III SA/Lu 20/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Zalewski, Protokolant Asystent sędziego Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Powiatu J. na decyzję Zarządu Województwa L. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego wyniku procedury odwoławczej oddala skargę. Zarząd Województwa rozstrzygnięciem z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] uznał za niezasadny protest wniesiony przez Powiat J.i w związku z negatywną oceną i odrzuceniem projektu pn. "Poprawa jakości istniejących obiektów dydaktycznych, społeczno-edukacyjnych, kształcenia praktycznego oraz sportowych w J., będących własnością Powiatu J." złożonego w odpowiedzi na konkurs ogłoszony przez Zarząd Województwa Nr 13/RPOWL/8.2/2009 w ramach Osi Priorytetowej VIII –Infrastruktura społeczna, Działania 8.2 Infrastruktura szkolna i sportowa. W uzasadnieniu wyjaśniono, że pismem z dnia [...] lutego 2010 r. ([...]) wnioskujący o dofinansowanie Powiat J., został poinformowany przez Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa (RPO WL) na lata 2007-2013, że złożony projekt w wyniku przeprowadzonej oceny merytorycznej i strategicznej uzyskał 82 punkty, wobec czego wniosek o dofinansowanie projektu został umieszczony na liście rezerwowej. Wnioskodawca w dniu [...] marca 2010 r. wniósł protest kwestionując zasadność oceny merytorycznej i strategicznej projektu. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych przez stronę skarżącą Zarząd Województwa wskazał, że w kryterium skuteczności (efektywności) dotyczącym oceny merytorycznej wnioskodawca wskazał, iż eksperci nietrafnie określili liczbę osób, które miałyby korzystać z obiektów sportowych, jakie miały zostać zrealizowane na podstawie projektu. Zdaniem Powiatu, grupa osób korzystających z infrastruktury sportowej powinna zostać poszerzona o pracowników szkół, widzów, studentów, osoby niepełnosprawne oraz inne dzieci i młodzież. Oceniający projekt jako wskaźnik do określania wartości niniejszego kryterium przyjmowali tylko liczbę uczniów uczęszczających do szkół, w obrębie których powstać miała omawiana infrastruktura sportowa. W ocenie Instytucji Zarządzającej nieuzasadnionym było sztuczne rozszerzanie liczby użytkowników, którzy tylko potencjalnie mieliby korzystać z obiektów sportowych, gdyż są to obiekty przyszkolne i w tym charakterze (dydaktycznym) winny być wykorzystywane. Zarząd Województwa stwierdził, że protest ponownie rozpatrzono i uznano, że jest on bezzasadny, skoro liczba osób korzystających z infrastruktury została oszacowana prawidłowo, ponadto analiza wniosku aplikacyjnego i dołączonej do niego dokumentacji ujawnia rozbieżności w zakresie danych liczbowych. Podkreślono, że wskazana w proteście grupa dzieci i młodzieży nie jest możliwa do zweryfikowania (odróżnienia), albowiem nie ma pewności, czy w tej grupie nie uwzględniono kolejny raz uczniów uczęszczających do obiektów dydaktycznych. Za nieuzasadnioną uznano wskazaną we wniosku liczbę 744 widzów imprez rekreacyjno-widowiskowych w sytuacji, kiedy sam wnioskodawca określił, że obiekt (boisko przy Zasadniczej Szkole Zawodowej) jednorazowo dysponuje 248 miejscami na trybunach. Zwrócono również uwagę, że sprzęt sportowy kupowany w ramach projektu nie daje możliwość uprawiania sportu na najwyższym poziomie, jest to bowiem sprzęt stanowiący standardowe wyposażenie obiektów sportowych. Projektowi zarzucono również, że nie obejmuje swoim zakresem Zespołu Szkół Rolniczych, aczkolwiek Powiat J. jest organem prowadzącym dla tego Zespołu Szkół. Ponadto projekt – wbrew stanowisku wnioskodawcy – nie ma wpływu, ani na realizację celów strategicznych Województwa , ani na konkurencyjność gospodarki w regionie oraz na tworzenie nowych miejsc pracy, trudno też uznać projekt za mający istotny wpływ na wzrost konkurencyjności gospodarki na poziomie regionalnym, jak i poprawę atrakcyjności i spójności terytorialnej Województwa oraz na rozwój współpracy międzyregionalnej. W skardze do sądu administracyjnego skarżący Powiat J. zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 30b w związku z art. 29 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm.), poprzez niewłaściwe rozpatrzenie wniesionego odwołania od zaniżonej punktacji będącej podstawą do negatywnej oceny projektu i umieszczenia go na liście rezerwowej. Wobec tego wniósł o uchylenie w całości rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Pełnomocnik skarżącego zgłosił jednocześnie wniosek o dopuszczenie na podstawie art. 77 ust. 3 k.p.a. dowodu z opinii biegłego specjalisty lub rzeczoznawcy z zakresu zagadnień dotyczących programowania strategicznego i realizacji polityki regionalnej, co do prawidłowości i sposobu dokonanej oceny projektu przez Instytucję Zarządzającą (IZ). W ocenie strony skarżącej błędnie przyjęta została przez oceniających projekt liczba osób, które miałaby korzystać z obiektów sportowych objętych projektem. Według opinii Powiatu, zgodnie z zapisami "Studium Wykonalności" beneficjent planuje udostępniać obiekty zarówno uczniom, jak i osobom, które nie są uczniami uczęszczającymi do szkół, w obrębie których powstać ma objęta projektem infrastruktura sportowa. Oznacza to, że również te osoby należało uwzględnić w ramach oceny wskaźnika. Według skarżącego nie wydaje się zasadne ograniczanie liczby użytkowników do liczby miejsc, którymi obiekt dysponuje, czy też wyłącznie do liczby uczniów szkoły. Liczba miejsc określa liczbę użytkowników, która może skorzystać z infrastruktury jednocześnie. W żaden sposób nie oddaje to możliwości przyjęcia znacznie szerszego grona użytkowników w ramach kolejno organizowanych imprez o różnorakim charakterze i co za tym idzie różnorodnej publiczności oraz uczestnikach organizowanych wydarzeń sportowych. Podniesiono, że łączna liczba osób korzystających z obiektu może wynosić szacowane 744 widzów. Według skarżącego lokalizacja bazy przy szkole jest naturalna, charakterystyczna dla warunków kraju i znaczne rozszerza zainteresowanie sportem w gronie użytkowników spoza danej szkoły. Według Powiatu nie ma on możliwości wglądu do dokumentacji i projektów innych beneficjentów złożonych w odpowiedzi na konkurs ogłoszony w 2009 r. przez Zarząd Województwa i nie ma praktycznej możliwości odniesienia się i porównania ich z projektem własnym, dlatego może uczynić to jedynie Sąd rozpatrując meritum sprawy i dopuszczając w tym celu dowód z zawnioskowanej opinii biegłych – rzeczoznawców. W odpowiedzi na skargę organ odnosząc się do wniosku strony o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego wskazał, że jest on niedopuszczalny z uwagi na to, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym, jak i w postępowaniu prowadzonym przez IZ RPO WL nie stosuje przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Ponadto zwrócono uwagę, że strona skarżąca zakwestionowała w skardze wyłącznie jeden z elementów oceny wskazanych w treści wniesionego protestu, tj. sposób oceny kryterium skuteczności (efektywności), służącego do pomiaru osiągnięcia produktu. Odnosząc się do tego zarzutu organ wyjaśnił, że produktem liczonym we wskaźniku była pojemność (capacity) wspartych obiektów szkół w osobach. Żadne z postanowień dokumentacji konkursowej nie wskazuje, aby pojemność obiektów powinna być odnoszona do liczby wszystkich potencjalnych użytkowników. Tymczasem wnioskodawca przy ustalaniu pojemności obiektu uwzględnił: pracowników szkół, widzów zasiadających na trybunach, a także dzieci, młodzież i studentów korzystających z boiska oraz hali sportowej, jak również osoby niepełnosprawne oraz ze zmarginalizowanych grup. W ocenie IZ RPO WL zabieg ten w sposób całkowicie dowolny prowadzi do rozszerzenia liczby użytkowników obiektów o każdą grupę osób mogących potencjalnie skorzystać z boiska, czy hali sportowej. Eksperci dokonujący oceny projektu dla określenia wartości omawianego kryterium przyjmowali liczbę uczniów uczęszczających do szkół, przy których powstać miała infrastruktura objęta wnioskiem o dofinansowanie, albowiem budowane lub modernizowane obiekty są wykorzystywane na potrzeby szkół w ramach prowadzonej działalności dydaktycznej. Jest to wskaźnik obiektywny i łatwo mierzalny – oparty na wskazaniach samego beneficjenta. Ponadto wnioskodawca w ramach poszczególnych grup osób korzystających z obiektów uwzględniał te same osoby, w sposób sztuczny zawyżając ich liczebność, przy czym istnieje zasadnicza rozbieżność między liczebnością grupy podawaną przez skarżącego w treści protestu, a wartościami wskazanymi we wniosku o dofinansowanie. W ocenie Zarządu nie sposób też znaleźć kryterium odróżniającego liczbę uczniów od liczby dzieci i młodzieży, które osoby skarżący zalicza aż do trzech odrębnych grup. Nie można też ustalić na jakiej podstawie do użytkowników zaliczono studentów, w sytuacji, gdy projekt nie dotyczy szkół wyższych. Prowadzi to do stwierdzenia, że na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie wnioskodawca nie zweryfikował poprawności zawartych w nim danych. Zarząd Województwa podtrzymał w pozostałym zakresie swoje stanowisko dotyczące rozstrzygnięcia pozostałych zarzutów protestu, chociaż zarzuty te nie zostały podniesione w złożonej skardze i w konsekwencji wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej zwanej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. Według zaś art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do przepisów tych należy ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm. – dalej jako "u.z.p.p.r."). Wskazana ustawa poddała kontroli sądów administracyjnych tryb dokonywania przez instytucję zarządzającą programami operacyjnymi oceny projektów zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych. Zgodnie z art. 30c ust. 1 tej ustawy, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przepis art. 30c ust. 3 u.z.p.p.r. stanowi, że w wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą, 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia, 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe. Dokonując w niniejszej sprawie kontroli sądowoadministracyjnej we wskazanych granicach Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi. Negatywna ocena merytoryczna wniosku skarżącego Powiatu dokonana została w oparciu o kryteria wyboru projektów obowiązujące dla przedmiotowego konkursu, zatwierdzone Uchwałą Nr 15/09 Komitetu Monitorującego Regionalny Program Operacyjny z dnia 30 stycznia 2009 r. w sprawie zatwierdzenia Kryteriów wyboru projektów w ramach III-VIII Osi Priorytetowej RPO WL na lata 2007-2013 oraz Regulamin konkursu zamkniętego nr 13/RPOWL/8.2/2009, ogłoszony w ramach Osi Priorytetowej VIII, Infrastruktura szkolna i sportowa RPO WL na lata 2007-2013. Niesporne jest, że kryteria te zostały opublikowane wraz z ogłoszeniem o konkursie na stronie internetowej Instytucji Zarządzającej, w związku z czym były one powszechnie dostępne dla wszystkich uczestników konkursu. Mieli oni zatem możliwość zapoznania się również z podstawami i zakresem oceny projektu. Z art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wynika, że ocena projektów, które mogą być dofinansowane w ramach programu operacyjnego winna być dokonywana w oparciu o zatwierdzone uprzednio przez Komitet Monitorujący kryteria wyboru projektów. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż merytoryczna weryfikacja projektu według kryteriów wartościujących opiera się na swobodnej ocenie, zbliżonej w swej istocie do uznania administracyjnego. To zaś oznacza, że wynik takiej oceny powinien być należycie uzasadniony, ze szczególnym wyjaśnieniem okoliczności, które zadecydowały, oraz w jakim stopniu, o przyznanej ilości punktów w ramach poszczególnych kryteriów. Dlatego kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Oznacza to jednocześnie, że Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu), lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez ekspertów w aspekcie kompletności oceny oraz jasności kryteriów tejże oceny (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt III SA/Po 544/10). W niniejszej sprawie strona skarżąca zakwestionowała dokonaną przez organ ocenę swojego projektu w zakresie spełnienia Kryterium nr 2 odnoszącego się do skuteczności (efektywności), rozumianego jako efektywność kosztowa osiągnięcia 1 produktu. W przedmiotowym kryterium elementami podlegającymi punktacji była: wartość kosztów kwalifikowanych projektu przypadająca na 1 miejsce w obiektach (kryterium względne). Z opisu tego kryterium wynika, że nie była ważna liczba stworzonych produktów w projekcie, ale koszt ich (jego) wytworzenia. Im jest on mniejszy w porównaniu z innymi projektami, tym więcej punktów uzyskuje dany projekt. Produktem liczonym we wskaźniku w tym działaniu była pojemność (capacity) wspartych obiektów szkół (w osobach). Oznacza to, że ocena projektu w ramach tego kryterium nie mogła zostać dokonana przy uwzględnieniu innego rodzaju elementów niż te, które były istotne z punktu widzenia ocenianego kryterium. W studium Wykonalności Powiat J. ocenił, że wartość kosztów kwalifikowanych przypadających na 1 miejsce w zmodernizowanych obiektach dydaktycznych i sportowych w J. (po zaokrągleniu do dwóch miejsc po przecinku) wynosi 941,19 zł/os. Wyliczenie to oparte zostało na obliczeniach, w których przyjęto, że w ciągu roku ze zmodernizowanych sal sportowych i boiska wielofunkcyjnego będzie korzystać 1763 uczniów (w tym 2% nowych uczniów), pracownicy Zespołu Szkół Zawodowych w J., Zespołu Szkół w J. i Liceum Ogólnokształcącego im. [...], to jest 205 osób (w tym 4 nowych pracowników), 744 widzów imprez rekreacyjno-widowiskowych (założono, że 3 razy do roku odbędzie się impreza z pełnymi trybunami), dzieci, młodzież, studenci, osoby niepełnosprawne korzystające z hali przy Liceum Ogólnokształcącym w ilości 2000 osób, osoby korzystające z boiska przy Zespole Szkół Zawodowych w ilości 1600 osób, oraz osoby niepełnosprawne oraz ze zmarginalizowanych grup – 300 osób. Łącznie daje to przyjętą przez skarżący Powiat liczbę 8612 osób. Inaczej wniosek skarżącego Powiatu odnośnie omawianego kryterium został oceniony przez ekspertów. Beneficjent otrzymał w ramach tego kryterium wartość 4.566,49 (punktów). Przyjęto bowiem, że obliczenie winno odnosić się jedynie do uczniów uczęszczających do obiektów dydaktycznych objętych wnioskiem, czyli liczby 1775 uczniów. W treści opisu kryteriów oceny uwzględniono, że ponieważ projekty w tym działaniu mogą różnić się uwarunkowaniami techniczno-technologicznymi, społeczno-gospodarczymi, prawnymi i instytucjonalnymi, nie określono konkretnych przedziałów powyższego wskaźnika i nie przypisano im określonych punktów (od 0 do 4). Dlatego w wyniku oceny każdemu projektowi została przypisana wartość wskaźnika, a po ocenie wszystkich projektów w konkursie (narastająco), zostały one uszeregowane od najmniejszej do największej wartości. Następnie projekty zostały podzielone na 4 równoliczne zbiory (kwartale) i przydzielona im została punktacja od 1 do 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny po analizie złożonej dokumentacji oraz po zapoznaniu się z argumentacją stron nie stwierdził zarzuconych przez skarżącego nieprawidłowości w zakresie dokonanej oceny merytorycznej odnoszącej się do kryterium skuteczności (efektywności). Trzeba zwrócić uwagę, że sam skarżący nie ma pewności co do zaistnienia tych nieprawidłowości, o czym świadczy zgłoszony wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego. Tymczasem jak trafnie zauważył organ – w oparciu o ustalone kryteria oceny i regulamin konkursu – liczba osób korzystających z nowej lub zmodernizowanej infrastruktury sportowej winna obejmować uczniów uczęszczających do szkół w obrębie projektu, nie zaś potencjalną (możliwą) liczbę osób, które mogłyby korzystać z obiektów. Ze złożonego przez skarżącego Studium Wykonalności wynika, że zarówno Zespół Szkół Zawodowych w J., Zespół Szkół w J. jak i Liceum Ogólnokształcące im. [...] w J. posiadają własną bazę sportową. Nieuprawnione – w ocenie Sądu – jest w świetle zasad procedury konkursowej i zasad oceny projektu założenie Powiatu J., że zarówno uczniowie, jak i pracownicy powyższych placówek, a także inne jeszcze osoby będą korzystały z obiektów objętych wnioskiem o dofinansowanie. Skoro kryterium oceny w tym wskaźniku odnosić się winno do pojemności (capacity) wspartych obiektów szkół (w osobach), to ocena organu jest prawidłowa, a stanowisko Powiatu w tym zakresie całkowicie dowolne. Jak słusznie zauważył organ, prognozowana przez skarżącego ilość widzów imprez sportowych oparta na złożeniu, że odbędą się 3 imprezy w roku z pełnymi trybunami, przy pojemności obiektu wynoszącej 248 miejsc na trybunach jest nieprawidłowa i niczym nieuzasadniona, gdyż nie opiera się ona na żadnych wskaźnikach obiektywnych. Z wyliczenia dokonanego w Studium Wykonalności nie wynika bowiem, czy do osób potencjalnie korzystających z obiektów nie zaliczono innych grup, które już skarżący ujął w innych kategoriach: uczniów, pracowników dzieci, młodzieży, studentów, osób niepełnosprawnych, czy pozostałych osób ze zmarginalizowanych grup. Tymczasem zobiektywizowanym kryterium oceny była "pojemność" obiektów szkół (w osobach), które miałyby zostać dofinansowane, nie zaś – jak chciałby tego skarżący – potencjalna liczba osób, które z obiektów mogłyby korzystać i to przy założeniu, że możliwe byłoby wielokrotne całkowite wypełnienie obiektów na organizowanych tam imprezach. Dlatego w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził zarzucanych przez skarżący Powiat nieprawidłowości w zakresie dokonanej oceny merytorycznej w ramach kryterium nr 2. W ocenie Sądu powierzenie analizy projektu trzem ekspertom i sposób dokonanej oceny, przy rzeczywistym uwzględnieniu przez nich przewidzianych w procedurze konkursowej kryteriów oceny, wskazuje, że zachowane zostały zasady procedury konkursowej, które gwarantują obiektywizm końcowej oceny wniosku (projektu). Mianowicie eksperci w analizie wniosku dotyczącej kryterium efektywności, przyjęli obiektywny wskaźnik w postaci liczby uczniów uczęszczających do obiektów dydaktycznych objętych wnioskiem o dofinansowanie, co zgodne było z kryteriami oceny ustanowionymi w ramach procedury konkursowej. W rozstrzygnięciu protestu należycie wyjaśniono, jak należy rozumieć powyższe kryterium z odwołaniem się do zapisów wniosku aplikacyjnego oraz dołączonej do niego dokumentacji. Argumentacja dotycząca ilości przyznanych punktów w ramach omawianego kryterium została szeroko rozwinięta oraz odniesiono się szczegółowo do zarzutów skarżącego podniesionych w proteście. W ocenie Sądu organ wyjaśnił także w sposób wyczerpujący okoliczności, które zadecydowały o ilości przyznanych punktów oraz przyczyn, dla których – wbrew żądaniom wnioskodawcy – niemożliwe było przyznanie innej (większej) ilości punktów w końcowej ocenie wniosku. Należy też dodać, że organ prawidłowo dokonał oceny wyłącznie w oparciu o okoliczności wykazane we wniosku o dofinansowanie i dołączonej do niego dokumentacji aplikacyjnej, co jest zgodne z zasadą równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów wynikającej z art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Na marginesie należy podnieść, że na rozprawie w dniu 9 lutego 2012 r. pełnomocnik Skarżącego wnosił o rozważenie możliwości przedstawienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, co do zgodności z Konstytucją art. 37 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jednak z uwagi na to, iż pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że nie jest to formalny wniosek, dlatego też nie zachodziła w takiej sytuacji konieczność jego formalnego oddalania. Oddalony został zaś na rozprawie wniosek dowodowy zgłoszony przez pełnomocnika skarżącego Powiatu w przedmiocie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, wobec braku przesłanek określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Reasumując powyższe rozważania, Sąd uznał, że w sprawie niniejszej merytoryczna ocena projektu została dokonana przez organ zgodnie z prawem, dlatego należało orzec o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.