III SA/Lu 213/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2013 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia I. umorzyć postępowanie; II. zwrócić T. T. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] zł. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. wniosła skargę sądową na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej od odmowie zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego w części dotyczącej lokalizacji punktów gier. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej cofnął powyższą skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W ocenie sądu cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest dopuszczalne, bowiem nie zachodzą negatywne przesłanki dopuszczalności cofnięcia skargi określone w powołanym wyżej przepisie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.