III SA/Lu 195/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. L. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. L. ("spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia 30 stycznia 2025 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 28 marca 2025 r. wezwano pełnomocnika skarżącej spółki, który podpisał skargę, do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej spółki przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz wykazanie, że może być pełnomocnikiem strony skarżącej w świetle art. 35 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.) – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Tym samym zarządzeniem wezwano pełnomocnika skarżącej do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej, tj. pełnego lub aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego skarżącej lub samodzielnie pobranego wydruku komputerowego, zawierającego pełną informację z KRS dotyczącą skarżącej, na podstawie art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 979, ze zm.). Pomimo wezwania nie usunięto w terminie jej braków formalnych, wobec czego postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2025 r. Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Pismem z dnia 9 maja 2025 r. (nadanym w tej samej dacie, k. [...]), M. P., w imieniu spółki wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zarządzeniem z dnia 21 maja 2025 r. Sąd wezwał spółkę do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania, przez: - dokonanie czynności, tj. złożenie w 2 egzemplarzach pisma obejmującego: podpisanej skargi oraz złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej, tj. pełnego lub aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego skarżącej; - do podania okoliczności wskazujących na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi; - podania okoliczności wskazujących na zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W zakreślonym terminie M. P. złożył dwa egzemplarze wniosku o przywrócenie terminu oraz dwa egzemplarze skargi. Wyjaśnił, że okoliczności braku winy w uchybieniu terminu zostały już wskazane przez pełnomocnika spółki, zaś termin do złożenia wniosku został zachowany (9 maja 2025 r.). Do chwili obecnej nie został jednak złożony dokument lub jego uwierzytelniony odpis określający umocowanie do reprezentowania skarżącej, tj. pełny lub aktualny odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczący skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu, określony przez stronę skarżącą jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, uwzględniając okoliczności sprawy, jest w istocie wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi należy odrzucić. Stosownie do treści art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże Sąd postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli w sprawie kumulatywnie zaistnieją przesłanki określone w art. 86 w zw. z art. 87 p.p.s.a., tj. strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego. Zanim jednak Sąd przystąpi do badania okoliczności uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść art. 88 p.p.s.a., zgodnie z którym, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Niedopuszczalne jest bowiem merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jeżeli sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu tego wniosku po terminie zakreślonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Z ww. przepisów wynika, że w pierwszej kolejności należało w niniejszej sprawie zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę siedmiodniowym terminie, liczonym od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Analiza wniosku wskazuje, że przyczyna uchybienia terminu ustała 24 kwietnia 2025 r., tj. wtedy kiedy strona skarżąca dowiedziała się o odrzuceniu skargi. Zatem od tej daty rozpoczął się bieg terminu do złożenia wniosku do uzupełnienia braków formalnych skargi. Tym samym, siedmiodniowy termin określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. upłynął 2 maja 2025 r. Jak wynika z akt sprawy, termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie został dochowany, bowiem korespondencja zawierająca przedmiotowy wniosek nadana została w dniu 9 maja 2025 r. (k. [...]). Należy przy tym wskazać, że zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. W konsekwencji, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jako spóźniony należało odrzucić. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Pomimo wezwania (k. [...], [...], [...]), skarżąca nie złożyła dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej, tj. pełnego lub aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego skarżącej. Z tych względów, na podstawie art. 87 § 4 i art. 88 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.