III SA/Lu 20/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Rady Miasta w Bychawie z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadną skargi na działalność kierownika Ośrodka pomocy Społecznej w zakresie wniosku skarżącego J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie adwokata na skutek sprzeciwu skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 13 marca 2009 r. postanawia: pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W skardze z dnia 22 stycznia 2009 r. skarżący wniósł o ustanowienie dla niego adwokata z urzędu. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 2 lutego 2009 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie urzędowego formularza o przyznanie prawa pomocy (druku "PPF"), w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zarządzenie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 252 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie do przepisu art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie pozostawia się bez rozpoznania. Jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy, zarządzeniem z dnia 2 lutego 2009 r. skarżący J. S. został wezwany do złożenia odpowiedniego urzędowego formularza o przyznanie prawa pomocy. Wezwanie to zostało mu doręczone w dniu 6 lutego 2009 r., a zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu upłynął bezskutecznie w dniu 13 lutego 2009 r. Wobec faktu, że skarżący mimo prawidłowego pouczenia o skutkach niezastosowania się do wezwania nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy w odpowiedniej formie, jego wniosek nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Z tej przyczyny na podstawie art. 257 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.