., który w kwestii miejsca zamieszkania odwołuje się do legalnej definicji zawartej w art. 25 Kodeksu cywilnego, w całkowitym oderwaniu od regulacji zawartych w u.s.o. Intencją ustawodawcy było przecież zapewnienie przez gminę bezpłatnego transportu dzieci i opieki nad nimi na całej długości drogi – z domu do szkoły. Art. 17 ust. 3a pkt 1 i 2 u.s.o. należy interpretować w kontekście całej jednostki redakcyjnej, w której owe przepisy zamieszczono. O tym, że chodzi o drogę z domu (i z powrotem do domu) wynika wprost ze sformułowania istniejącego w art. 17 ust. 2 u.s.o.: "Droga dziecka z domu do szkoły (...)". W takim znaczeniu należy odczytywać zwrot "miejsce zamieszkania", użyty w pkt II sentencji wyroku. Dowolny sposób rozumowania zaprezentowany przez Wójta Gminy S. Ł. spowodowałby de facto, że zapis zawarty w pkt II sentencji wyroku byłby "martwy". Nie tylko jako sprzeczne z normami prawa, ale również z zasadami współżycia społecznego uznać należy oczekiwanie organu wykonawczego gminy, aby rodzice (opiekunowie) dzieci dotkniętych niepełnosprawnością podwozili je do wyznaczonego punktu w miejscowości ich zamieszkania. Sądowi z urzędu jest wiadomo, że dzieci niepełnosprawne z terenu miasta Lublin w analogicznej jak wspomniana wyżej sytuacji, są transportowane z i do domu. Z tych względów należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 158 p.p.s.a.