III SA/Lu 201/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 9 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego w zakresie wniosku Ł. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Ł. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 9 stycznia 2024 r. w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący wskazał, że wniosek podyktowany jest faktem zbędności prowadzenia egzekucji, w sytuacji gdy skarga zostałaby uwzględniona. Skarżący podkreślił, że liczy, iż przytoczone w skardze argumenty są na tyle silne, że zostanie przyznana mu racja. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej jako "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem skargi a zarazem wniosku skarżącego jest postanowienie określające koszty postępowania rozgraniczeniowego. Żądanie skarżącego mieści się zatem w ramach regulacji art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał jednak spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności dotyczących jego sytuacji majątkowej i finansowej. Nie wskazał konkretnych zestawień finansowych, które jego zdaniem mogłyby świadczyć o zasadności wniosku. Brak uzasadnienia złożonego wniosku, a tym samym brak uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwia sądowi jego ocenę pod kątem zasadności zastosowania instytucji ochrony tymczasowej w konkretnej sprawie oraz uwzględnienie żądania strony. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu jest wykazanie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, że okoliczności takie zaistniały spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową. Uzasadnienie wniosku powinno więc uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia te powinny być zaś poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Braki uzasadnienia wniosku w tym względzie uniemożliwiają jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach sygn. akt: II FZ 638/18 i sygn. akt I FSK 1223/17 – orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Ponadto, rodzaj obowiązku nałożonego na skarżącego zaskarżonym postanowieniem nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne, bowiem istnieje możliwość zwrotu skarżącej ewentualnie nadpłaconej kwoty. Zauważyć przy tym należy, że każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych, pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienia NSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 450/09, z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 49/11, z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt I OZ 737/14 i z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt II GZ 684/13, CBOSA). Podnoszone przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku okoliczności sprowadzają się do twierdzenia, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia przemawia - w ocenie skarżącego – zasadność argumentów skargi. Stanowisko takie nie jest prawidłowe. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że zarzucana wadliwość postanowienia (decyzji) nie stanowi przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, gdyż na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie jego wykonania sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny skargi (zob. np. postanowieni NSA z dnia 21 grudnia 2023 r. sygn. akt II GZ 470/23 oraz powołane tam orzecznictwo). Sytuacja taka ma miejsce w przedmiotowej sprawie, zatem stanowisko skarżącego nie może odnieść oczekiwanego przez niego skutku. Sąd nie może oceniać wpływu potencjalnej wadliwości zaskarżonego postanowienia w postępowaniu pobocznym, tj. dotyczącym wstrzymania jego wykonania, a zatem nie można tej – nadal potencjalnej – okoliczności uwzględniać oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia. Reasumując, skarżący nie uprawdopodobnił, że ze względu na sytuację majątkową wykonanie zaskarżonego postanowienia wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Swoich twierdzeń nie poparł żadnym dowodem. Ponadto, jak wskazano, nie ma podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje nieodwracalne skutki. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.