III SA/Lu 208/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 11 stycznia 2024 r. nr 9012.6.172.2023 w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego – w zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca M. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 11 stycznia 2024 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego dotyczącego uchylania się od obowiązku szczepień ochronnych jej małoletniego dziecka. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla zdrowia jej dziecka na skutek nałożonego obowiązku. Przy czym wymaga zwrócenia uwagi, że w zaskarżonym rozstrzygnięciu organ odwoławczy w przeważającej części uchylił postanowienie organu I instancji o oddaleniu zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczącej uchylania się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych u dziecka strony, a więc w zakresie szeregu nałożonych obowiązków wobec braku ich wymagalności w związku z ich czasowym odroczeniem, za wyjątkiem obowiązku poddania syna strony szczepieniu przeciwko WZW typu B, który utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie według art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższych uregulowań wynika, że katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca powinna tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Ponadto uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). Wymaga przy tym zaznaczenia, że przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusowym (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym wymaga wykonania (por. T. Woś komentarz do art. 61 [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. IV, T. Woś (red.), H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, LEX, teza 6 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II GZ 306/15). Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, że skarga dotyczy stanowiska wierzyciela w związku z zarzutami zgłoszonymi przez zobowiązanego w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. W ocenie Sądu postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela co do zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie podlega wykonaniu, nie ma bowiem przymiotu wykonalności, dlatego nie może być przedmiotem wstrzymania wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie trzeba zwrócić uwagę, że wskazanego przepisu nie należy interpretować w sposób, który mógłby prowadzić do wstrzymania toku egzekucji, a przez to do wstrzymania wykonania obowiązków wynikających z innych rozstrzygnięć, już ostatecznych i prawomocnych, bądź wprost z przepisów prawa. Zaskarżone postanowienie nie nakłada na stronę żadnych sankcji, a w szczególności grzywny w celu przymuszenia, ani tym bardziej nie jest źródłem jakichkolwiek uprawnień strony. Tylko zaś tego rodzaju akty, to jest stwierdzające lub tworzące po stronie adresatów określone obowiązki prawne lub uprawnienia mają przymiot wykonalności. Co do zasady przymiotu tego nie mają wszystkie akty odmowne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OZ 436/14). W konsekwencji, wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie z uwagi na rodzaj aktu, którego wstrzymania wykonania strona się domagała. Tego rodzaju akt nie podlega bowiem wykonaniu, a zatem nie może być też przedmiotem wstrzymania wykonania. Ubocznie podnieść należy, że skarżąca nie uzasadniła należycie wniosku, nie wskazała w ogóle, w jaki sposób wykonanie zaskarżonego aktu mogłoby w jej przypadku spowodować skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego postanowienia nie przywołała żadnych argumentów odnoszących się do jej indywidualnej sytuacji lub sytuacji dziecka, przemawiających w typowym przypadku za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek, stanowiących podstawę wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu. Gdyby akt podlegał nawet wykonaniu, to już tylko z tej przyczyny wniosek nie mógłby zostać uwzględniony. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. – obowiązany był odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, o czym orzekł w postanowieniu.