III SA/Lu 208/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Robert Hałabis, po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. – "A." A. of V. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2012 r. nr SKO.41/4628/DR/2011 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] marca 2012 r. skarżąca M. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2012 r. nr SKO.41/4628/DR/2011, którą utrzymano w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia 2 listopada 2011 r. (nr ZD-ZP-II.7230.05.56.2011) nakładającą na skarżącą, która prowadzi działalność gospodarczą pod firmą "A." A. of V. A. – karę pieniężną w wysokości 44.100 zł za zajęcie pasów drogowych przy Al. Solidarności (drogi krajowej) oraz ul. Głębokiej (drogi powiatowej), w związku z ekspozycją 2 sztuk reklam dwustronnych umieszczonych bez stosownego zezwolenia zarządcy drogi, naliczonej od dnia stwierdzenia zajęcia ([...] września 2011 r.) do dnia ponownej kontroli ([...] października 2011 r.). W skardze skierowanej do Sądu skarżąca wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że nałożona kara jest karą bardzo wysoką, zaś jej wyegzekwowanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki, między innymi utratę płynności finansowej, a w konsekwencji doprowadzi może do zakończenia prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – zwanej dalej jako "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże według art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wymaga zwrócenia uwagi, że w oparciu o przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przewidzianych w nim przesłanek wstrzymania wykonania aktu administracyjnego lub czynności, którymi są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dlatego to na skarżącym występującym z wnioskiem o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego spoczywa obowiązek uzasadnienia go w sposób, który przemawiałby za zasadnością udzielenia objętej wnioskiem ochrony tymczasowej. Oznacza to, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym co do zasady przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III, pkt 9; tak również postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2010 r., sygn. I GZ 316/10). W konsekwencji argumentacja wniosku musi być tego rodzaju, aby w sposób przekonujący wskazać na konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a możliwością wystąpienia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W każdym zaś razie dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 3041/11, LEX nr 1104117). Tymczasem w uzasadnieniu zgłoszonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca ograniczyła się do ogólnikowego stwierdzenia, że nie posiada wystarczających środków finansowych, a wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby utratę jej płynności finansowej, zaś w dalszej fazie mogłoby doprowadzić do konieczności całkowitego zaprzestania prowadzenia przez nią działalności. Odnosząc się do tej argumentacji należy zauważyć, że skarżąca – pomimo ciążącego na niej obowiązku – w żaden sposób nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przywołując w uzasadnieniu wniosku przytoczone powyżej okoliczności, skarżąca winna chociażby uprawdopodobnić możliwość ich rzeczywistego wystąpienia w taki sposób, aby możliwa była ze strony Sądu ich merytoryczna ocena. W przeciwnym bowiem wypadku należy uznać, że twierdzenia te są ogólnikowe i gołosłowne oraz prowadzą do wniosku, że w przedmiotowej sprawie egzekucja nałożonej przez organ administracji kary pieniężnej w wysokości 44.100 zł nie wywoła stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi wniesionej do Sądu istnieje możliwość zwrotu spełnionego świadczenia. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie istnienia ryzyka utraty płynności finansowej prowadzonego przedsiębiorstwa – "A." A. of V. A.. W aktach sprawy brak bowiem jakichkolwiek dokumentów świadczących o trudnej sytuacji finansowej skarżącej i jej firmy. W ocenie Sądu powyższe oznacza, iż w opisanych okolicznościach faktycznych nie można wysunąć jednoznacznego wniosku, aby skarżąca na skutek wykonania zaskarżonej decyzji została całkowicie pozbawiona możliwości osiągania dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej, aby zmuszona była do zakończenia prowadzonej dotychczas działalność. W takich warunkach brak również podstaw do wnioskowania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca na poparcie podnoszonych zagrożeń o charakterze majątkowym nie wskazała nawet, jakie konkretnie szkody i w jakim rozmiarze mogą pojawić się w związku z brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie dołączyła też do wniosku żadnych dokumentów dotyczących jej sytuacji życiowej i majątkowej, a także nawet hipotetycznie nie wykazała możliwości wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Już na marginesie można zauważyć, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama przez się uzasadniałaby zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.