III SA/Lu 214/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis,, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Aleksandra Frączkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi E. O na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany nieprawidłowych danych zawartych w zgłoszeniu celnym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...], Dyrektor Izby Celnej w B., po rozpatrzeniu odwołania E. O., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] listopada 2011 r., Nr [...], w przedmiocie zamiany nieprawidłowych danych zawartych w zgłoszeniu celnym. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] stycznia 2007 r. do procedury dopuszczenia do obrotu zgłoszony został sprowadzony ze S. samochód osobowy marki Mercedes [...] wyprodukowany w 1996 r. Do zgłoszenia celnego dołączono m.in. deklarację elementów dotyczących wartości celnej D., rachunek z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], wystawiony przez "A. [...]" w S. określający wartość pojazdu na kwotę 2000 CHF, świadectwo pochodzenia, ocenę techniczną. Pismem z dnia [...] października 2010 r., Nr [...], Prokuratura Apelacyjna w L. przekazała do Urzędu Celnego w B. wyniki kontroli szwajcarskich władz celnych przeprowadzonej na wniosek Prokuratury w ramach międzynarodowej pomocy prawnej. Pismo z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], zawierało zeznania A. H. – zarządząjącego "A. [...]", z których wynikało, że na życzenie klientów z Polski sprzedający każdorazowo wystawiał rachunek na uiszczoną zaliczkę oraz dodatkowo pokwitowanie na wpłaconą pozostałą kwotę. W załączeniu władze celne S. przekazały kopię rachunku nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. określającego wartość sprowadzanego pojazdu na kwotę 2000 CHF oraz kopię pokwitowania z dnia [...] stycznia 2007 r. na kwotę 4500 CHF. Z przekazanego zestawienia wynikało, że sprowadzony samochód został sprzedany przez szwajcarskiego eksportera za 6500 CHF. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia prawidłowej wartości celnej sprowadzonego pojazdu. Pismem z dnia [...] września 2011 r. organ celny wezwał skarżącą do przedstawienia dowodów i informacji będących w jej posiadaniu, potwierdzających, że zadeklarowana w zgłoszeniu celnym wartość transakcyjna stanowi całkowitą, faktycznie zapłaconą sumę za importowany samochód. W odpowiedzi skarżąca w piśmie z dnia [...] września 2011 r. oświadczyła, że wszelkie niezbędne dokumenty zostały przedstawione w Urzędzie Celnym w B. w dniu dokonania odprawy celnej. Pismami z dnia [...] listopada 2011 r. oraz [...] listopada 2011 r. skarżąca wniosła o przesłuchanie w charakterze świadka J. M., który osobiście zakupił samochód w S. Naczelnik Urzędu Celnego w B. postanowieniami z [...] listopada 2011 r. i [...] grudnia 2011 r. odmówił uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z uwagi na fakt, że wartość transakcyjna została udokumentowana innymi dowodami. Po przeprowadzeniu postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...], ustalił wartość celną sprowadzonego pojazdu na podstawie art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L z dnia 19 października 1992 r., Nr 302, str. 1 z późn. zm.), dalej: Wspólnotowy Kodeks Celny lub WKC, na kwotę 15.538 zł. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił skarżącej przeprowadzenia dowodu polegającego na powołaniu biegłego rzeczoznawcy celem określenia wartości rynkowej samochodu osobowego marki Mercedes [...] wyprodukowanego w 1996 r. z uwagi na to, że wartość celna pojazdu została ustalona na bazie wartości transakcyjnej. Po rozpatrzeniu odwołania E. O., Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na wstępie, że w świetle postanowień Wspólnotowego Kodeksu Celnego i Porozumienia o stosowaniu artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu GATT (porozumieniu w sprawie wartości celnej) z 1994 r., wartość celna jest ustalana co do zasady na bazie wartości transakcyjnej, to znaczy ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towary wtedy, jeżeli zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Zgodnie z art. 29 ust. 3 lit. a/ WKC ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego, dla lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane, jako warunek sprzedaży przywożonych towarów, przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej, celem spełnienia zobowiązań sprzedającego. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że podstawą zakwestionowania wartości celnej sprowadzonego pojazdu była przeprowadzona na wniosek Prokuratury Apelacyjnej w L. weryfikacja szwajcarskich służb celnych, w wyniku której ustalono, że cena faktycznie zapłacona za samochód marki Mercedes [...] wynosiła 6.500 CHF. Skarżąca w zgłoszeniu celnym zadeklarowała kwotę 2.000 CHF, na dowód czego załączyła rachunek nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. Z dokumentów przekazanych przez władze celne S., w szczególności z uwierzytelnionej kopii rachunku nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. oraz pokwitowania z [...] stycznia 2007 r. na kwotę 4500 CHF, wynikało, że cena sprzedaży sprowadzonego samochodu wynosiła 6500 CHF. Zadeklarowana w zgłoszeniu celnym kwota stanowiła zaliczkę zapłaconą na poczet sprzedaży pojazdu. Organ odwoławczy stwierdził, że dostarczona do organu kopia rachunku z nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. z oryginalną pieczęcią i podpisem sprzedawcy, potwierdza jedynie, że firma A. [...]" wystawiła ten rachunek. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że w razie wątpliwości co ceny faktycznie zapłaconej, organ celny powinien kolejno zastosować metody określone w art. 30 i art. 31 WKC, organ odwoławczy wyjaśnił, że metoda wartości transakcyjnej jest podstawową metodą ustalania wartości celnej przywożonych towarów. Organy mogą odstąpić od stosowania tej metody w przypadku, gdy mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie było przesłanek do odstąpienia od ustalenia wartości celnej metodą określoną w art. 29 WKC, ponieważ sprzedawca pojazdu – "A. [...]" potwierdził, że sprzedał samochód za 6500 CHF. Odpowiadając za zarzut strony dotyczący przyjęcia przez organ pierwszej instancji 50% stopnia uszkodzeń pojazdu bez podania metody oraz podstawy wyliczenia wartości i nieprzyjęcia jej jako wartości celnej pojazdu, organ odwoławczy wyjaśnił, że przy ustalaniu wartości celnej metodą wartości transakcyjnej, uszkodzenia nie miały znaczenia. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że wartość celną ustalono na podstawie dokumentów otrzymanych od szwajcarskich służb celnych, przyjmując, że stanowi sumę rachunku nr [...] z [...] stycznia 2007 r. i pokwitowania z dnia [...] stycznia 2007 r. na kwotę 4500 CHF. Dyrektor Izby Celnej nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, że błędnie przetłumaczono skrót "AZ" na umowie kupna-sprzedaży/ rachunku nr [...] jako zaliczka. Organ wskazał na urzędowe tłumaczenie wspomnianego rachunku, w którym tłumacz przysięgły zamieścił przypis odnoszący się do skrótu "AZ": "skrót może oznaczać zaliczka – Anzahlung". Również z zeznań zarządzającego firmą "A. [...]" A. H. wynikało, że na życzenie klientów z Polski każdorazowo sprzedający wystawiał rachunek na kwotę zaliczki oraz pokwitowanie na pozostałą kwotę. Kwota zaliczki nie stanowiła całkowitej płatności za pojazd. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, w rozpoznawanej sprawie organy celne zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dopuściły jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca wniosła o uchylenie powyższej decyzji w całości oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 120 w związku z art. 194 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, poprzez niewłaściwą interpretację i wykładnię oraz przyjęcie przez Naczelnika Urzędu Celnego w B., a za nim przez Dyrektora Izby Celnej, że protokół przesłuchania świadka sporządzony przez władze celnej S. wraz z kopiami dokumentów prywatnych, załączone do pisma Prokuratury Apelacyjnej w L., wykorzystane przez organy celne w trakcie postepowania i dla jego potrzeb, nie załączone formalnie, w formie kserokopii do prowadzonego wobec strony postępowania, są dokumentami urzędowymi, sporządzonymi w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej i zawierają treści urzędowo stwierdzone; 2) art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z: a) art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez uchylanie się przez organ celny od obowiązku zebranie wszelkich możliwych do uzyskania dowodów mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego zebranego materiału dowodowego, a następnie wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny i niekompletny materiał dowodowy dotyczący ustalenia stanu faktycznego dokonanej transakcji zakupu samochodu osobowego od kontrahenta szwajcarskiego; b) art. 191 i art. 192 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że materiał dowodowy zebrany w innej sprawie (postępowanie przygotowawcze prowadzone przez Prokuraturę Apelacyjną w L. dotyczące innych podmiotów gospodarczych), załączony do akt prowadzonego postepowania, jest dostateczną przesłanką do uznania, że dana okoliczność utrwalona i wymieniona w załączonym w formie kserokopii protokole przesłuchania sprzedawcy samochodu oraz uzyskanych od niego przez administrację celną S. kopii dokumentów księgowych, została w sposób wystarczający udokumentowana dla potrzeb prowadzonego postępowania; c) art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała w sprawie cechy dowolnej, co związane jest z zastępowaniem braków w zakresie ustalenia stanu faktycznego dowolnymi wnioskami formułowanymi przez organ; 3) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu podatkowego, wskazujący na brak dbałości o bezstronność rozstrzygnięcia i dbałość o wyjaśnienie wszelkich faktycznych oraz prawnych aspektów sprawy; 4) art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie dowodów niezbędnych celem wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a także dowodów z zeznań świadków w sytuacji gdy przedmiotem dowodu były okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy; 5) art. 180 z związku z art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wniosków strony o przesłuchanie pracownika skarżącej dokonującego bezpośrednio transakcji, które to uchybienie miało istotne znaczenie szczególnie dla ustalenia czy i za jaką faktycznie cenę został nabyty pojazd który to fakt wynikający z załączonej do zgłoszenia celnego umowy sprzedaży jest kwestionowany przez organ. W uzasadnieniu skargi skarżąca nie zgodziła się z organami celnymi, które przyznały szczególną moc dowodową wszystkim dokumentów uzyskanym od władz szwajcarskich. Skarżąca podniosła, ze protokół z zeznań świadka jest dokumentem urzędowym jedynie w zakresie potwierdzenia miejsca i czasu przeprowadzenia czynności oraz tożsamości osoby biorącej udział w takiej czynności. Nie można również uznać, w ocenie strony, za dokumenty urzędowe kopii dokumentów prywatnych (faktur, pokwitowań). Skarżąca podkreśliła, że usiłowała zakwestionować autentyczność przesłanego przez szwajcarskie władze celne pokwitowania (Quittung) na kwotę 4500 CHF. Dowody, których przeprowadzenia odmówił Dyrektor Izby Celnej (przesłuchanie świadka, który dokonał transakcji z firmą K. oraz przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego), w ocenie strony, wykazałby abstrakcyjność przyjętych przez organy celne ustaleń ceny pojazdu. Wnioski dowodowe strony nie zostały poddane analizie pod kątem przesłanek określonych w art. 188 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącej, za błędne należy uznać działanie organów polegające na odrzuceniu wniosków dowodowych strony z uwagi na to, że na podstawie innych dowodów uznały za wyjaśnione okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Skarżąca podkreśliła, że obowiązkiem organów podatkowych jest rzetelne ustalenie stanu faktycznego, a to wymaga zbadania wszystkich dowodów. Skarżąca zarzuciła naruszenie przez organy obu instancji zasady swobodnej oceny dowodów poprzez przypisanie nadmiernej mocy dowodowej niezweryfikowanym dokumentom prywatnym oraz wybiórczą ocenę materiału dowodowego, z pominięciem istotnych dowodów w sprawie, których przeprowadzenia domagała się strona. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zasadniczą materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowił art. 29 ust. 1 i 3 lit. a/ WKC. Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC, wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedającego (art. 29 ust. 3 lit. a/ WKC). Organ celny wszczął postępowanie w celu weryfikacji wartości celnej samochodu osobowego sprowadzonego ze S. marki Mercedes [...], rok produkcji 1996, w związku z pismem z dnia [...] października 2010 r., którym Prokuratura Apelacyjna w L. przekazała pismo szwajcarskich władz celnych z dnia [...] lipca 2010 r., zawierajace zeznania świadka A. H. – zarządząjącego "A. [...]", z których wynikało, że na życzenie klientów z Polski sprzedający każdorazowo wystawiał rachunek na uiszczoną zaliczkę oraz dodatkowo pokwitowanie na wpłaconą pozostałą kwotę. W załączeniu władze celne S. przekazały kopię rachunku nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. określającego wartość sprowadzanego pojazdu na kwotę 2000 CHF oraz kopię pokwitowania z dnia [...] stycznia 2007 r. na kwotę 4500 CHF. Z przekazanego zestawienia wynikało, że sprowadzony samochód został sprzedany przez szwajcarskiego eksportera za 6500 CHF. Weryfikując zgłoszenie celne strony, organy przeanalizowały wymienione dokumenty nadesłane przez szwajcarskie władze celne. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie – z zestawienia rachunku nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. określającego wartość sprowadzanego pojazdu na kwotę 2000 CHF oraz pokwitowania z dnia [...] stycznia 2007 r. na kwotę 4500 CHF - wynika, że za sprowadzony samochód faktycznie zapłacono 6500 CHF. Nie można podzielić zarzutów skarżącej dotyczących niewyjaśnienia stanu faktycznego i błędnego ustalenia ceny transakcyjnej pojazdu. Cenę tę dokumentują łącznie wspomniany już rachunek i pokwitowanie z dnia [...] stycznia 2007 r. potwierdzone przez eksportera, a uzyskane w wyniku weryfikacji zgłoszenia przez szwajcarskie służby celne, zgodnie z postanowieniami wiążącego w relacjach między Unią Europejską i Szwajcarią Protokołu w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych. Posiadanie rachunku dołączonego do zgłoszenia celnego przez skarżącą nie wyklucza tego, że nie jest to jedyny dokument wystawiony przez sprzedawcę przy sprzedaży. Organ przeprowadził w tym zakresie przeciwdowód i oparł się na wynikach kontroli przeprowadzonych przez władze szwajcarskie. Dokument uzyskany w taki sposób (pismo władz celnych), przewidziany jako dowód dopuszczalny w postępowaniu celnym zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2004 r. Nr 68, poz. 622 ze zm.), jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Przyjmuje się, że dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej może być również zagraniczny dokument urzędowy, ale uznanie określonego dokumentu zagranicznego za dokument urzędowy zależy od ustaleń przyjętych w umowach międzynarodowych, których stroną jest Polska (P. Pietrasz, Komentarz do art. 194 [w]: R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wydanie IV, Lex 2011). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r., I GSK 312/09, stwierdził, że dokumenty urzędowe to dokumenty sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej lub przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Jeżeli więc dany dokument spełnia łącznie trzy owe przesłanki, a nadto sporządzony został w zakresie działania organu, od którego pochodzi, to taki dokument należy uznać za dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej i wówczas dokument ten stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Na ogół przyjmuje się, że uznanie dokumentu zagranicznego za dokument urzędowy w rozumieniu tego przepisu jest uzależnione od uregulowań zawartych w wiążących Polskę umowach międzynarodowych. Taką umową międzynarodową, którą Polska jest związana od czasu uzyskania członkostwa UE jest Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską uzupełniające Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską o Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (Dz. Urz. WE L z dnia 27 czerwca 1997 r. Nr 169, poz. 77.) oraz protokół dodatkowy z dnia 9 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, będący załącznikiem do Porozumienia. W myśl art. 8 ust. 1 protokołu organ, do którego kierowany jest wniosek przekazuje informacje o wynikach dochodzeń organowi wnioskującemu, w formie dokumentów, poświadczonych kopii dokumentów, sprawozdań i tym podobnych. Sposób wykorzystywania informacji określa art. 11. W ust. 3 przewiduje on, że Umawiające się Strony mogą wykorzystywać uzyskane informacje i konsultowane dokumenty zgodnie z postanowieniami niniejszego Protokołu jako dowody w protokołach, sprawozdaniach, zeznaniach, jak i postępowaniach oraz oskarżeniach wniesionych do sądu. Zestawiając wynikające z treści art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej trzy główne przesłanki definiujące pojęcie dokumentu urzędowego, z powołanymi wyżej uregulowaniami zawartymi w protokole dodatkowym, należy dojść do wniosku, że pismo Urzędu Celnego Konfederacji Szwajcarskiej z dnia [...] lipca 2010 r. stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej, ponieważ pismo to zostało sporządzone w formie określonej przepisami prawa (tj. w formie przewidzianej w protokole), przez powołane do tego organy władzy publicznej (tj. szwajcarskie organy administracyjne, do których wpłynął wniosek polskich organów o udzielenie pomocy), uprawnione na podstawie odrębnych przepisów (tj. przepisów protokołu, w tym m.in. art. 3 ust. 1 i 2 i art. 8) do jego wydania, a zatem w świetle art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej pismo to jest zagranicznym dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim "urzędowo stwierdzone". Istota oraz zwiększona (szczególna) moc dowodowa dokumentu urzędowego odnosi się przede wszystkim do tego, co zostało w takim dokumencie "urzędowo stwierdzone". W doktrynie podnosi się, że zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań, tj. prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). Dzięki domniemaniu zgodności z prawdą twierdzeń zawartych w dokumencie urzędowym (wiarygodności), które nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością, nie istnieje potrzeba udowadniania faktów, które wynikają z dokumentu urzędowego. Co więcej, organ nie może pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne w sprawie, jak również nie może ich kwestionować bez uprzedniego wzruszenia domniemania wynikającego z art. 194 § 1 Ordynacji. Ustalenia władz szwajcarskich w niniejszej sprawie wskazują na to, że podczas kupna pojazdu skarżąca uiściła zaliczkę na poczet ceny sprzedaży, na co wystawiona została faktura, która w rubryce "cena FR. szw." opatrzona jest adnotacją "AZ" (Anzahlung - zaliczka). Na resztę płatności wystawione było oddzielne pokwitowanie. Cena sprzedaży stanowiła sumę obydwu płatności. Do pisma dołączono uwierzytelnioną kopię rachunku nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. na kwotę 2000 CHF oraz uwierzytelnioną kopię pokwitowania (Quittung) bez numeru z dnia [...] stycznia 2007 r. na kwotę 4500 CHF. Tym samym fakty te słusznie zostały uznane za udowodnione przez organy celne, bowiem skarżąca nie przeprowadziła przeciwdowodu, zaś na niej spoczywał ciężar zakwestionowania dokumentu urzędowego, korzystającego z domniemania prawdziwości. Skarżąca próbowała wprawdzie zakwestionować powyższe ustalenia i w tym celu dostarczyła do organu celnego dokument w postaci kopii rachunku nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. z oryginalną pieczęcią i podpisem sprzedawcy. Organ drugiej instancji prawidłowo jednak stwierdził, że dokument ten potwierdza jedynie, że firma K. wystawiła ten rachunek. Nie było również podstaw do ustalenia wartości rynkowej samochodu w oparciu o metody określone w art. 30 i art. 31 WKC oraz przesłuchania świadka, czego domagała się skarżąca, wartość transakcyjna sprowadzonego samochodu wynikała bowiem z wymienionych wyżej dokumentów. W tej sytuacji zarzuty skarżącej sprowadzające się do nierzetelnego przeprowadzenia postępowania dowodowego nie mogą zostać uwzględnione. Organy celne na tle tak ustalonego stanu faktycznego prawidłowo ustaliły wartość celną pojazdu i uzasadniły, dlaczego zastosowały metodę wartości transakcyjnej. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego posługiwania się przez organy celne określeniem "rachunek", podczas gdy dokument sprzedaży sprowadzonego samochodu nosi nazwę "Umowa Kupna – Sprzedaży Rachunek Nr [...]", stwierdzić należy, że okoliczność różnego nazywania wspomnianego dokumentu nie ma znaczenia w sprawie. Nie jest uzasadniony również zarzut błędnego tłumaczenia przez organy celne skrótu "AZ" na rachunku nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. jako "zaliczka" (Anzahlung). Skarżąca podnosi, że skrót dla słowa zaliczka pisany jest w języku niemieckim jako "Anz". W urzędowym tłumaczeniu rachunku, tłumacz przysięgły zamieścił przypis przy skrócie "AZ", iż może on oznaczać słowo Anzahlung - "zaliczka". W ocenie Sądu, nie jest istotne w sprawie jakiego skrótu użył sprzedający dla zarejestrowania transakcji i wpłaty kwoty 2000 CHF, skoro istnieje pokwitowanie z dnia [...] stycznia 2007 r. na kwotę 4500 CHF, stanowiącą resztę ceny sprzedaży. Nawet gdyby na rachunku nr [...] nie zaznaczono, że widniejąca na nim kwota stanowi zaliczkę, to pokwitowanie w zestawieniu z rachunkiem wskazywało, że cena sprzedaży była wyższa niż wynikało to z rachunku. Znajdujący się na rachunku skrót nie ma zatem znaczenia przesądzającego. W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone zgodnie z regułami proceduralnymi, z poszanowaniem praw strony i czynnym jej udziałem. Wbrew twierdzeniom skargi, organy celne w toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy wskazały szczegółowo motywy swoich rozstrzygnięć, oparły się na wszechstronnie zebranym materiale dowodowym, odwołując się do konkretnych ustaleń faktycznych mających oparcie w zgromadzonych w sprawie dowodach. Ocena dokonanych ustaleń odpowiada prawu, nie narusza bowiem granic swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Tym samym zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Zmiana elementu kalkulacji (wartość celna) stanowiącego podstawę określenia należności celnych przywozowych nie miała wpływu na kwotę długu celnego, ponieważ importowany pojazd korzystał z preferencji celnych, co potwierdza dołączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia EUR.1 Nr [...] z [...] stycznia 2007 r. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.