III SA/Lu 209/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Stażysta Aleksandra Frączkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 lipca 2012 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego . z dnia [...] marca 2012 r. nr SKO. w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego I. oddala skargę; II. przyznaje adwokat E. O. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. po rozpatrzeniu odwołania J. S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], w przedmiocie przyznania J. S. dodatku mieszkaniowego w kwocie 171,05 zł miesięcznie na okres sześciu miesięcy począwszy od 1 stycznia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że J. S. w dniu [...] grudnia 2011 r. złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wraz z deklaracją o dochodach. Na wezwanie organu pierwszej instancji do usunięcia braków złożonego wniosku skarżąca dostarczyła fakturę za energię elektryczną. Na podstawie wywiadu środowiskowego organ pierwszej instancji ustalił, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką – H. P., a dochód rodziny stanowi emerytura matki. Gospodarstwo domowe skarżącej jest zatem dwuosobowe, a nie jak podała ona we wniosku – jednoosobowe. Organ pierwszej instancji stwierdził, że łączne dochody brutto w dwuosobowym gospodarstwie domowym za wrzesień, październik i listopad 2011 r. wyniosły 2.345,97 zł. Średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego wynosił w tym okresie 391,00 zł. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego prawidłowe jest ustalenie organu pierwszej instancji co do liczby członków gospodarstwa domowego skarżącej, która wbrew stanowisku wyrażonemu w odwołaniu prowadzi to gospodarstwo razem z matką H. P. Organ podniósł, że występująca w sprawie sytuacja odpowiada definicji gospodarstwa domowego zawartej w art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.), dalej: ustawa o dodatkach mieszkaniowych. Organ odwoławczy wskazał również na prawidłowość wyliczenia wysokości miesięcznego dochodu na jednego członka w gospodarstwie domowym skarżącej. Wydatki na mieszkanie ustalono na kwotę 342,10 zł, na którą składa się kwota 197,76 zł potwierdzona przez zarządcę domu oraz kwota 144,34 zł ryczałtu na ogrzanie lokalu i wody, obliczonego na podstawie § 3 ust. 1, 2 i 3 oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.), dalej: rozporządzenie, w związku z brakiem w lokalu instalacji centralnego ogrzewania, centralnie dostarczanej cieplej wody i gazu przewodowego. Kolegium podniosło, że stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 5 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na 1 m2 normatywnej powierzchni użytkowej, o której mowa w art. 5, z uwzględnieniem art. 6 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Kwota wyliczona w oparciu o przywołany przepis wyniosła 112,10 zł (36,16 m2 x 5 kWh/m2 x 0,62 zł/kWh). W myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa. Przyjmując, że gospodarstwo domowe J. S. obejmuje dwie osoby organ obliczył należną z tego tytułu kwotę na 24,80 zł (20 kWh x 2 osoby x 0,62 zł/kWh). Z kolei zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację gazu przewodowego, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 10 kilowatogodzin energii elektrycznej w gospodarstwie jednoosobowym według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych, oraz równowartość 2 kilowatogodzin na każdą dodatkową osobę. Organ wyliczył, że w dwuosobowym gospodarstwie skarżącej kwota wymienionego ostatnio wydatku wynosi 7,44 zł (10 kWh + 2 kWh) x 0,62 zł/kWh). Organ odwoławczy zważył, że zgodnie z art. 3 ust. 1 o dodatkach mieszkaniowych dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 125 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Kwota najniższej emerytury stosownie do pkt 1 lit. a) komunikatu Prezesa ZUS z dnia 15 lutego 2010 r. (M. P. Nr 10, poz. 110) wynosi od 1 marca 2010 r. 728,18 zł, a 125 % tej kwoty to 910,23 zł. W konsekwencji Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, iż po stronie skarżącej spełniony jest warunek z art. 3 ust. 1 ustawy dodatkach mieszkaniowych, gdyż ustalony dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w kwocie 391,00 zł nie przekracza kwoty 125 % najniższej emerytury. Organ odwoławczy wskazał, że myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 40 m2 - dla 2 osób. Stosownie zaś do art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6 tego artykułu, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości 12 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2 - 4 osobowym. Mając powyższe na względzie dodatek mieszkaniowy odpowiadałby kwocie 248,26 zł (342,10 zł-(12% x 781,99 zł)). Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło jednak uwagę, że zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Przy tym w myśl art. 6 ust. 11 ustawy, rada gminy, w drodze uchwały, może podwyższyć lub obniżyć, nie więcej niż o 20 punktów procentowych, wysokość wskaźników procentowych, o których mowa w ust. 10. Zgodnie zaś z treścią § 1 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] marca 2004 roku, w Gminie B. kwota dodatku mieszkaniowego nie może przekraczać 50 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 50 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. W przypadku skarżącej 50 % wydatków w kwocie 342,10 zł stanowi 171,05 zł. Tyle wynosi dodatek mieszkaniowy przysługujący skarżącej. W konsekwencji Kolegium uznało, że w decyzji Burmistrza B. z dnia [...] lipca 2011 r. kwota dodatku mieszkaniowego dla J. S. została wyliczona prawidłowo, co uzasadniało utrzymanie tej decyzji w mocy. Kolegium podkreśliło, że nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, czy skarżącej w świetle ustawy o świadczeniach rodzinnych przysługują świadczenia rodzinne. Kwestią istotną w sprawie był natomiast fakt prowadzenia przez skarżącą gospodarstwa domowego wspólnie z matką. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. S. podniosła, że nie składała oświadczenia o dochodach rodziny. W ocenie skarżącej, organ pierwszej instancji błędnie ustalił dochód rodziny. Skarżąca oświadczyła, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i korzysta z lokalu na podstawie umowy użyczenia zawartej na okres 99 lat i w związku z tym ponosi część opłat związanych z utrzymaniem lokalu. Skarżąca podała również, że matce z uwagi na stan zdrowia przydzielono stałego opiekuna oraz przyznano świadczenie z tytułu opieki. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o oddalenie skargi podnosząc, że zarzuty skargi nie znajdują podstaw w świetle zebranego materiału dowodowego. Na fakt prowadzenia przez skarżącą wspólnego gospodarstwa domowego z matką H. P. wskazuje okoliczność, iż skarżąca nie ma stałych dochodów, a utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego matki. Posiadanie przez matkę osoby sprawującej opiekę nie zmienia faktu prowadzenia przez skarżącą z matką dwuosobowego gospodarstwa domowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie wskazać należy, że zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.). Z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynika, że dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego. W okolicznościach sprawy bezspornym jest, że skarżąca korzysta z lokalu mieszkalnego na podstawie umowy użyczenia. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Pojęcie gospodarstwa domowego określa art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Stosownie do pkt 1 lit. a) komunikatu Prezesa ZUS z dnia 15 lutego 2010 r. (M. P. Nr 10, poz. 10), kwota najniższej emerytury wynosi od 1 marca 2010 r. 728,18 zł. 125 % tej kwoty wynosi 910,23 zł. Skarżąca spełnia więc kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy dodatkach mieszkaniowych. Dochód na osobę w gospodarstwie domowym skarżącej wynosi 391 zł. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 40 m2 - dla 2 osób. Lokal zajmowany przez skarżącą ma pow. użytkową 36,16 m2. Stosownie do przepisu art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że skarżąca mieszka razem ze swoją matką i z nią wspólnie gospodaruje. Skarżąca prowadzi zatem, jak słusznie uznał organ, dwuosobowe gospodarstwo domowe. J. S. nie ma stałych dochodów i utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego matki H. P. w kwocie 728,18 zł, miesięcznie wypłacanego przez ZUS. Przesłanki przyznania dodatku mieszkaniowego w przypadku skarżącej zostały zatem spełnione. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego (z zastrzeżeniem przepisu ust. 9 art. 6), a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 12 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4 osobowym. Wydatkami, o których mowa, są w myśl ust. 3 art. 6 omawianej ustawy świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Katalog wydatków zawiera przepis art. 6 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Stosownie do art. 6 ust. 4a ustawy nie stanowią jednak wydatków, o których mowa w ust. 4, należności poniesione z tytułu ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów oraz opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe. Jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału, stanowiący część dodatku mieszkaniowego (art. 6 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Zasady wyliczenia ryczałtu reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.). Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz zawartych w niej szczegółowych wyliczeń matematycznych prowadzi do wniosku, że obliczenie dodatku mieszkaniowego w niniejszej sprawie nastąpiło ściśle zgodnie z przywołanymi przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wskazana w art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych różnica między ustaloną kwotą wydatków (342,10 zł), a 12 % dochodów gospodarstwa domowego J. S. (12 % x 781,99 zł), do których zasadnie została wliczona kwota uzyskiwanej przez H. P. emerytury, z pominięciem dodatku pielęgnacyjnego, wynosi 248,26 zł. Dokonane przez organ obliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego wskazanej w art. 6 ust. 1 ustawy było zatem prawidłowe. Trafnie jednak organ zwrócił uwagę na dodatkowe unormowanie zawarte w art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Według tego przepisu wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Przepis art. 6 ust. 11 ustawy zawiera upoważnienie dla rady gminy do podwyższenia lub obniżenia, nie więcej niż o 20 punktów procentowych, wysokości wskaźników procentowych, o których mowa w art. 6 ust. 10. Korzystając z tego upoważnienia Rada Miejska w B. uchwałą z dnia [...] marca 2004 r. obniżyła o 20 punktów procentowych wysokość wskaźników wymienionych w ust. 10 art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W konsekwencji kwota dodatku mieszkaniowego należnego skarżącej nie może przekraczać 50 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 50 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Powyższe oznacza, że ostatecznie kwota należnego skarżącej dodatku mieszkaniowego jest uzależniona od wielkości wydatków ponoszonych za zajmowany lokal mieszkalny. Przy ustalonej przez organ prawidłowo kwocie wydatków – 342,10 zł, uwzględniającej właściwie określoną wysokość ryczałtu z tytułu braku w lokalu instalacji centralnego ogrzewania, ciepłej wody i braku instalacji gazowej, wielkość dodatku mieszkaniowego wynosi 171,05 zł (50 % x 342,10 zł). Taką też kwotę przyznano J. S. zaskarżoną decyzją. Decyzja ta nie narusza zatem prawa. W tym miejscu należy odnieść się do skargi, w której skarżąca podnosi, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ustawy przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby. Jak słusznie wskazuje się w doktrynie, w świetle przytoczonego przepisu jako zasadę na gruncie ustawy o dodatkach mieszkaniowych przyjmuje się jedność gospodarstwa domowego w jednym lokalu mieszkalnym. Przypadki, gdy osoby zamieszkujące w tym samym lokalu nie prowadzą jednego gospodarstwa domowego, to jest, gdy w zajmowanym lokalu zamieszkują faktycznie w wydzielonych jego częściach, ponosząc wydatki na utrzymanie siebie i lokalu niezależnie od drugiej osoby, mają charakter wyjątkowy. Wykazanie okoliczności podziału lokalu mieszkalnego między kilka gospodarstw domowych, a tym samym obalenie występującego w ustawie domniemania jedności gospodarstwa domowego w jednym lokalu mieszkalnym, musi podlegać ocenie dokonywanej ze znacznym rygoryzmem, a to ze względu na publicznoprawny charakter pomocy w postaci dodatku mieszkaniowego (por. Andrzej Paduch, Uzyskanie dodatku mieszkaniowego w świetle przesłanek ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, Samorząd Terytorialny 2011 r. Nr 4, s. 63 i nast.). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca mieszka w lokalu przy ul. P. w B. razem ze swoją matką H. P. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób przyjąć, że J. S. i H. P. nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, jak twierdzi skarżąca. Twierdzenia skarżącej nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Nie ma znaczenia fakt zamieszkiwania J. S. i H. P. w przedmiotowym lokalu na podstawie różnych tytułów prawnych, skoro jeden z tych tytułów wywodzi się z drugiego. Sąd zważył również, że skarżąca akcentuje jedynie fakt uiszczania odrębnie poszczególnych wydatków związanych z lokalem, natomiast nie powołuje się na okoliczność, iż dochody uzyskiwane przez matkę nie służą osobistemu utrzymaniu skarżącej. W świetle zaś takiego stanowiska skarżącej oraz powołanych wyżej argumentów prawidłowym było ustalenie przez organ miesięcznego dochodu na jedną osobę w gospodarstwie domowym J. S. (art. 3 ust. 1 ustawy) z uwzględnieniem dwóch osób wchodzących w skład tego gospodarstwa oraz sumy dochodów określonych w art. 3 ust. 3 ustawy uzyskiwanych tak przez skarżącą, jak i jej matkę. Trzeba zarazem wskazać, że uzgodnienia między skarżącą i jej matką co do ponoszenia wydatków na wspólnie zajmowane mieszkanie nie wykluczają faktu prowadzenia wspólnego gospodarstwa, gdyż elementem wspólnego gospodarowania jest właśnie porozumienie w kwestii ponoszenia takich wydatków (Andrzej Paduch, Uzyskanie dodatku mieszkaniowego w świetle przesłanek ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, Samorząd Terytorialny 2011 r., Nr 4, s. 63 i nast.). Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), w skrócie: p.p.s.a. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 litera "c" w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 z późn. zm.).