III SA/Lu 212/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 5 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję L. Państwowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej w zakresie wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. J. K. we wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 2 sierpnia 2012 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że jest emerytem, od wielu lat choruje. Wskazał, że koszty leczenia pochłaniają większą część świadczenia emerytalnego i w związku z tym ma trudności z utrzymaniem. Oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną. Odnośnie stanu majątkowego wykazał, że nie posiada żadnych nieruchomości. W części urzędowego formularza odnoszącej się do posiadanych zasobów finansowych podał, że posiada oszczędności w kwocie [...] tys. zł. Skarżący podał, że łączny miesięczny dochód rodziny wynosi 3748,50 zł brutto (2136 zł brutto – emerytura skarżącego i 1612,50 zł brutto – emerytura żony skarżącego). Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2012 r., III SA/Lu 212/12, referendarz sądowy WSA odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 16 sierpnia 2012 r. skarżący złożył sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., wniesienie sprzeciwu przez stronę powoduje, że zaskarżone postanowienie traci moc, a Sąd na nowo rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy. W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że zgodnie z treścią przepisu art. 239 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie maja obowiązku ponoszenia kosztów sądowych strony skarżące działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych. Sprawa, w której J. K. wniósł skargę dotyczy choroby zawodowej, a więc należy do wymienionej wyżej kategorii. Skarżący jest zatem zwolniony w tej sprawie z mocy ustawy z obowiązku uiszczenia kosztów sadowych. Tym samym wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpoznaniu wyłącznie w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Przystępując do oceny złożonego wniosku wskazać należy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Żądanie przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika z powołanych przepisów ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie. Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Analiza powyższych przesłanek prawnych na podstawie danych przedstawionych przez J. K. nie wykazała, aby zachodziła podstawa do przyznania mu prawa pomocy w żądanym zakresie. Skarżący utrzymuje się z emerytury w wysokości 2136 zł brutto miesięcznie. Żona natomiast z tytułu emerytury uzyskuje miesięcznie dochód w wysokości 1612,50 zł brutto. Skarżący wraz z żoną mają zatem stałe źródła dochodu, który miesięcznie razem wynosi ok. 3748,50 zł brutto. Dodatkowo skarżący ma zgromadzone środki w wysokości [...] tys. zł. Ponadto skarżący nie podał, by miał jakieś zaległości płatnicze oraz inne zobowiązania finansowe, których nie jest w stanie pokryć. Koszt ustanowienia adwokata do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, ewentualnie uczestniczenia w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym będzie wynosił 240 zł netto (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielnej z urzędu (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.). Porównując koszt ustanowienia adwokata i uzyskiwane przez skarżącego i jego żonę dochody, brak jest uzasadnionych podstaw do uwzględnienia złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Podsumowując stwierdzić należy, że skarżący ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i posiada stabilną sytuację finansową. Skarżący nie spełnia zatem przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, określonych w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał, aby sytuacja majątkowa i finansowa jego i rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym była na tyle trudna, że ustanowienie adwokata doprowadziłoby do uszczerbku w utrzymaniu koniecznym skarżącego i jego rodziny. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.