III SA/Lu 215/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie SO del. Robert Hałabis,, WSA Ewa Ibrom, Protokolant Starszy referent Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi R. Z. na postanowienie L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania wniesionego po terminie oddala skargę. Orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Komendant Miejski Policji w L. uznał nadkom. R. Z. winną popełnienia zarzucanego jej przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niewykonanie polecenia Komendanta Miejskiego Policji w C. w wyznaczonym przez niego ustnie terminie. W związku z tym organ wymierzył obwinionej karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Od powyższego orzeczenia obwiniona wniosła w dniu 10 lutego 2012 r. (data stempla pocztowego) odwołanie. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. L. Komendant Wojewódzki Policji odmówił przyjęcia odwołania, ze względu na to, że odwołanie zostało wniesione po terminie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że z akt postępowania dyscyplinarnego wynika, że kwestionowane orzeczenie dyscyplinarne zostało wysłane za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 5 stycznia 2012 r. na adres zamieszkania obwinionej oraz w dniu 9 stycznia 2012 r. na wskazany w pełnomocnictwie adres ustanowionego przez nią obrońcy, podinsp. M, G. Przesyłki nie zostały odebrane przez adresatów i odesłane do Komendy Miejskiej Policji w L. Z adnotacji zawartych na kopercie adresowanej do nadkom. R. Z., zawierającej orzeczenie z dnia [...] stycznia 2012 r. roku oraz z pisma Poczty Polskiej z dnia 29 lutego 2012 roku wynika, że przesyłka nadeszła do Urzędu Pocztowego nr 6 w dniu 10 stycznia 2012 r. i tego samego dnia została skierowana do doręczenia. Z uwagi na zamknięte mieszkanie, listonosz pozostawił w skrzynce na korespondencję zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w siedzibie urzędu pocztowego, wskazując 14 dniowy termin odbioru. W dniu 17 stycznia 2012 r. w skrzynce na korespondencję pozostawiono zawiadomienie powtórne. Termin odbioru przesyłki minął w dniu 24 stycznia 2012 r., a w dniu 25 stycznia 2012 roku Urząd Pocztowy dokonał zwrotu przesyłki do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". Adnotacje dokonane na kopercie adresowanej do obrońcy obwinionej, podinsp. M. G., zawierającej postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych oraz zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne wskazują, że przesyłka była awizowana w miejscu zamieszkania adresata w W. Na potwierdzeniu awizowania w dniu 17 stycznia wskazano, że zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki włożono do skrzynki. Siedmiodniowy termin odbioru przesyłki, liczony od daty wystawienia powtórnego zawiadomienia (awizowania) upłynął w dniu 31 stycznia 2012 r. Przesyłka została odesłana z Urzędu Pocztowego do nadawcy w dniu 1 lutego 2012 roku, z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie". Z uwagi na niepodejmowanie korespondencji przez obwinioną, orzeczenie dyscyplinarne oraz postanowienia wydane w trakcie postępowania dyscyplinarnego zostały przesłane do Komendanta Miejskiego Policji w C. z prośbą o doręczenie obwinionej. Wspomnianą korespondencję nadkom. R. Z. odebrała w dniu 3 lutego 2012 r. Organ odwoławczy powołał się na treść art. 139 § 1 Kodeksu postępowania karnego, który przewiduje, że jeżeli strona, nie podając nowego adresu, zmienia miejsce zamieszkania lub nie przebywa pod wskazanym przez siebie adresem, pismo wysłane pod tym adresem uważa się za doręczone. Zdaniem organu z powyższych ustaleń wynika, że ze względu na nieodebranie pism przez adresatów w siedmiodniowym terminie, liczonym od dnia powtórnego awizowania, nastąpiła fikcja prawna doręczenia w ostatnim dniu, kiedy pisma można było odebrać. W związku z tym należy uznać, że kwestionowane orzeczenie dyscyplinarne zostało doręczone nadkom. R. Z. w dniu 24 stycznia 2012 r., a podinsp. M. G. w dniu 31 stycznia 2012 r. Organ wskazał na treść art. 135f ust. 6 ustawy dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687, ze zm.), zgodnie z którym w razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Natomiast zgodnie z art. 135k ust. 1 ustawy o Policji, od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia orzeczenia. W zaskarżonym orzeczeniu zostało zawarte pouczenie o terminie składania odwołania. W przedmiotowej sprawie bieg terminu do złożenia odwołania rozpoczął się w dniu 24 stycznia 2012 r., tj. od daty uznanej za datę doręczenia orzeczenia obwinionej. W związku z powyższym termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 31 stycznia 2012 r. Odwołanie nadkom. R. Z. zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 10 lutego 2012 r., co potwierdza stempel naniesiony na kopercie. W związku z tym odwołanie zostało wniesione po terminie, co skutkowało postanowieniem o odmowie przyjęcia odwołania, wydanym na podstawie art. 135k ust. 3 ustawy o Policji. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że pismem datowanym na 26 marca 2012 r. R. Z. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] stycznia 2012 r. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. L. Komendant Wojewódzki Policji odmówił przywrócenia terminu wobec braku uprawdopodobnienia przez skarżącą, że niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych. Postanowienie zostało doręczone obwinionej w dniu 16 kwietnia 2012 r. W skardze do sądu administracyjnego na postanowienie L. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2012 r. R. Z. zarzuciła, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 135k ust. 3 ustawy o Policji. Uzasadniając zarzut skarżąca stwierdziła, że w dniu 3 lutego 2012 r. I Zastępca Komendanta Miejskiego Policji w C. wezwał ją do gabinetu i osobiście doręczył orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] stycznia 2012 r. Kierując się zawartym w otrzymanym orzeczeniu pouczeniem – w dniu 10 lutego 2012 r. nadała w Urzędzie Pocztowym odwołanie, o czym świadczy stempel na kopercie. Skoro orzeczenie doręczono w dniu 3 lutego 2012 r., skarżąca uważa, że dochowała terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca podniosła, że nigdzie na doręczonym jej w dniu 3 lutego 2012 r. odwołaniu nie widniała adnotacja, że orzeczenie jest prawomocne i doręcza się je tylko w celach informacyjnych. Skarżąca powołała się również na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, z których wynika, że strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji błędnego pouczenia dokonanego przez organ. Jeżeli strona zastosowała się do błędnego pouczenia, to należy przyjąć, że dochowała terminu do wniesienia odwołania. Wniesione w niniejszej sprawie odwołanie w błędnie wskazanym przez organ terminie, choć po upływie okresu wyznaczonego przepisami, uważa się za wniesione w terminie, bez potrzeby składania wniosku o przywrócenie terminu. W ocenie skarżącej nie do zaakceptowania jest sytuacja, gdy konsekwencje błędów popełnionych przez organ mają obciążać skarżącą. W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Komendant Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów skargi organ zakwestionował twierdzenie skarżącej, że kwestionowane orzeczenie dyscyplinarne zostało jej doręczone w dniu 3 lutego 2012 r. Organ stwierdził, że czynność ta miała na celu jedynie uświadomienie obwinionej jej sytuacji prawnej w postępowaniu dyscyplinarnym, ponieważ ani skarżąca, ani jej obrońca nie podejmowali kierowanej do nich korespondencji. Ponadto organ zauważył, że orzeczenie dyscyplinarne zostało również wysłane na adres zamieszkania obrońcy skarżącej w postępowaniu dyscyplinarnym – podinsp. M. G Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 135f ust. 6 ustawy o Policji w razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. W konsekwencji, nawet gdyby założyć prawidłowość doręczenie orzeczenia skarżącej w dniu 3 lutego 2012 r., to ze względu na fikcję prawną doręczenia orzeczenia jej obrońcy w dniu 31 stycznia 2012 r., termin do wniesienia odwołania, liczony od tej daty, upłynąłby 7 lutego 2012 r., zatem odwołanie wysłane w dniu 10 lutego 2012 r. i tak byłoby wniesione po terminie. W piśmie procesowym z dnia 15 maja 2012 r. skarżąca powołała się dodatkowo na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów. W ocenie skarżącej podstawową formą doręczania korespondencji przewidzianą w rozporządzeniu jest doręczenie bezpośrednie (Dz. U. Nr 198, poz. 1933; dalej jako: rozporządzenie w sprawie czynności dyscyplinarnych). Skoro tak, orzeczenie dyscyplinarne powinno być jej doręczone, gdy była w pracy, zamiast wysyłać przesyłkę za pośrednictwem poczty, w sytuacji, gdy oczywiste było, że nie odbierze jej, z uwagi na pełnienie służby. Ponadto zdaniem skarżącej nie można przyjąć, że nastąpiła fikcja doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego jej obrońcy w związku z nieodebraniem przesyłki pocztowej), ze względu na to, że obrońca zmienił adres zamieszkania, o czym poinformowano organ pismem z 27 stycznia 2012 r. Skarżąca podniosła również, że złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego. Wniosek został rozpatrzony odmownie, a skarżąca wniosła zażalenie do Komendanta Głównego Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jego uchylenia (stwierdzenia nieważności). Przedmiotem skargi, a co za tym idzie – przedmiotem kontroli sądu – nie jest merytoryczne orzeczenie dyscyplinarne wydane w sprawie skarżącej, lecz formalne postanowienie odmawiające przyjęcia odwołania od tego orzeczenia z uwagi na to, że odwołanie zostało wniesione po terminie. Zgodnie z art. 135k ust. 1 zd. 2 ustawy o Policji od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Kluczową kwestią w sprawie jest zatem ustalenie daty doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w pierwszej instancji (z dnia [...] stycznia 2012 r.). Jak argumentuje organ, orzeczenie zostało wysłane za pośrednictwem poczty na adres zamieszkania skarżącej oraz na adres jej obrońcy, wskazany w pełnomocnictwie. Z uwagi na nieobecność adresatki – skarżącej, w dniu 10 stycznia 2012 r. pozostawiono zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym. W dniu 17 stycznia pozostawiono zawiadomienie powtórne. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w treści adnotacji na kopercie zawierającej przesyłkę (k. 86-87 akt adm.) oraz w piśmie Poczty Polskiej z dnia 29 lutego 2012 r., stanowiącym odpowiedź na reklamację w sprawie przesyłki (k. 116 akt adm.). Na bazie tych faktów organ stwierdził, że skutek doręczenia przesyłki skarżącej nastąpił z dniem 24 stycznia 2012 r. W podobnym trybie nastąpiło doręczenie pisma obrońcy skarżącej (obwinionej). Przesyłka była awizowana w miejscu zamieszkania adresata w dniach 17 i 24 stycznia (k. 96-97 akt adm.), a zatem zdaniem organu skutek doręczenia nastąpił w dniu 31 stycznia 2012 r. Ponieważ doręczenie orzeczenia obwinionej i jej obrońcy nastąpiło w różnych datach, organ zasadnie zwraca uwagę na treść art. 135f ust. 6 zd. 2 ustawy o Policji, w świetle którego w razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Skarżąca kwestionuje powyższe twierdzenia organu, podnosząc, iż doręczenie jej orzeczenia dyscyplinarnego nastąpiło w dniu 3 lutego 2012 r., gdy stawiła się na wezwanie w gabinecie Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji w C. W związku z tym odwołanie, nadane przez nią w placówce pocztowej w dniu 10 stycznia 2012 r. zostało wniesione z zachowaniem terminu. Z argumentacją tą nie można się zgodzić. Ustawa o Policji nie reguluje kwestii związanych z doręczeniami w postępowaniu dyscyplinarnym, lecz odsyła w tej kwestii do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego (art. 135p ust. 1). Zastosowany przez organ tryb doręczenia znajduje oparcie w treści art. 133 k.p.k., przytaczanym zresztą przez organ. Jest on określany jako tzw. doręczenie zastępcze. Choć art. 133 k.p.k. (inaczej niż art. 44 k.p.a.) nie wskazuje precyzyjnie daty skutku doręczenia w przypadku nieodebrania pisma przez adresata, doktryna i orzecznictwo są w tym względzie zgodne i przyjmują, że skutek doręczenia następuje z upływem 7-dniowego terminu liczonego od daty powtórnego awizowania, czyli pozostawienia drugiego zawiadomienia (por. komentarze do art. 133 Kodeksu postępowania karnego: T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. III, Zakamycze 2003, J. Grajewski, L.K. Paprzycki, M. Płachta, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. III, Zakamycze 2003; J. Grajewski (red.), L. K. Paprzycki, S. Steinborn, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Tom I, wyd. II, Warszawa 2010). Doręczenie jest czynnością jednorazową i nieodwołalną. Skuteczne doręczenie orzeczenia (pisma) wyłącza możliwość doręczenia powtórnego. W konsekwencji trafnie organ przyjął, że doręczenie orzeczenia dyscyplinarnego skarżącej (obwinionej) nastąpiło skutecznie (w ramach tzw. doręczenia zastępczego) w dniu 24 stycznia 2012 r., zaś jej obrońcy – w dniu 31 stycznia 2012 r. Zgodnie z regułą wyrażoną w art. 135f ust. 6 ustawy o0 Policji dla ustalenia daty upływu terminu do wniesienia odwołania miarodajna jest pierwsza z tych dat. Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem bezskutecznie w dniu 31 stycznia 2012 r. Odwołanie skarżącej, nadane na poczcie w dniu 10 lutego 2012 r. zostało zatem wniesione po terminie. W konsekwencji trafnie L. Komendant Wojewódzki Policji w zaskarżonym do sądu postanowieniu odmówił przyjęcia odwołania, na podstawie art. 135 k ust. 3 ustawy o Policji. Oceny powyższej nie zmieniają argumenty skarżącej z pisma procesowego z dnia 15 maja 2012 r., gdzie powołuje się na rozporządzenie w sprawie czynności dyscyplinarnych z 2003 r. Skarżąca usiłuje wywieść, że podstawową formą doręczania korespondencji przewidzianą w rozporządzeniu jest doręczenie bezpośrednie. Skoro tak, orzeczenie dyscyplinarne powinno być jej doręczone, gdy była w pracy, zamiast wysyłać przesyłkę za pośrednictwem poczty, w sytuacji, gdy oczywiste było, że nie odbierze jej, z uwagi na pełnienie służby. Treść § 2 ust. 1 rozporządzenia, na które powołuje się skarżąca brzmi następująco: dokumenty można doręczać bezpośrednio, przekazywać przesyłką listową, pocztą elektroniczną, faksem lub przy użyciu innych środków łączności. Wbrew twierdzeniom skarżącej rozporządzenie wskazuje alternatywnie na kilka różnych sposobów doręczania korespondencji w postępowaniu dyscyplinarnym, wcale nie przesądzając, aby któryś z nich miał pierwszeństwo. W związku z tym nie ma podstaw do stawiania organowi zarzutu, że wybrał rzekomo niewłaściwą formę doręczenia pisma – za pośrednictwem poczty. Wobec skuteczności i nieodwołalności doręczenia w trybie przewidzianym w art. 133 k.p.k. organ nie mógł skutecznie doręczyć orzeczenia obwinionej w dacie 3 lutego 2012 r., gdy stawiła się na wezwanie w gabinecie Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji w C. Czynność ta nie miała żadnego wpływu dla skutków doręczenia, a co za tym idzie – dla ustalenia terminu do wniesienia odwołania. Błędem osoby, która przekazała orzeczenie dyscyplinarne skarżącej w dniu 3 lutego 2012 r. było niewskazanie w sposób wyraźny, że nastąpiło już skuteczne doręczenie orzeczenia. Błąd ten wynikał prawdopodobnie z niewłaściwego sformułowania pisma skierowanego do Komendanta Miejskiego Policji z dnia 1 lutego 2012 r., w którym organ wydający orzeczenie dyscyplinarne zwrócił się o zwrotne przesłanie potwierdzenia odbioru (k. 88). Uchybienia te nie mają jednak znaczenia w badanej sprawie. Skoro skutek doręczenia orzeczenia w trybie art. 133 § 2 k.p.k. nastąpił w dniu 24 stycznia 2012 r. nie mogło dojść do ponownego doręczenia orzeczenia w dniu 3 lutego 2012 r. Jest to – jak wskazano – czynność jednorazowa i nieodwołalna. Powyższe uchybienia, które mogły ewentualnie wprowadzić w błąd skarżącą mogłyby być powoływane jedynie jako argument w kwestii ewentualnego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Jest to jednak przedmiot odrębnej sprawy (jak wynika z akt administracyjnych) i kwestia ta nie może być rozważania w sprawie, w której przedmiotem kontroli jest postanowienie o odmowie przyjęcia odwołania. W ocenie sądu nie można również zgodzić się z argumentacją skarżącej w zakresie, w jakim kwestionuje skuteczność doręczenia (zastępczego) orzeczenia dyscyplinarnego swemu obrońcy. Zdaniem skarżącej nie można przyjąć, że skutek doręczenia nastąpił w wyniku nieodebrania przesyłki, skoro pełnomocnik zmienił miejsce zamieszkania, o czym skarżąca poinformowała organ. Należy zwrócić uwagę, że jak wynika z ustaleń organu, znajdujących oparcie w aktach administracyjnych (k. 96) przesyłka adresowana do obrońcy skarżącej była awizowana po raz pierwszy 17 stycznia, a po raz drugi – 24 stycznia. Wysłano ją na adres podany przez skarżącą w zawiadomieniu o ustanowieniu obrońcy (k. 71). Pismo skarżącej informujące o zmianie adresu obrońcy nosi datę 27 stycznia, jednak zostało wysłane w dniu 31 stycznia (stempel pocztowy na kopercie – k. 89). Oznacza to, że informacja o zmianie adresu dotarła do organu nie tylko po wysłaniu korespondencji na poprzedni adres, lecz nawet po dniu, w którym nastąpił skutek doręczenia. W tej sytuacji skarżąca bezpodstawnie zarzuca organom wadliwość doręczenia orzeczenia obrońcy. Organ prawidłowo wysłał korespondencję na taki adres, jaki był mu znany w dacie dokonywania tej czynności. Doręczenie orzeczenia dyscyplinarnego obrońcy skarżącej było zatem prawidłowe, jego skutek, jak zasadnie przyjął organ, nastąpił w dniu 31 stycznia 2012 r., zgodnie z treścią art. 133 § 2 k.p.k. Trzeba się zatem zgodzić również z argumentacją organu podniesioną w odpowiedzi na skargę, że gdyby nawet przyjąć (choć nie mado tego podstaw), iż orzeczenie doręczono skarżącej nie w dniu 24 stycznia, lecz 3 lutego 2012 r., odwołanie nadane na poczcie w dniu 10 lutego 2012 r. i tak musiałoby być uznane za wniesione po terminie. Zgodnie z przytaczanym wyżej art. 135f ust. 6 zd. 2 ustawy o Policji, decydowałaby wówczas wcześniejsza data doręczenia orzeczenia obrońcy – 31 stycznia 2012 r. i od niej należałoby liczyć 7-dniowy termin do wniesienia odwołania. Termin ten upłynąłby bezskutecznie 7 lutego. Niezasadne są zatem zarzuty skarżącej co do wadliwych ustaleń odnośnie daty doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego, nie można więc mówić o błędach organu, których skutkami rzekomo obciążana jest skarżąca. Należy przy tym zwrócić uwagę, że chybione jest powoływanie się przez skarżącą na rzekome naruszenie przez organ przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie dyscyplinarne w sprawach policjantów (podobnie innych funkcjonariuszy tzw. służb mundurowych) nie jest regulowane przepisami k.p.a. i nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Jest to postępowanie o odmiennym charakterze, niż regulowane k.p.a., zmierzające do ustalenia podstaw odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza, w więc wykazujące bardziej związki z postępowaniem karnym. Postępowanie dyscyplinarne jest regulowane przepisami ustawy o Policji oraz, w zakresie wyznaczanym przez odesłanie zawarte w art. 135p tej ustawy – niektórymi przepisami Kodeksu postępowania karnego. Fakt, iż to do kompetencji sądów administracyjnych (a nie sądów powszechnych) należy rozpoznawanie skarg na orzeczenia dyscyplinarne wynika z art. 138 ustawy o Policji. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia poza zakresem zarzutów podniesionych w skardze sąd nie dostrzegł również innych uchybień, które skutkowałby koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności postanowienia. Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).