III SA/Lu 207/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Monika Samcik, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 października 2015 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium dla najlepszych studentów I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. zasądza od Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] na rzecz W. K. [...] zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., po rozpatrzeniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, Odwoławcza Komisja Stypendialna [...] (dalej wymieniana także jako OKS lub Komisja) utrzymała w mocy decyzję [...] listopada 2014 r. Prorektora do spraw studenckich [...] o przyznaniu stypendium dla najlepszych studentów. Pismem z dnia 30 września 2014 r. [...] zwrócił się do Prorektora do spraw studenckich o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów w roku akademickim 2014/2015. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Prorektor do spraw studenckich przyznał wnioskodawcy stypendium dla najlepszych studentów w wysokości 650 zł miesięcznie w okresie od dnia 1 października 2014 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. Ocena merytoryczna wniosku dokonana została na podstawie załącznika nr 11 do zarządzenia Prorektora do spraw studenckich z dnia [...] września 2014 r. dotyczącego zmiany zarządzenia w sprawie określenia wzorów wniosków o przyznanie pomocy materialnej, sposobu dokumentowania sytuacji materialnej studenta i doktoranta, szczegółowych kryteriów przyznawania stypendium Rektora dla najlepszych studentów oraz zasad naliczania punktów kwalifikacyjnych do wniosku o stypendium dla najlepszych doktorantów. Wniosek został rozpatrzony w postępowaniu kwalifikacyjnym oparciu o przyznane punkty w kategoriach: 1/ maksymalna liczba punktów, która decyduje o miejscu na liście rankingowej – 100; 2/ liczba punktów za wysoką średnią ocen (4,250) za poprzedni rok akademicki; 3/ liczba punktów za osiągnięcia naukowe – 0; 4/ liczba punktów za osiągnięcia artystyczne – 0; 5/ liczba punktów za osiągnięcia sportowe – 100; 6/ liczba punktów za średnią ocen (4,187) z ostatniego zaliczonego etapu studiów; 7/ liczba punktów za średnią ocen (4,474) z dotychczas zaliczonych lat studiów; 8/ suma punktów-112,911. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. Odwoławcza Komisja Stypendialna wskazała, że wniosek został poddany ponownej ocenie merytorycznej, która potwierdziła poprawność zakwalifikowania wniosku we wskazanych wyżej kategoriach. Komisja podniosła, że wnioskodawca uzyskał najwyższą liczbę punktów w kategorii osiągnięć sportowych i tylko ta punktacja była wzięta pod uwagę przy ustalaniu pozycji skarżącego na liście rankingowej. Maksymalna liczba punktów, która decyduje o miejscu na liście rankingowej wynosi w przypadku wnioskodawcy 100 i klasyfikuje go na 4 miejscu listy rankingowej. Miejsce zostało ustalone w oparciu o § 3 pkt. 7-8 załącznika nr 11 zgodnie, z którym liczba punktów, która decyduje o miejscu na liście rankingowej, stanowi najwyższą liczbę punktów osiągniętą przez studenta w ramach jednej z czterech kategorii, przy czym w przypadku uzyskania tej samej liczby punktów o kolejności w rankingu decyduje liczba punktów uzyskana w ramach kategorii wysokiej średniej ocen. Jeśli na liście rankingowej znajdą się osoby o tej samej liczbie punktów, uzyskanej w ramach tylko jednej kategorii, to osoba, która zdobyła punkty z tytułu wysokiej średniej ocen jest na liście rankingowej przed osobą, która zdobyła te punkty w ramach innego osiągnięcia. Zdaniem Komisji, przepis art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 572 z późn. zm.) jest jednoznaczny w swej treści i nie budzi wątpliwości w świetle reguł wykładni językowej. Wynika z niego, że stypendium rektora dla najlepszych studentów może być przyznane studentowi, który spełnia jedną lub więcej przesłanek warunkujących jego otrzymanie, a wymienionych w tym przepisie. Użyta w analizowanym przepisie alternatywa łączna w postaci spójnika "lub" odnosi się bowiem do kryteriów, jakie musi spełnić student, żeby otrzymać stypendium rektora dla najlepszych studentów, a nie do różnicowania kategorii tego stypendium. Tak więc, o to stypendium może ubiegać się skutecznie zarówno student, który spełnia tylko jedną przesłankę warunkującą jego przyznanie (np. uzyskał wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie krajowym), jak i student, który wypełnił kilka lub wszystkie z wymienionych w tym przepisie wymagań. Zatem uznać należy, że stypendium rektora dla najlepszych studentów jest jedno, natomiast jego przyznanie jest uwarunkowane spełnieniem różnych przesłanek, które mogą być spełnione łącznie, ale nie muszą. Komisja podniosła, że miejsce skarżącego na liście rankingowej zostało ustalone na podstawie liczby punktów uzyskanych w ramach kategorii osiągnięć sportowych, zaś średnia ocen uzyska za poprzedni rok akademicki 2013/2014 oraz z ostatniego zaliczonego etapu studiów z dotychczas zaliczonych lat studiów stanowią jedynie dodatkowe kryteria, które służą do ustalenia kolejności w rankingu w sytuacji, gdy na liście rankingowej znajdą się osoby z tą samą punktacją. Przy czym, o 4 miejscu wnioskodawcy na liście rankingowej zadecydowała liczba punktów za osiągnięcia sportowe, ponieważ 3 osoby przed nim uzyskały 100 punktów, ale w kategorii wysokiej średniej ocen (§ 3 pkt. 7-8 załącznika nr 11). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...], zarzucając jej naruszenie przepisu prawa materialnego art. 181 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym poprzez niewłaściwe jego zastosowanie. Zdaniem skarżącego, organ uczelni wyższej zróżnicował jego sytuację w porównaniu do studentów, którzy ubiegali się o to samo stypendium na podstawie uzyskanej wysokiej średniej ocen. Skarżący zauważył, że za osiągnięcia sportowe uzyskał liczbę punktów równą 100, podobnie jak studenci, sklasyfikowani na liście rankingowej przed nim, z liczbą punktów równą 100, ale za uzyskaną wysoką średnią ocen. Organ uczelni wyższej przyznając stypendium w kwocie 650 zł miesięcznie, to jest klasyfikując skarżącego w II progu studentów otrzymujących stypendium rektora, wziął pod uwagę średnią ocen z ostatniego zaliczonego etapu studiów i średnią ocen z dotychczas zaliczonych lat studiów, co dało sumę punktów równą 112,911. Tym samym, oceniając wniosek, organ [...] odniósł się do kilku przesłanek, niesłusznie warunkujących przyznane stypendium, wbrew argumentom, wynikającym z art. 181 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym. Zdaniem skarżącego, studenci, którzy spełnili tylko jedną przesłankę z art. 181 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym, to jest uzyskali wysoką średnią ocen, są w pozycji uprzywilejowanej w porównaniu do studentów, którzy mają na swoim koncie osiągnięcia naukowe, artystyczne czy sportowe. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, to jest art. art. 7, 8, 11, 77 § 1 i 80 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Odwoławcza Komisja Stypendialna [...] wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga podlega uwzględnieniu, ponieważ konieczne jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, zarówno pod kątem zgodności z prawem materialnym jak i z prawem procesowym. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to obowiązek sądu wzięcia z urzędu pod uwagę stwierdzonych naruszeń prawa, które nie zostały podniesione w skardze, zwłaszcza gdy ich skutkiem jest podstawa do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przeprowadzona przez Sąd w granicach sprawy kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że kwestie dotyczące przyznania świadczeń pomocy materialnej dla studentów w formie stypendium dla najlepszych studentów z tytułu wysokich wyników sportowych reguluje Prawo o szkolnictwie wyższym. Stosownie do treści art. 207 ust. 1 tej ustawy, do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studenckich stosuje się odpowiednio przepisy K.p.a. Z kolei art. 207 ust. 4 ustawy przewiduje, że przepis ust. 1 stosuje się także do decyzji podjętych przez komisję stypendialną i odwoławczą komisję stypendialną. Zgodnie z art. 173 ust. 1 pkt 3 Prawa o szkolnictwie wyższym, stypendium rektora dla najlepszych studentów stanowi jedną z form pomocy materialnej dla studentów ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa. Na podstawie art. 175 ust. 2 ustawy stypendia rektora dla najlepszych studentów są przyznawane na wniosek studenta przez rektora, a od decyzji rektora w sprawie stypendium dla najlepszych studentów, przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 175 ust. 3 ustawy). Zgodnie z treścią art. 175 ust. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym, na wniosek właściwego organu samorządu studenckiego rektor przekazuje uprawnienia w zakresie przyznawania stypendium rektora dla najlepszych studentów odwoławczej komisji stypendialnej. Odwoławczą komisję stypendialną powołuje rektor spośród studentów delegowanych przez właściwy organ samorządu studenckiego i pracowników uczelni (art. 177 ust. 1 ustawy). Decyzje wydane przez komisje stypendialne i odwoławcze komisje stypendialne podpisują przewodniczący komisji lub działający z ich upoważnienia wiceprzewodniczący (art. 177 ust. 4 ustawy). Prawo o szkolnictwie wyższym nie reguluje w sposób szczegółowy trybu pracy komisji stypendialnych, niemniej jednak zgodnie z treścią art. 186 ust. 1 ustawy szczegółowy regulamin ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, o których mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1-3 i 8 ustawy, w tym szczegółowe kryteria i tryb udzielania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, wzory wniosków o przyznanie świadczeń pomocy materialnej, wzór oświadczenia o niepobieraniu świadczeń na innym kierunku studiów oraz sposób udokumentowania sytuacji materialnej studenta ustala rektor w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu studenckiego. W badanej sprawie tryb pracy Odwoławczej Komisji Stypendialnej oraz inne wymienione wyżej zagadnienia reguluje szczegółowo ustalony przez Rektora [...] "Regulamin przyznawania pomocy materialnej studentom i doktorantom [...]" zmieniony zarządzeniem Rektora z dnia [...] września 2014 r. W § 5 ust. 2 wymienionego wyżej Regulaminu Rektor [...] upoważnił Prorektora właściwego do spraw studenckich do rozpatrywania w jego imieniu wniosków w sprawie przyznawania stypendiów rektora dla najlepszych studentów, a ponadto powołując się na wniosek właściwego organu samorządu studenckiego Rektor przekazał Odwoławczej Komisji Stypendialnej swoją kompetencję do rozstrzygania wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy w sprawach stypendiów rektora dla najlepszych studentów. Ponadto z akt sprawy wynika, że Rektor [...] w dniu [...] września 2013 r. udzielił Prorektorowi do spraw studenckich profesorowi [...] pełnomocnictwa do rozpatrywania wniosków w sprawie przyznawania stypendiów rektora dla najlepszych studentów. Ten z kolei zarządzeniem z dnia 10 października 2014 r. powołał Odwoławczą Komisję Stypendialną. Skład tej komisji został zmieniony zarządzeniem Prorektora z dnia 7 stycznia 2015 r. Regulamin przyznawania pomocy materialnej studentom i doktorantom [...] stanowi między innymi, że Prorektor właściwy do spraw studenckich powołuje członków Odwoławczej Komisji Stypendialnej spośród studentów delegowanych przez Radę Studentów [...] oraz jednego przedstawiciela delegowanego przez Radę Doktorantów [...] (§ 5 ust 4). Członkami Odwoławczej Komisji Stypendialnej są: dwaj wiceprzewodniczący Rady Studentów [...], przedstawiciel Rady Doktorantów [...], pracownik naukowo - dydaktyczny zatrudniony na podstawie umowy o pracę, pracownik Działu Studenckich Spraw Socjalnych, który pełni rolę sekretarza OKS, a także dwóch przedstawicieli Komisji Stypendialnej Rady Studentów [...] (§ 5 ust 5). Ponadto przepis § 5 ust. 9b Regulaminu stanowi, że członkowie komisji podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu o przyznanie świadczeń pomocy materialnej w przypadkach wskazanych w art. 24 K.p.a. Natomiast w myśl § 5 ust.11 Regulaminu, uchwały zapadają zwykłą większością przy obecności co najmniej połowy członków komisji. Uchwały mogą mieć postać aktu wewnętrznego lub decyzji podejmowanych w sprawach pomocy materialnej oraz zakwaterowania w domach studenckich. Decyzje podpisuje przewodniczący komisji lub jego zastępca. Pozostałe uchwały podpisują wszyscy członkowie komisji biorący udział w głosowaniu. Jak wcześniej wspomniano, zgodnie z art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym, do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studenckich stosuje się odpowiednio przepisy K.p.a. Ustawodawca zdecydował o "odpowiednim" stosowaniu przepisów K.p.a., bowiem było to konieczne ze względu na szczególny charakter postępowania przed organami szkoły wyższej, skłaniający do dopuszczenia odstępstw od przepisów K.p.a. Przyjmuje się w piśmiennictwie i w orzecznictwie, że odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego ma zapewnić minimum procedury, niezbędne do załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej i przyjętych w niej zasad komunikowania o rozstrzygnięciach organów uczelni. W ramach tej odpowiedniości nie sposób jest oczekiwać, aby niezależnie od kierunku kształcenia szkoła publiczna działała tak jak organ administracji publicznej, gdyż została powołana do zupełnie innych zadań, których zakres wynika z art. 4 ustawy. Odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oznacza, że mogą być one stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełniać, a nie modyfikować przepisy prawa o szkolnictwie wyższym. Wynika stąd konieczność selektywnego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz niedopuszczalność ich stosowania w takich sprawach, które zostały uregulowane w sposób wyczerpujący w ustawie (zob. Elżbieta Ura w: Prawo o szkolnictwie wyższym. Komentarz pod red. W. Sanetry i M. Wierzbowskiego, LEX/el (WKP 2013), teza 5 do art. 207 ustawy i wymienione tam orzeczenia sądów). Biorąc pod uwagę sformułowane wyżej zastrzeżenia dotyczące odpowiedniości stosowania przepisów K.p.a. na podstawie art. 207 § 1 Prawa o szkolnictwie wyższym uznać należy, że w sprawach o przyznanie stypendium ewentualne odstępstwa od stosowania przepisów K.p.a. dotyczą szczegółowych kwestii związanych z realizacją trybu i zasad przyznawania stypendium regulowanych przepisami Prawa o szkolnictwie wyższym. Podkreślić jednak należy wyraźnie, że organy orzekające w sprawach o przyznanie stypendium nie mogą w sposób dowolny stosować podstawowych przepisów regulujących postępowanie administracyjne, w szczególności tych spośród nich, które zapewniają przejrzystość postępowania w poszczególnych sprawach i zachowanie gwarancji proceduralnych. Odpowiednie stosowanie przepisów K.p.a. nie zwalnia bowiem organu od obowiązku zachowania minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Oznacza to, że postępowanie w sprawie przyznania stypendium winno zachować ogólne podstawowe cechy postępowania administracyjnego i respektować podstawowe jego wymagania proceduralne, między innymi takie, że organ, który wydał decyzję powinien być dokładnie określony. Takie podstawowe wymaganie wynika z art. 107 § 1 K.p.a., który określa strukturę decyzji administracyjnej i jej składniki. Według tego przepisu decyzja powinna zawierać między innymi oznaczenie organu administracji publicznej a także podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Z treści art. 107 § 1 K.p.a. wynika zatem, że nie jest wystarczające same oznaczenie organu przez podanie jego nazwy oraz podpisanie decyzji przez osobę upoważnioną do wydania decyzji. Z przepisu tego wynika, że należy podać także imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do wydania decyzji. Dopiero w ten sposób realizuje się wymaganie proceduralne, że organ powinien być dokładnie określony, bowiem znana staje się nie tylko nazwa organu, ale także osoba, która działa jako organ, albo działa z upoważnienia osoby wykonującej funkcję organu. Odnosząc się do realiów rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że określone wyżej wymaganie dotyczy nie tylko organów monokratycznych, ale także organów kolegialnych. Przepis art. 107 § 1 K.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że w przypadku wydania decyzji przez organ kolegialny decyzja taka, z wyjątkami przewidzianymi prawem, powinna być podpisana przez wszystkie osoby wchodzące w skład organu, biorące udział w wydaniu decyzji, a w każdym przypadku imiona i nazwiska tych osób powinny być podane w decyzji. Sam podpis bowiem często nie pozwala na niewątpliwą identyfikację osoby z imienia i nazwiska. Podkreślić również trzeba, że z wymienienia w decyzji z imienia i nazwiska osób wchodzących w skład organu kolegialnego, który wydał decyzję nie zwalnia okoliczność, że w niektórych przypadkach (tak jak w badanej sprawie) przepisy ustawy pozwalają na złożenie podpisu tylko przez przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego organu kolegialnego. Nadal bowiem pozostaje obowiązujące proceduralne wymaganie dokładnego określenia organu. W związku z tym w decyzji oprócz nazwy organu kolegialnego powinny być wymienione z imienia i nazwiska wszystkie osoby wchodzące w jego skład, biorące udział w wydaniu decyzji, mimo że szczególny przepis ustawy zwolnił te osoby - z wyjątkiem przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego – z obowiązku podpisywania decyzji. Zatem przepis art. 107 § 1 K.p.a. w każdym wypadku nakłada na organ kolegialny obowiązek wskazania składu osobowego organu, który podjął decyzję. Tylko wymienienie składu osobowego organu kolegialnego wydającego decyzję czyni zadość wynikającemu z art. 107 § 1 K.p.a. obowiązkowi dokładnego określenia organu. W badanej sprawie decyzja z dnia [...] stycznia 2015 r., jak wynika z nagłówka, została wydana przez Odwoławczą Komisję Stypendialną [...]. Podpis pod decyzją złożyła Przewodnicząca OKS dr [...]. Analiza treści decyzji prowadzi jednak do wniosku, że nie zostały w niej wymienione osoby wchodzące w skład OKS. Nie wiadomo więc, czy w pracach Komisji i wydaniu decyzji brała udział wymagana liczba członków organu kolegialnego (§ 5 ust. 11 Regulaminu), ani którzy spośród członków Komisji brali udział w wydaniu decyzji. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się kopia wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy z adnotacją, że OKS w dniu [...] stycznia 2015 r. jednomyślnie podtrzymała decyzję Prorektora do spraw studenckich z dnia [...] listopada 2014 r. Adnotacja ta jest podpisana przez [...] i cztery inne osoby, których jednak nie można łatwo zidentyfikować z imienia i nazwiska, bowiem sposób nakreślenia tych podpisów nie pozwala na jednoznaczną identyfikację tylko na podstawie podpisów. Można byłoby wprawdzie z niewielkim ryzykiem błędu ustalić do kogo należą podpisy próbując je przypisać poszczególnym znanym członkom OKS. W ten sposób – zakładając, że tylko te osoby brały udział w wydaniu decyzji, co przecież nie jest oczywiste - możliwe jest odtworzenie prawdopodobnego składu osobowego organu, który wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. Ostatecznie jednak trzeba stwierdzić, że nie sposób zaaprobować takiego stosowania przez organ przepisów postępowania, które nie daje stronie oraz sądowi kontrolującemu zaskarżoną decyzję możliwości stwierdzenia w sposób całkowicie niewątpliwy jaki był skład organu, który wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. Taką pewność daje jedynie wymienienie członków organu w decyzji. Ze wskazanej wyżej przyczyny Sąd, w odniesieniu do ustalenia składu organu kolegialnego wydającego decyzję, nie podziela bardziej liberalnej wykładni art. 107 § 1 K.p.a., według której w przypadku organów kolegialnych może być wystarczające dołączenie do protokołu posiedzenia, zawierającego treść rozstrzygnięcia, listy obecności podpisanej przez członków organu kolegialnego biorących udział w posiedzeniu, albo dołączenie do dokumentu zawierającego treść rozstrzygnięcia, protokołu posiedzenia podpisanego przez jego uczestników (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie III RN 135/03, OSNP 16/2004, poz. 274, SIP Lex nr 116127). Dokumenty te bowiem oderwane od treści konkretnej decyzji nie pozwalają na niewątpliwe stwierdzenie, którzy członkowie organu kolegialnego brali udział w wydaniu konkretnej decyzji. Obecność na posiedzeniu organu kolegialnego nie zawsze oznacza branie udziału w wydaniu konkretnego aktu. Decyzja organu kolegialnego, w której nie wymieniono składu osobowego organu musi być, zakwalifikowana jako wydana z rażącym naruszeniem art. 107 § 1 K.p.a. Należy zwrócić uwagę, że w art. 107 § 1 K.p.a. wymienione zostały składniki decyzji, które służą pełnemu określeniu elementów stosunku prawnego zarówno materialnego, jak i procesowego. Nie wszystkie z tych składników mają jednakowe znaczenie w określeniu tych elementów. Niektóre z nich są bardziej istotne niż pozostałe i ich pominięcie pozbawia akt pisemny charakteru decyzji administracyjnej. Jako minimum elementów formy prawnej decyzji traktuje się cztery składniki, to jest określenie organu, który wydał decyzję, określenie adresata decyzji, rozstrzygnięcie, podpis osoby reprezentującej organ. Brak jednego z tych składników albo wyklucza ustalenie podstawowych elementów stosunku prawnego, albo też wskazuje na to, że nie mamy do czynienia z objawem woli organu, innymi słowy - z czynnością stosowania prawa przez uprawniony podmiot (por. J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 12 wydanie, Wyd. C. H. Beck 2012, str. 431). Jak wcześniej wyjaśniono określenie organu, który wydał decyzję nie polega jedynie na oznaczeniu organu przez podanie jego nazwy, ale także na wskazaniu z imienia i nazwiska osoby piastuna organu monokratycznego lub osoby upoważnionej przez niego do wydania decyzji, a w przypadku wydania decyzji przez organ kolegialny - na wskazaniu z imienia i nazwiska wszystkich członków organu, którzy brali udział w wydaniu decyzji. Zaniechanie zamieszczenia w decyzji opisanego elementu stanowi wadę konstrukcyjną (materialną) decyzji, co sprawia, że naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. prowadzące do takiej wadliwości decyzji, kwalifikuje się jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podtrzymuje tożsame stanowisko wyrażone wcześniej w wyroku z dnia 29 października 2013 r. w sprawie III SA/Lu 424/13, SIP Lex nr 1504310). Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji sprawia, że przedwczesne stało się badanie prawidłowości decyzji w pozostałym zakresie, w tym rozważanie sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. art. 156 § 1 pkt 2 i 107 § 1 K.p.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 1 2 P.p.s.a.