III SA/Lu 2/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2009 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu wniosku P. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją tego organu, znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. - utrzymało decyzję w mocy. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że na wniosek G. M., decyzją Starosty T. z dnia [...] lipca 2005 r., znak: [...] dokonano rejestracji samochodu osobowego marki Audi A6 (nr rej. [...]). Owa decyzja stała się ostateczna. Po wznowieniu postępowania Starosta T., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...] uchylił w/w decyzję o rejestracji, nakazał zwrot dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu i tablic rejestracyjnych oraz odmówił rejestracji pojazdu. Powyższa decyzja pierwszoinstancyjna została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...]. Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 399/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę G. M. wniesioną na w/w decyzję ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W dniu 8 grudnia 2008 r. P. M. kupił przedmiotowy pojazd od G. M. – swojego ojca. Samochód został zarejestrowany decyzją Starosty T. z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], która stała się ostateczna. Starosta T., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie w przedmiocie zarejestrowania samochodu na rzecz P. M., a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...] uchylił w/w decyzję ostateczną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania P. M., decyzją z dnia [...] maja 2009 r. uchyliło decyzję z [...] kwietnia 2009 r. i umorzyło postępowanie uznając, że organ I instancji nie miał podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego. Po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty T. z dnia [...] grudnia 2008 r. i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., działając na podstawie art. 157 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdziło nieważność przedmiotowej decyzji. Rozstrzygając w trybie ponownego rozpatrzenia sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze – decyzją z dnia [...] października 2009 r., utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu podniesiono, że materialnoprawną podstawę wydania decyzji o rejestracji samochodu osobowego marki Audi A6 nr rej. [...], nr silnika [...], nr nadwozia [...], rok produkcji 1996 oraz wydania nowego dowodu rejestracyjnego stanowiły przepisy art. 72 ustawy Prawo o ruchu oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2002 r. Nr 133, poz. 1123). Zgodnie z tymi przepisami, podstawę rejestracji pojazdu stanowiło przedłożenie przez składającego wniosek, między innymi dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był już zarejestrowany. Rejestracja pojazdu na rzecz P. M. został wydana na podstawie innej wcześniejszej decyzji o rejestracji pojazdu na rzecz G. M. Kolejna rejestracja, była rejestracją dokonaną wskutek zmiany właściciela pojazdu wcześniej zarejestrowanego, wobec czego nowy właściciel był zobowiązany przedłożyć poprzedni dowód rejestracyjny (§ 13 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia), wydany na podstawie poprzedniej decyzji rejestracyjnej. Uchylenie decyzji o rejestracji pojazdu na rzecz G. M. spowodowało stan odpowiadający przesłance stwierdzenia nieważności decyzji Starosty T. z dnia [...] grudnia 2008 r., ujętej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem w procesie wydania ostatecznej zgody na kolejną rejestrację pojazdu, zabrakło potwierdzonej dowodem rejestracyjnym poprzedniej decyzji rejestracyjnej. Uchylenie decyzji rejestracyjnej na podstawie przepisów procesowych, wywołuje podobny skutek jak wyrejestrowanie pojazdu. Pojazd od tego momentu przestaje być pojazdem dopuszczonym do ruchu, a dowód rejestracyjny traci moc prawną. Działanie polegające na dokonaniu rejestracji pojazdu w oparciu o dowód rejestracyjny, który nie posiada mocy prawnej w dacie wydania decyzji, świadczy o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W tych warunkach Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że decyzja Starosty T. z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], została wydana wbrew nakazowi ustanowionemu w przepisie art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a zatem stwierdzenie jej nieważności było zasadne. Skargę sądową na powyższą decyzję złożył P. M., wnosząc o jej uchylenie. Podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ustosunkowało się do argumentów podniesionych w odwołaniu. Zdaniem skarżącego o prawidłowości decyzji rejestracyjnej świadczy wydanie przez Starostwo T. dowodu tymczasowego, a następnie, po sprawdzeniu wszelkich kwestii przez organ, od których jest uzależnione - dowodu ostatecznego. Ponadto wskazał, że sąd wydając wyrok w sprawie karnej stwierdził wady umowy kupna pojazdu przez G. M. jedynie w zakresie miejsca jej zawarcia, co oznacza, że umowa przenosząca własność pojazdu nie zawiera wad prawnych skutkujących utratą prawa własności. Z tych powodów, zdaniem skarżącego, G. M. jako właściciel pojazdu miał prawo zbyć samochód a kupujący nabył prawo własności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy zamieszczone w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) – zwanej dalej p.r.d., wymieniają dokumenty niezbędne do dokonania rejestracji pojazdu. Jednym z nich jest dowód rejestracyjny, który musi być złożony przez wnioskodawcę, jeżeli pojazd był zarejestrowany (pkt 5). Z regulacji zawartej w art. 71 ust. 1 i ust. 2 p.r.d. wynika, że dowód rejestracyjny spełnia dwojakiego rodzaju rolę: potwierdza wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu oraz jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu (zob. uchwały NSA z dnia 15 listopada 1999 r., sygn. akt OPK 24/99 i OPK 25/99 – ONSA 2000/2/54 i 55). Decyzja ostateczna Starosty T. z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], została wydana po przedstawieniu przez P. M. umowy kupna-sprzedaży samochodu marki Audi A6 z dnia [...] grudnia 2009 r. i dowodu rejestracyjnego seria [...] wydanego przez Starostę T. w dniu [...] lipca 2005 r. na rzecz G. M. (poprzednik prawny skarżącego, a jednocześnie jego ojciec). Tymczasem poprzednia decyzja o rejestracji pojazdu, której emanacją był ów dowód rejestracyjny została uchylona decyzją Starosty T. z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...], utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr: [...]. Eliminacja z obrotu prawnego decyzji o rejestracji pojazdu oznacza jednocześnie pozbawienie jurydycznej wartości dotychczasowego dowodu rejestracyjnego, który stanowi przecież istotny dokument, bez którego niemożliwe jest dokonanie nowej rejestracji pojazdu (art. 72 ust. 1 pkt 5 p.r.d.). Mimo zaistnienia powyższych okoliczności – ten sam organ (Starosta T.) dokonał nowej rejestracji (decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r.), w sytuacji, gdy uchylił wcześniej poprzednią decyzję rejestracyjną z dnia [...] lipca 2005 r. Trafnie zatem w tych warunkach Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że decyzja ostateczna będąca przedmiotem postępowania została wydana wbrew nakazowi przewidzianemu w art. 72 ust. 1 pkt 5 p.r.d., a zatem z rażącym naruszeniem prawa. Tego rodzaju kwalifikowana wada prawna decyzji uzasadniała zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zarzuty zawarte w skardze nie mogą podważyć merytorycznej trafności zaskarżonej decyzji, aczkolwiek ma rację skarżący, że organ nie odniósł się do argumentacji zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie jest to jednak uchybienie tego rodzaju, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Argumentacja, na którą powołuje się skarżący została w zasadzie powtórzona w skardze. Ustosunkowując się do niej stwierdzić należy, że w zaskarżonej decyzji nie podważono legalności nabycia pojazdu przez skarżącego. Organ nie zakwestionował umowy kupna-sprzedaży samochodu z dnia [...] grudnia 2008 r., ani skutków cywilnoprawnych, jakie ona wywarła. Rozstrzygając przedmiotową sprawę – organ, wbrew twierdzeniu skargi, nie brał pod uwagę ewentualnych wad prawnych związanych z nabyciem samochodu przez G. M. Kwestie podnoszone przez skarżącego są prawnie obojętne dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Z tych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).