III SA/Lu 209/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.P. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę W dniu 30 marca 2005 r. W.P. prowadzący Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe pod firmą "[...]", reprezentowany przez adwokata A.W. wniósł za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w części uchylającą, w części utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2004 r. [...] w przedmiocie uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. i określenia kwoty długu celnego i podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie przez skarżącego terminowi do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując wstępnego badania dopuszczalności skargi, stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga W.P. została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowemu terminowi do wniesienia skargi, liczonemu od dnia doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia skarżącemu. Zgodnie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zaskarżona przez W.P. decyzja z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] została skarżącemu doręczona w dniu 24 lutego 2005 r. i zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W myśl art. 144 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60) organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez upoważnione osoby. Doręczenie stanowi czynność materialno-techniczną administracji wywołującą określone skutki prawne przez fakty. Potwierdzenie w myśl art. 152 § 1 Ordynacji podatkowej doręczenia pisma w formie pokwitowania ma znaczenie dowodowe przy ocenie daty rozpoczęcia lub zakończenia biegu terminu oraz możliwości dokonania określonych czynności takich jak na przykład wniesienie skargi do sądu administracyjnego; pokwitowanie stwarza domniemanie doręczenia (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2004 r., sygn. akt II SA 1669/03). W aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy znajduje się pokwitowanie odbioru przez W.P. decyzji nr [...]. Skarżący W.P. własnoręcznym podpisem potwierdził odbiór wyżej wymienionej decyzji ze wskazaniem daty odbioru – 24 lutego 2005 r. Również pieczęć placówki oddawczej wymienia jako datę doręczenia przesyłki – 24 lutego 2005 r. W ocenie Sądu zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu prawidłowo. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 26 marca 2005 r., jednakże z uwagi na to, że 26 marca 2005 r. przypadał na sobotę, zgodnie z art. 12 § 5 Ordynacji podatkowej ostatnim dniem terminu na wniesienie skargi był następny dzień po dniach wolnych od pracy, tj. dzień 29 marca 2005 r. Natomiast skargę na przedmiotową decyzję skarżący złożył w dniu 30 marca 2005 r. (w świetle art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej - data nadania przesyłki na poczcie z pieczęci pocztowej na kopercie, w której nadano skargę), zatem z uchybieniem terminowi do wniesienia skargi. Skarżący nie złożył jednocześnie ze skargą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na powyższą decyzję, należy więc uznać, że w przedmiotowej sprawie skargę wniesiono po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę wniesioną z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Z tych względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. Podnieść dodatkowo należy, że w przypadku odrzucenia skargi brak jest podstaw do rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Tymczasowy charakter rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania zaskarżonej decyzji, którego istnienie w obrocie prawnym jest zależne od wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji – wynika z brzmienia art. 61 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Zatem wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi, które jest orzeczeniem kończącym postępowanie w pierwszej instancji, czyni niemożliwym wydanie postanowienia w przedmiocie wstrzymania zaskarżonego aktu i co za tym idzie rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji.