III SA/Lu 211/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A. J. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze Służby w Policji oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. J. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] w sprawie zwolnienia ze służby w Policji z dniem [...] na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. nr 7 z 2002 r., poz. 58, ze zm.), utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego organ podał, że po zapoznaniu się z materiałami ustalił , iż post. A. J. został przyjęty do służby w Policji z dniem [...] i mianowany na stanowisko kursanta Zespołu ds. prewencji Posterunku Policji KPP. Z dniem [...] grudnia 2003 r. rozpoczął szkolenie podstawowe o profilu prewencyjnym w Centrum Szkolenia Policji w L., a rozkazem nr [...] Komendanta Centrum Szkolenia Policji z dnia [...] 2004 r. został wyłączony ze stanu słuchaczy kursu zawodowego podstawowego o profilu prewencyjnym i przewidziany do egzaminu poprawkowego. Przedmiotowego szkolenia nie ukończył, gdyż nie zdał egzaminu końcowego, a następnie egzaminu poprawkowego i komisyjnego, wyczerpując wszelkie możliwości zakończenia kursu w przewidzianym terminie. W tej sytuacji wobec wymienionego w CSP L. sporządzono okresową ocenę za okres odbywania przeszkolenia podstawowego, oceniając policjanta "poniżej wymagań - nie ukończył szkolenia". Zgodnie z obowiązującym wówczas rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych w Policji (Dz. U. nr 133, poz. 1242) w przypadku niezaliczenia kursu podstawowego policjant mógł być ponownie skierowany na takie szkolenie, jednak nie wcześniej niż po upływie 2 lat od daty usunięcia z wcześniejszego szkolenia (§ 60 ust. 1). W związku z powyższym, biorąc pod uwagę obowiązujący stan prawny oraz fakt, że post. A. J., mimo niezaliczenia szkolenia podstawowego, przez okres 9 miesięcy w takim szkoleniu uczestniczył, otrzymując zaliczenia z poszczególnych przedmiotów, Komendant Powiatowy Policji, uwzględniając braki kadrowe w podległej jednostce, postanowił pozostawić policjanta w służbie, przydzielając mu opiekuna służbowego, z zamysłem ponownego skierowania na kurs podstawowy po upływie dwóch lat. Stanowisko kursanta Zespołu ds. prewencji Posterunku Policji post. A. J. zajmował do dnia zwolnienia ze służby, wykonując powierzone czynności służbowe pod nadzorem innych, doświadczonych policjantów. Policjant posiadał na stanie broń służbową, wydaną na podstawie wniosku Komendanta Powiatowego Policji – zgodnie z zasadami przyznawania broni palnej zawartymi w § 3 i 4 Zarządzenia nr 6/2000 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. Z relacji przełożonych wymienionego, sporządzanych okresowych ocen i opinii służbowych wynika, że polecenia i zadania służbowe wykonywał w sposób nienaganny i z dużym zaangażowaniem. Jednakże z uwagi na brak przeszkolenia policyjnego, zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 grudnia 2003 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych post. A. J. nie mógł być awansowany na wyższe stanowisko służbowe. Z tego samego powodu nie mógł być również mianowany na wyższy, odpowiedni do posiadanego stopnia wojskowego stopień policyjny młodszego aspiranta. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z roku 2003 dotyczące odbywania szkoleń zawodowych w Policji zostało zmienione rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych w Policji (Dz. U. nr 97, poz. 823). Zapis § 56 ust. 3 tego rozporządzenia stwierdza jednoznacznie, że nie kieruje się ponownie na szkolenie policjanta usuniętego ze szkolenia podstawowego, którego etap odbywa się w jednostce szkoleniowej. W takiej sytuacji tj. nieukończenia przez post. A. J. szkolenia podstawowego oraz braku możliwości i podstaw prawnych do skierowania go po raz kolejny na szkolenie podstawowe, na gruncie obowiązujących przepisów zaistniał brak podstaw do kierowania policjanta do samodzielnej realizacji zadań i czynności służbowych określonych ustawą o Policji. Dalsze utrzymywanie takiego stanu, gdzie policjant – z uwagi na brak przeszkolenia policyjnego – nie tylko nie może samodzielnie wykonywać czynności służbowych, lecz także nie może być skierowany na żadne przeszkolenie w zakresie doskonalenia zawodowego, mianowany na wyższe stanowisko i stopień służbowy - nie było do pogodzenia z interesem służbowym. Biorąc pod uwagę zaistniałą sytuację prawną, dokonując oceny post. A. J. w zakresie jego kwalifikacji i przygotowania zawodowego do służby, w dniu [...] 2006 r. Kierownik Posterunku Policji w wydanej opinii służbowej stwierdził nieprzydatność policjanta do służby w okresie służby przygotowawczej. Z przedmiotową opinią policjant został zapoznany przez wydającego opinię, w obecności komendanta powiatowego oraz przedstawiciela NSZZ Policjantów KPP i otrzymał jej egzemplarz w dniu [...] marca 2006 roku, co potwierdził podpisem. Opinia zawierała pouczenie o możliwości złożenia odwołania do Komendanta Powiatowego Policji za pośrednictwem wydającego opinię w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią. Policjant nie skorzystał z tego uprawnienia. W związku z powyższym wobec niewniesienia odwołania od opinii służbowej, zgodnie z zapisami § 9 i § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 roku w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. nr 98 z 2002 roku, poz. 890 ze zm.) z dniem 17 marca 2006 r. stała się ona ostateczna. Opinia służbowa o nieprzydatności do służby, stwierdzonej w okresie służby przygotowawczej – zgodnie z zapisem art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji – stanowi podstawę obligatoryjnego zwolnienia policjanta ze służby. Na rozkaz personalny z dnia [...] nr [...] A. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego: 1) art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z 23 ust. 1 (błędnie podał art. 23 ust. 1, prawidłowo: art. 32 ust. 1) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegające na niezastosowaniu powyższych przepisów w danym stanie faktycznym, w sytuacji gdy wprowadzona w miejsce rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków odbywania szkoleń zawodowych w Policji, nowa regulacja prawna, rozporządzenie tegoż Ministra z dnia 20 maja 2005 r. w sprawie warunków odbywania szkoleń zawodowych w Policji, nie zawiera przepisów przejściowych, które gwarantowałyby niedziałanie prawa wstecz, i zapewniały zachowanie uprawnienia przewidzianego w § 60 dotychczas obowiązującego rozporządzenia, tj. możliwości ponownego skierowania na szkolenie Policjanta w razie jego usunięcia, którego to prawa skarżący został pozbawiony na mocy nowo przyjętej regulacji § 56 ust 3 i wprowadzenie jedynie przepisu § 68 uprzywilejowującego pewną tylko grupę osób, a mianowicie tych funkcjonariuszy, którzy ukończyli szkolenie podstawowe lub część ogólnopolicyjną tego szkolenia na podstawie dotychczasowych przepisów, poprzez przyznanie im możliwości uzupełnienia kwalifikacji zawodowych – części profilowanej, w systemie eksternistycznym, co stawia w wątpliwość zachowanie zasady równości wobec prawa i winno skutkować oparciem rozstrzygnięcia również na przepisach rangi konstytucyjnej jako nadrzędnych w systemie prawa; 2) § 5, § 52 i § 53 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków odbywania szkoleń zawodowych w Policji poprzez uznanie wbrew powyższym przepisom, że w toku odbytego szkolenia w roku 2004 skarżący nie ukończył części ogólnopolicyjnej w trybie podstawowym o profilu prewencyjnym i w konsekwencji nie mógł korzystać z możliwości przewidzianych nowym rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do kontynuowania szkolenia, w sytuacji gdy według jego oceny zaliczył etap ogólnopolicyjny, zdając egzamin kolokwialny po 4 miesiącach szkolenia, a jedynie nie zakończył etapu profilowanego; 3) art. 41 ust 1 pkt 2 ustawy o Policji polegające na jego błędnej interpretacji i uznaniu, że w zakresie przesłanki "nieprzydatności do służby" mieści się również okoliczność związana z brakiem możliwości skierowania policjanta na powtórne szkolenie, stwierdzona w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej, podczas gdy prawidłowa interpretacja powyższego zwrotu ustawowego pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, iż w jego zakresie pojęciowym mieszczą się jedynie sytuacje mające za swój przedmiot nieprzydatność wywołaną brakiem kwalifikacji czy też predyspozycji osobowościowych do wykonywania zawodu policjanta, nie zaś okoliczności o charakterze w istocie prawnym. Ponadto skarżący zarzucił rozkazowi personalnemu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 109 i art. 110 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. polegające na dokonaniu częściowej tylko oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a to oparcie rozstrzygnięcia, między innymi na rozkazie personalnym z dnia [...] 2004 r. oznaczonym numerem [...] o wyłączeniu skarżącego ze stanu słuchaczy, który to nigdy nie został skarżącemu, jako stronie, doręczony, w konsekwencji nie wywołał przewidzianych skutków prawnych, jak również na okresowej opinii służbowej, która jako rzeczywisty powód jego zwolnienia wskazywała fakt braku możliwości powtórzenia szkolenia, nie zaś okoliczności dotyczące jego nieprzydatności związane z brakiem cech osobowościowych, kwalifikacji czy też predyspozycji do wykonywania służby, które podjętą decyzję by uzasadniały; 2) art. 140 k.p.a. i art. 138 k.p.k. w zw. z art. 77 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji pomijającej jakiekolwiek szersze odniesienie się do zarzutów, jakie zostały podniesione przeze skarżącego jako stronę w toku postępowania odwoławczego w raporcie z dnia [...] 2006 r., mających za swój przedmiot właśnie zastosowanie przepisów przejściowych, oraz fakt niedoręczenia rozkazu personalnego i skutki tegoż uchybienia. Zasadniczym zarzutem, jaki w przekonaniu skarżącego pojawia się na gruncie danego stanu faktycznego, to rażące naruszenie przepisów konstytucyjnych, które nie zostały zastosowane w sytuacji sprzeczności z nimi rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2005 r., którego stosowanie powoduje, że znaczna grupa funkcjonariuszy Policji, w której i skarżący się znalazł, została pozbawiona możliwości, jaką dawało dotychczas obowiązujące prawo. Ustawodawca wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów konstytucyjnych w tym niedziałania prawa wstecz, uchwalania regulacji chroniących prawa nabyte, oraz gwarantujących równość wobec prawa, nie wprowadził przepisów przejściowych, które zapewnienie powyższych pryncypiów systemu demokratycznego by gwarantowały, umożliwiając szerokiej grupie policjantów zachowanie uprawnienia przewidzianego w § 60 dotychczas obowiązującego rozporządzenia, tj. możliwości ponownego skierowania na szkolenie, którego zostali pozbawieni. W ocenie skarżącego został pozbawiony praw nabytych bądź ekspektatywy takich praw, mógł bowiem nieskrępowany żadnymi ograniczeniami powtórnie odbyć szkolenie, czego na gruncie nowego stanu prawnego uczynić już nie może. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm.) akt ten normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269) i art. 1-3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem indywidualnych aktów administracyjnych, jakim są również rozkazy personalne organów Policji w przedmiocie zwalniania funkcjonariuszy ze służby . Dokonując kontroli zaskarżonego rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia A. J. ze służby pod względem zgodności rozstrzygnięcia z prawem, stwierdzić należy, że zarzuty skargi są niezasadne, a rozkaz personalny z dnia [...] wydano w zgodzie z prawem. Na wstępie zauważyć należy, że Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją powołaną do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, w której mianowanie na stanowisko służbowe uzależnione jest od posiadanego przez policjanta wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji (art. 1 ust. 1 w związku z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, Dz. U. z 2002 r. nr 7, poz. 58 ze zm.). W przepisie art. 41 ust. 1 cyt. ustawy ustawodawca przewidział szereg szczegółowo określonych sytuacji, w których policjant jest obligatoryjnie zwalniany ze służby w Policji. Podstawę materialnoprawną rozkazu zwalniającego skarżącego A. J. ze służby w Policji stanowi przepis art. 41 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o Policji, który zobowiązuje organ do zwolnienia policjanta ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Decyzja administracyjna podejmowana na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o Policji należy do decyzji związanych, które w przeciwieństwie do decyzji uznaniowych charakteryzują się tym, że nie zostawiają organowi administracyjnemu luzu decyzyjnego co do wyboru konsekwencji prawnych wynikających z normy prawnej podczas stosowania jej do danego stanu faktycznego. Zatem w przypadku określonym w art. 41 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy nie jest podejmowana decyzja uznaniowa charakteryzująca się swobodą decyzyjną organu, lecz tzw. decyzja związana. Dlatego w sytuacji gdy zostanie wydana prawomocna opinia służbowa o policjancie pełniącym służbę przygotowawczą, w której stwierdza się nieprzydatność do służby tegoż policjanta – organ policji ma obowiązek zwolnić takiego policjanta ze służby. Obligatoryjność zachowania organu nie pozostawia w tym względzie wątpliwości. Tak też postąpił organ w niniejszej sprawie. Stwierdziwszy wypełnienie przesłanek zastosowania art. 42 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o Policji, tj. wydanie opinii służbowej o nieprzydatności policjanta w służbie przygotowawczej do służby w Policji, zwolnił owego funkcjonariusza ze służby – pozostając w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania. W przedmiotowej sprawie nie jest zatem sporne, że w dniu [...] o policjancie A. J. wydano opinię służbową stwierdzającą nieprzydatność do służby w Policji z uwagi na nieukończenie przez niego szkolenia podstawowego policjantów oraz na brak możliwości i podstaw prawnych do skierowania A. J. na szkolenie podstawowe. Skarżący nie skorzystał z prawa złożenia odwołania do organu wyższego stopnia od powyższej opinii i nie zakwestionował prawidłowości opinii, na skutek czego opinia stała się prawomocna i ostateczna, w związku z czym nieprzydatność stwierdzona opinią nie podlega kwestionowaniu. Zatem A. J. jest adresatem prawomocnej opinii służbowej o nieprzydatności do służby w Policji, stanowiącej według art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji podstawę do zwolnienia ze służby, co też zostało w niniejszej sprawie – zasadnie – przez organ uczynione. Skarżący w skardze zarzuca, że organ błędnie uznał, iż w zakresie określonej w art. 42 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy przesłanki nieprzydatności do służby mieści się również okoliczność związana z brakiem możliwości skierowania policjanta na powtórne szkolenie, stwierdzona w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej, podczas gdy prawidłowa interpretacja powyższego zwrotu ustawowego pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, iż w jego zakresie pojęciowym mieszczą się jedynie sytuacje mające za swój przedmiot nieprzydatność wywołaną brakiem kwalifikacji czy też predyspozycji osobowościowych do wykonywania zawodu policjanta, nie zaś okoliczności o charakterze prawnym. Nie można się zgodzić z takim stanowiskiem. Przesłanką zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy jest jego nieprzydatność do służby stwierdzona w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Ze sformułowania owej przesłanki w ustawie nie sposób wyprowadzić, że nieprzydatność może dotyczyć tylko braku kwalifikacji czy predyspozycji osobowościowych, a nie przeszkód uniemożliwiających uzyskanie owych kwalifikacji. Słowo "nieprzydatny" według Uniwersalnego słownika języka polskiego (red. Prof. S. Dubisz, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, s. 954-955) oznacza "nienadający się do czegoś, niemający zastosowania w czymś, bezużyteczny, nieodpowiedni, niezdatny" i nie niesie za sobą, jak to podnosi skarżący, elementu wyłącznie podmiotowego, odnoszącego się do negatywnej oceny osobowej. Owa nieprzydatność powinna być stwierdzona w opinii służbowej wydawanej na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. z 2002 r. nr 98, poz. 890 ze zm.), w drodze uprzedniego odrębnego dwuinstancyjnego postępowania. W rozporządzeniu owym szczegółowo określono przypadki, w jakich wydaje się opinie służbowe oraz kryteria, jakie powinny być podstawą wydawanej opinii. Nieprzydatność z uwagi na brak możliwości skierowania na szkolenie podstawowe i co za tym idzie na brak możliwości zdobycia kwalifikacji zawodowych niezbędnych do mianowania na stałe (art. 34 ust. 2 zdanie drugie ustawy o Policji) – stwierdzona opinią służbową – mieści się w ocenie sądu w zakresie pojęciowym sformułowania przesłanki z art. 42 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o Policji. W skardze skarżący zamieścił szereg zarzutów dotyczących zasadności stwierdzenia w opinii, że jest on nieprzydatny do służby. Odnosząc się do owych zarzutów podnieść należy, że w niniejszym postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie badaniu pod względem legalności podlega rozkaz personalny Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia A. J. ze służby, a nie opinia służbowa Kierownika Posterunku Policji z dnia [...] 2006 r. stwierdzająca nieprzydatność skarżącego do służby w Policji. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.). W ocenie sądu przepisy owe zastosowano prawidłowo. Tym samym zarzuty skarżącego w zakresie braku zasadności stwierdzenia jego nieprzydatności do służby w Policji w drodze opinii służbowej jako niedotyczące niniejszej sprawy nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do nich należy podnieść, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia konstytucyjnych zasad, w tym zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) i zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Zapoznając się z zarzutem skarżącego odnośnie naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz, jak również zasady ochrony praw nabytych poprzez zastosowanie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych w Policji (Dz. U. z 2002 r. nr 97, poz. 823) uchylającego rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych w Policji (Dz. U. z 2003 r. nr 133, poz. 1242 ze zm.) – na marginesie wspomnieć można, że przy ustalaniu następstw prawnych zdarzeń, które miały miejsce pod rządami dawnych norm prawnych, ale występują w okresie, gdy nowa norma prawna weszła w życie, należy następstwa te określać na podstawie dawnych norm, ale jedynie do czasu wejścia w życie norm nowych (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 sierpnia 1990 r., K. 7/90, OTK 1990, poz. 5). Zauważyć również trzeba, że stosunek mianowania stanowiący podstawę służby w Policji nie jest niezmienny, a przepisy regulujące jego treść i przebieg nie gwarantują jego stabilności i niezmienności w czasie; treść owego stosunku może ulec w czasie zarówno polepszeniu, jak i pogorszeniu. Na jego treść składają się nie tylko uprawnienia, ale przede wszystkim obowiązki. Sąd podziela zdanie Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 7 maja 2001 r. (sygn. K. 19/00, opubl. Dz. U. nr 43, poz. 489), zgodnie z którym w sytuacji, gdy przepisy nie gwarantują stabilności danego stosunku prawnego nie można twierdzić, że wydanie przepisu prowadzącego do przedterminowego zakończenia danego stosunku narusza zasadę ochrony praw nabytych, a ogólna zasada państwa prawnego i wynikające z niej zasady chroniące bezpieczeństwo prawne, zaufanie do państwa i prawa oraz prawa nabyte nie oznacza generalnego zakazu zmiany obowiązujących przepisów. Wymienionych zasad nie można rozumieć jako nakazu niezmienności prawa i zakazu ingerencji ustawodawcy w stosunki prawne rozciągnięte w czasie. Przyznanie prawa uzupełnienia kwalifikacji zawodowych funkcjonariuszom, którzy ukończyli szkolenie podstawowe lub część ogólnopolicyjną tego szkolenia (§ 68 rozporządzenia z dnia 20 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych w Policji) nie stanowi w ocenie sądu naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i jest wyrazem troski ustawodawcy o zapewnienie odpowiednio wysokiego poziomu kwalifikacji zawodowych policjantów poprzez zobligowanie funkcjonariuszy Policji do legitymowania się co najmniej podstawowym poziomem kwalifikacji zawodowych uwarunkowanych podjęciem dalszego szkolenia. Rozważając zarzut A. J. dotyczący oparcia zaskarżonego rozstrzygnięcia na rozkazie personalnym z dnia [...] 2004 r. o wyłączeniu ze stanu słuchaczy, który nie został skarżącemu jako stronie doręczony, wskazać należy na przepisy obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych w Policji – zgodnie z § 34 stosowanego w związku z § 58 ust. 3 owego rozporządzenia kopię lub wyciąg rozkazu o wyłączeniu policjanta ze stanu słuchaczy przekazuje się właściwym komendantom wojewódzkim (Stołecznemu) Policji, a w przypadku gdy rozkaz dotyczy policjantów pełniących służbę w Komendzie Głównej Policji, Wyższej Szkole Policji lub szkole policyjnej, również odpowiednio kierownikowi komórki organizacyjnej właściwej w sprawach kadr i szkolenia Komendy Głównej Policji, Komendantowi Wyższej Szkoły Policji albo właściwemu komendantowi szkoły policyjnej. Jest to przepis szczególny w stosunku do przepisów regulujących doręczanie decyzji administracyjnych Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem ma on pierwszeństwo wobec nich. Również niezasadny jest zarzut skargi, iż skarżący ukończył szkolenie podstawowe na etapie ogólnopolicyjnym, a jedynie nie zakończył etapu profilowanego. Zdaniem Sądu z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych wynika, iż kursu zawodowego podstawowego policjantów o profilu prewencyjnym skarżący nie zakończył, gdyż nie zdał egzaminów. Trzykrotnie przystępował do egzaminu kończącego szkolenie podstawowe i trzykrotnie go nie zdał. Nie stwierdzając zatem uchybień postępowania mających wpływ na wynik postępowania, ani nieprawidłowej interpretacji norm prawa materialnego, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.