III SA/Lu 197/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.W. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, w zakresie wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: przyznać radcy prawnemu A. Ł. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę [...] zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym [...] zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w Lublinie wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącego radcę prawnego A. Ł. W piśmie procesowym z dnia 8 grudnia 2015 r. pełnomocnik sprecyzował zarzuty skargi oraz wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. W piśmie procesowym z dnia 31 grudnia 2015 r. pełnomocnik podtrzymał swój wcześniejszy wniosek i wystąpił o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości [...] zł plus VAT. Żądanie zostało uzasadnione szczególnym nakładem pracy, poświęconej na właściwe sprecyzowanie żądania skargi, co wymagało nie tylko zaznajomienia się z aktami administracyjnymi sprawy, ale również analizy zgromadzonych przez skarżącego materiałów kartograficznych i decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Dz. U. z 2013 r., poz. 490), znajdującego zastosowanie w sprawie z uwagi na datę złożenia wniosku o przyznanie wynagrodzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Opłaty należne radcy ustanowionemu z urzędu podwyższane są o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Jak wynika z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, stawka minimalna w tego rodzaju sprawie wynosi 240 zł. Jak wynika z § 2 ust. 1 rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy radcy prawnego, a także charakter sprawy i wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W ocenie sądu odpowiednim wynagrodzeniem, stosownym do nakładu pracy pełnomocnika z urzędu, jest kwota stawki minimalnej. Argumenty pełnomocnika, mające jego zdaniem przemawiać za podwyższeniem tej stawki, nie zasługują w ocenie sadu na uwzględnienie. Wnikliwe zapoznanie się z aktami sprawy i innymi materiałami, które pozwalają na właściwe reprezentowanie strony należy do podstawowych obowiązków pełnomocnika wyznaczonego z urzędu. Badana sprawa nie miała charakteru szczególnie skomplikowanego, nie wymagała analizy wykraczającej poza zwykły stopień staranności pełnomocnika w podobnych sprawach. Pełnomocnik nie udokumentował faktu poniesienia innych niezbędnych wydatków, które powinny być uwzględnione w ramach kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Z tych względów w sprawie nie miał zastosowania § 15 pkt 2 rozporządzenia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji postanowienia.