III SA/Lu 213/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 20 stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 26 maja 2025 r., nr KM-EP-II.5410.6.886.2025. Skarżący T. W. w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 20 stycznia 2026 r. (nr [...]) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu, wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Podniósł, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji uzasadniony jest faktem, że decyzje te są wadliwe, a zatem nie powinny zostać wydane i do czasu rozpoznania skargi przez sąd nie jest zasadna egzekucja orzeczonej kary pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie według art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższych uregulowań wynika, że katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący powinien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wykazać potencjalne skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, aby sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie sądów administracyjnych, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Jednocześnie w judykaturze sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony w tym zakresie. Uzasadnienie wniosku powinno więc uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia te powinny być zaś poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Braki uzasadnienia wniosku w tym względzie uniemożliwiają jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt: II FZ 638/18; z dnia 14 listopada 2018 r. sygn. akt I FSK 1223/17 i z dnia 17 listopada 2023 r. sygn. akt I GSK 1305/23). W ocenie sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzi w stosunku do niego niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej, co ma miejsce w niniejszej sprawie, tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata należności pieniężnej ma charakter odwracalny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt I GZ 217/11). Za wstrzymaniem wykonania decyzji nie może również przemawiać ewentualna możliwość wdrożenia czynności egzekucyjnych. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego niewątpliwie pociąga za sobą pewne konsekwencje finansowe, jednak samo w sobie nie świadczy o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 61 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Skutki w tym zakresie są oczywiste i zawsze prowadzą do ujemnych następstw polegających na zmniejszeniu majątku zobowiązanego. Nie bez znaczenia jednak dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest to, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, uiszczone a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II GZ 1099/16). Z tej przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest dołożyć szczególnej staranności by uprawdopodobnić, że występują wyjątkowe okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OZ 255/22). Tymczasem skarżący w niniejszej sprawie nie sprostał powyższemu obowiązkowi, bowiem na poparcie swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w przedmiocie nałożenia kary w wysokości 1.000 zł nie przedstawił żadnych okoliczności ani dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji nie przedstawił w szczególności, czy posiada oszczędności, majątek ruchomy czy nieruchomy. Nie wskazał także wydatków związanych chociażby z bieżącym utrzymaniem. Bez rzetelnych informacji na temat aktualnej sytuacji materialnej skarżącego nie można natomiast w żaden sposób ocenić, czy zapłata należności doprowadziłaby do znacznej szkody, czy też nieodwracalnych skutków. Dlatego nieprzedstawienie okoliczności składających się na pełny obraz sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy skutkuje uznaniem, że strona nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zauważyć ponadto należy, że rozstrzygając sprawę w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd nie dokonuje merytorycznej oceny tej decyzji, ani nie bierze pod uwagę prawdopodobieństwa uwzględnienia skargi. Dlatego też podnoszona przez skarżącego okoliczność wadliwości zaskarżonych decyzji w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu pozostaje bez wpływu dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym zakresie istotne są jedynie przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji postanowienia.