III SA/Lu 198/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Sędziowie WSA Jerzy Drwal, WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Marcin Ścibor, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną w tej sprawie decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. (nr [...]) Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2018 r. (nr [...]) o nałożeniu na S. J. kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Decyzję tę organ podjął w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 12 października 2017 r. w miejscowości K. na drodze krajowej nr [...] przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki Volvo o nr rej. [...] i naczepy marki Schwarzmueller o nr rej. LSW [...] Kierujący pojazdem D. O. przewoził ładunek piwa ze Ś. do R. P. w imieniu przedsiębiorcy S. J., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "P.-P." S. J. z siedzibą w Ś.. Kierujący okazał do kontroli m.in. wypis nr [...] z licencji nr [...] ważnej do dnia 10 października 2017 r. Podczas kontroli ustalono również, że na wklejce legalizacyjnej widnieje rozmiar opon 315/70R22,5, natomiast w pojeździe był zamontowane opony o rozmiarze 315/80R22,5. Dlatego kontrolujący stwierdzili naruszenie określone w lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a ustalenia kontroli zawarto w jej protokole. W toku postepowania prowadzonego przez L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego strona w piśmie z dnia 24 października 2017 r. wniosła o umorzenie postępowania podnosząc, że tachograf zainstalowany w skontrolowanym pojeździe posiada ważne sprawdzenie okresowe, bowiem podczas sprawdzenia okresowego pojazd posiadał opony o rozmiarze 315/80R22.5, a jedynie na wklejce wpisano inny rozmiar opon. Nadto według strony, w dniu kontroli posiadała ona uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. Pismem z dnia 6 listopada 2017 r. organ po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego zawiadomił stronę o stwierdzeniu dokonania w dniu kontroli naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Odpowiadając na to zawiadomienie strona w piśmie z 14 listopada 2017 r. wniosła o umorzenie postępowania i wyjaśniła, że w dniu kontroli posiadała uprawnienia do wykonania skontrolowanego przewozu drogowego, ponieważ posiada zarówno zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, jak i zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, jako organu I instancji, decyzji administracyjnej z dnia [...] stycznia 2018 r. nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł oraz decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. umarzającej postępowanie w części dotyczącej naruszenia określonego w lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W dniu 23 stycznia 2018 r. strona złożyła odwołanie od wymienionej decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie niewątpliwie wynika, że przewóz drogowy wykonywany przez kierującego D. O. był wykonywany w imieniu strony. Fakt ten jednoznacznie potwierdza zeznanie kierującego złożone w charakterze świadka podczas przeprowadzonej kontroli. Kierujący zeznał, że od około 20 lat jest pracownikiem w przedsiębiorstwie P.-P. S. J. i polecenie wykonania przewozu ładunku piwa otrzymał od swojego przełożonego. Okazane do kontroli zaświadczenia o działalności wystawione dla kierującego zostały sporządzone i podpisane przez pracodawcę. Kierujący został również wyposażony w wypis z licencji wydany dla strony. Zatem wymienione dowody jednoznacznie potwierdzają, że podmiotem wykonującym skontrolowany przewóz drogowy był skarżący. Kierujący przewoził wymieniony towar do odbiorcy w R. P.. Zatem do wykonania tego przewozu skarżący powinien posiadać stosowne uprawnienia wymagane przepisami ustawy o transporcie drogowym. Tymczasem strona w dniu kontroli nie posiadała licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Licencja na wykonywanie transportu drogowego rzeczy nr [...], której wypis kierujący D. O. okazał do kontroli, była ważna tylko do dnia 10 października 2017 r. Fakt ten potwierdza wypis nr [...] z tej licencji oraz pismo Naczelnika Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w Ś. z dnia 24 października 2017 r. Natomiast zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...] zostało wydane skarżącemu w dniu 13 października 2017 r., zatem w dniu kontroli (12 października 2017 r.) skarżący nie posiadał uprawnień do wykonania skontrolowanego przewozu drogowego. Uwzględniając te ustalenia organ stwierdził, że w dniu kontroli strona wykonywała przewóz drogowy rzeczy bez stosownego zezwolenia i dlatego słusznie została na nią nałożona kara pieniężna w wysokości 8.000 zł zgodnie z treścią art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący S. J. zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez niewystarczające zbadanie i ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz naruszenie prawa przepisów materialnego, w szczególności: art. 7a i art. 14 ustawy o transporcie drogowym, poprzez przyjęcie błędnego ustalenia, że w dniu kontroli przedsiębiorca nie posiadał uprawnień do wykonywania przewozów drogowych. W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2018 r. W motywach skargi strona wyjaśniła, że obowiązek w postaci złożenia wniosku w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 oraz z 2016 r. poz. 352 i 1579) zrealizowała w dniu 12 października 2017 r., to jest w dniu kontroli. W dniu 12 października 2017 r. składając wniosek dysponowała odpowiednimi środkami finansowymi dla zabezpieczenia działalności, wniosła więc wymaganą art. 7a ustawy opłatę administracyjną oraz posiadała bezterminowe uprawnienia zarządzającego transportem od 2003 r. Formą zabezpieczenia do posiadanych uprawnień jest polisa zdolności finansowej przewoźnika drogowego na kwotę 19.000 € obowiązująca od 1 kwietnia 2017 r. do 31 marca 2018 r. Wobec powyższego wszystkie warunki do wykonywania przewozów w dniu kontroli były – w ocenie skarżącego – spełnione. Zdaniem strony, pomiędzy dawną licencją na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, a obecnym zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika istnieje ciągłość, wyrażająca się tym, że zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika zastąpiło licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, zaś poprzednio uzyskane licencje na wykonywanie transportu drogowego rzeczy uzyskały rangę zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika, zatem po nowelizacji ustawy o transporcie drogowym strona zachowała nabyte na mocy licencji uprawnienia transportowe. W ocenie skarżącego zastosowanie l.p. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym zagrożonego karą pieniężną w wysokości 8.000 zł jest niewspółmierne do popełnionego czynu i nie może być zastosowane w przypadku przedmiotowej kontroli, skoro strona posiadała wszystkie wymagane ustawą uprawnienia transportowe. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, dlatego nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Inspektor Transportu Drogowego oraz utrzymana nią w mocy decyzja L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2018 r. nie naruszają prawa w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść zapadłych rozstrzygnięć. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie prawidłowego i wynikającego z dowodów stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny właściwych przepisów prawa. Należycie wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona w tym zakresie argumentacja była prawidłowa i wyczerpująca. Zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 2200, z późn. zm. – dalej jako "ustawa" lub "u.t.d."), obowiązki lub warunki przewozu drogowego, oznaczają przede wszystkim obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy Według art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009"). Stosownie do art. 7a ust. 1 u.t.d., zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 570), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11. Zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ustawy w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, w licencji określa się w szczególności: 1) numer ewidencyjny zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji; 2) organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji; 3) datę udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji; 4) podstawę prawną; 5) przedsiębiorcę, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania; 6) rodzaj i zakres transportu drogowego; 7) oznaczenie obszaru przewozów – w przypadku licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką; 8) termin ważności. Organ udzielający zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, o którym mowa w art. 7 ust. 2 wydaje wypis lub wypisy z tego zezwolenia w liczbie nie większej niż liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie zezwolenia, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 (art. 11 ust. 2 u.t.d.). Natomiast według art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Z przytoczonych uregulowań wynikają obowiązki profesjonalnych przewoźników. Są one wystarczająco jasne. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze sądowej zakwestionowała przyjętą przez organ ocenę materiału dowodowego w sprawie wskazując, że skoro obowiązkowi złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego zadośćuczyniła w dniu 12 października 2017 r., zatem w dniu kontroli jaka miała miejsce w tym dniu, nie było podstaw do nałożenia kary pieniężnej, bowiem nie była podmiotem, który w ramach ciągłości mógłby zostać uznany za taki, który nie posiadał zezwolenia. Stanowisko to nie broni się w świetle faktów i obowiązującego prawa. Zgodnie z art. 4 pkt 17 ustawy – licencja to decyzja administracyjna wydana przez Inspektor Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Stosownie natomiast do art. 4 pkt 18 ustawy – zezwolenie to decyzja administracyjna wydana przez ministra właściwego do spraw transportu, Inspektor Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca przewoźnika drogowego do wykonywania określonego rodzaju transportu drogowego. W tym miejscu wskazać trzeba, że przepisy ustawy o transporcie drogowym nie zawierają własnej regulacji dotyczącej terminów obowiązujących w postępowaniu w sprawie wydawania licencji i zezwoleń, a wobec tego w całej rozciągłości stosuje się w tym przypadku uregulowania kodeksu postępowania administracyjnego. O wejściu decyzji do obrotu prawnego decyduje data jej doręczenia przez organ, stosownie do art. 110 k.p.a. W myśl tego przepisu, organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Jak zatem słusznie zauważył organ I instancji, w niniejszej sprawie żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa materialnego nie określa, w jakim terminie przed upływem terminu określonego w decyzji, należy złożyć wniosek o jego przedłużenie. Ustawodawca nie dał więc organowi prawa do samodzielnego określenia tego terminu. Wobec tego taki wniosek powinien być złożony wówczas, kiedy decyzja znajduje się w obrocie prawnym, aby organ mógł rozpocząć procedowanie w zakresie wniosku wtedy, kiedy decyzja jeszcze obowiązuje. W realiach niniejszej sprawy bezspornym jest natomiast to, że posiadana przez przedsiębiorcę licencja nr [...] i okazany podczas kontroli wypis nr [...] utraciły ważność w dniu 10 października 2017 r., a więc dwa dni przed dniem kontroli. Wniosek o udzielenie licencji datowany na dzień 9 października 2017 r., faktycznie wpłynął do organu w dniu 12 października 2017 r., co wskazuje raczej na to, że sam wniosek złożony został już po przeprowadzonej kontroli, kiedy okazało się, że okazana w czasie kontroli licencja utraciła już ważność. Przedsiębiorca w toku postępowania dostarczył zaś kopię zezwolenia nr [...], którego udzielono dopiero w dniu 13 października 2017 r., a więc jeden dzień po kontroli. Zatem w dniu kontroli, to jest w dniu 12 października 2017 r., skarżący w istocie nie posiadał uprawnień do wykonania skontrolowanego przewozu drogowego. Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł (art. 92a ust. 2 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy, która sankcjonuje karą w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Uwzględniając powyższe należało stanowczo stwierdzić, że w dniu kontroli strona wykonywała przewóz drogowy rzeczy bez stosownego zezwolenia i w związku z tym zasadnie została na nią nałożona kara pieniężna w wysokości 8.000 zł zgodnie z treścią art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Nie było w okolicznościach tej sprawy podstaw, aby od nałożenia kary odstąpić, bowiem zarzuty zawarte w skardze nie były w okolicznościach faktycznych tej sprawy uzasadnione, a w szczególności nie doszło do naruszenia art. 7a i art. 14 ustawy o transporcie drogowym, skoro organy przy rozstrzyganiu tej sprawy w ogóle nie stosowały tych przepisów. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.). – obowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.