III SA/Lu 215/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Z. na postanowienie nr [...]Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia [...] marca 2012 r., o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia dyscyplinarnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania orzeczenia dyscyplinarnego. Pismem datowanym na [...] kwietnia 2012 r. R. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2012 r. o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego organu I instancji. Pismem z [...] maja 2012 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania orzeczenia dyscyplinarnego organu I instancji,. Tj. orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Wniosek swój skarżąca umotywowała przesłanką niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W jej ocenie w przypadku wykonania orzeczenia dyscyplinarnego – w sytuacji późniejszego uchylenia postanowienia o odmowie przyjęcia odwołania – nie będzie miała możliwości prawnej powrotu na to samo stanowisko służbowe, a jedynie na stanowisko równorzędne, a nawet niższe, gdy nie ma stanowiska równorzędnego. Powołała się na wydany już w jej sprawie rozkaz personalny przenoszący ją, w związku z orzeczeniem dyscyplinarnym, na niższe stanowisko służbowe i do niższej grupy zaszeregowania. Stwierdziła, iż po przeniesieniu, jej dotychczasowe stanowisko zostanie niezwłocznie obsadzone. Mało prawdopodobny jest powrót skarżącej na równorzędne stanowisko, wobec tego, że wszystkie etaty są już obsadzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Zawieszenie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w którym akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z wywodów powyższych wynika, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, o którym mowa w art. 61 p.p.s.a. może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2011, s. 424). Należy zwrócić uwagę, że w badanej sprawie przedmiotem skargi nie jest orzeczenie dyscyplinarne o przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe, ale postanowienie wyższego przełożonego dyscyplinarnego (Komendanta Wojewódzkiego Policji) o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego I instancji. Żądanie skarżącej zmierza w swej istocie do wstrzymania wykonania aktu, który nie jest przedmiotem zaskarżenia, a więc i nie jest przedmiotem kontroli sądu. Zadaniem sądu w badanej sprawie jest ocena legalności postanowienia o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego organu I instancji. Sąd nie ma prawa dokonać "przy okazji" weryfikacji orzeczenia dyscyplinarnego organu I instancji, zastępowałby bowiem tym samym w niedopuszczalny sposób organ drugiej instancji (wyższego przełożonego dyscyplinarnego). Dopiero ewentualne uwzględnienie skargi na postanowienie o odmowie przyjęcia odwołania i jego uchylenie, otworzy ponownie drogę do rozpatrzenia odwołania skarżącej od orzeczenia dyscyplinarnego, co oznaczać będzie konieczność merytorycznego rozpoznania sprawy dyscyplinarnej skarżącej przez wyższego przełożonego. Wówczas to, w wyniku ewentualnej skargi, przedmiotem kontroli sądu byłoby orzeczenie dyscyplinarne II instancji, a pośrednio (z mocy art. 135 p.p.s.a.), także orzeczenie I instancji. Konkludując: sąd nie może wstrzymać wykonania orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w I instancji, gdyż to nie ten akt jest przedmiotem kontroli sądu w badanej sprawie. Nie ma możliwości wstrzymania zaskarżonego w niniejszym postępowaniu postanowienia o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego, gdyż nie jest to akt, który nadawałby się do wykonania w rozumieniu art. 61 p.p.s.a. Postanowienie to wywołuje jedynie skutki procesowe, kończąc postępowanie dyscyplinarne. Sytuację materialnoprawną strony kształtuje natomiast orzeczenie dyscyplinarne I instancji, nie będące jednak przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Przywoływane przez skarżącą we wniosku orzeczenia nie mogą stanowić argumentu w sprawie, gdyż dotyczą zupełnie innych sytuacji – w orzeczeniu WSA w Poznaniu przedmiotem skargi do sądu było orzeczenie dyscyplinarne, a nie postanowienie o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego, z kolei orzeczenie WSA w Gdańsku dotyczyło wstrzymania wykonania nakazu inspektora pracy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.