III SA/Lu 221/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska, Protokolant Asystent sędziego Adam Traczyk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 września 2010 r. sprawy ze skargi D. G. – W. Prywatny Gabinet Stomatologiczny w L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu prawidłowego przechowywania odpadów medycznych oraz odzieży wierzchniej i ochronnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez D. G. właściciela prywatnego gabinetu stomatologicznego w L., przy Al. S., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...]lutego 2010 r. nakazującą : 1/ prawidłowo przechowywać odpady medyczne poza miejscem ich wytwarzania, 2/ prawidłowo przechowywać odzież wierzchnią i ochronną personelu, w terminie do dnia [...] czerwca 2010 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania, że naruszono przepisy prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie lub wykładnię art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. Państwowej Inspekcji Sanitarnej, § 9 załącznika Nr 3 do rozporządzenia MP i PS z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, § 6 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi, przepisy prawa procesowego art. 7 i art. 77 § 1 k. p. a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy oraz wydano decyzję pomimo braku ku temu merytorycznych i faktycznych podstaw, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. wyjaśnił, że przeprowadzona przez PSSE w L. w dniu [...] stycznia 2010 r. kontrola sanitarna w Prywatnym Gabinecie Stomatologicznym "W" lek. stom. D. G. wykazała naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Organ odwoławczy podniósł, że w protokole kontroli szczegółowo określono zauważone nieprawidłowości, wskazano przepisy prawne, które zostały naruszone, stwierdzono, że nieprawidłowości te stanowią zagrożenie życia i zdrowia pacjentów, ponieważ jest możliwość szerzenia się chorób przenoszonych drogą krwiopochodną. Z treścią protokołu kontroli strona została zapoznana w dniu kontroli, co potwierdziła podpisem. Strona nie wniosła uwag do zapisów protokołu, których konsekwencją jest decyzja, a w uwagach (część VI pkt 5 protokołu) wpisano, iż właściciel gabinetu oświadczył, że uchybienia wymienione w części IV pkt 5 i 6 usunie w terminie do dnia [...] czerwca 2010 r. Organ odwoławczy dalej argumentował, że w przypadku prywatnego gabinetu stomatologicznego zastosowanie mają przepisy rozporządzenia MZ i OS z dnia 30 czerwca 1984 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w poradniach i pracowniach stomatologicznych ( Dz. U. Nr 37 poz. 197 ). Zgodnie z § 13 w/w rozporządzenia, pracownicy poradni stomatologicznych i pracowni stomatologicznych powinni mieć zapewnioną możliwość korzystania z wydzielonego pokoju do spożywania posiłków, szatni wyposażonej w szatki dwudzielne oraz węzła higienicznosanitarnego. Zapis ten jest spójny z § 2 ust. 1 pkt 5 i 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 marca 2000 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia, urządzenia i sprzęt medyczny, służące wykonywaniu indywidualnej praktyki lekarskiej, indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej i grupowej praktyki lekarskiej ( Dz. U. Nr 20 poz. 254 ). W tych okolicznościach Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. stwierdził, że nie budzi wątpliwości konieczność realizacji przez stronę obowiązku określonego w pkt 2 zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił ponadto, odnosząc się do kwestionowanej przez stronę zasadności wskazania w uzasadnieniu decyzji § 6 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 162 poz. 1153), w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi, że przywołane rozporządzenie w § 6 ust. 1 wskazuje, iż dopuszczalne jest magazynowanie niebezpiecznych odpadów medycznych na terenie jednostek ochrony zdrowia poza miejscem ich powstawania w odpowiednio przystosowanych do tego celu pomieszczeniach, przy czym zgodnie z § 6 ust. 6 w przypadku powstawania niewielkich ilości odpadów medycznych można je magazynować w wydzielonych chłodzonych miejscach w szczelnie zamkniętych pojemnikach, z zachowaniem warunków określonych w ust. 4. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. podniósł, że kontrolujący zakwestionowali sytuację zastaną w prywatnym gabinecie stomatologicznym "W" z uwagi na fakt, że lodówka, wydzielona do przechowywania odpadów medycznych znajdowała się w pomieszczeniu służącym jako pokój socjalny, szatnia dla personelu oraz miejsce przechowywania kart pacjentów. Warunek magazynowania odpadów poza miejscem ich wytwarzania był zachowany, ale usytuowanie lodówki do przechowywania odpadów w pomieszczeniu, które z racji wykonywanych w nim czynności ( pomieszczenie socjalne, szatnia, przechowywanie dokumentacji) powinno być pomieszczeniem tzw. "czystym" jest nieprawidłowe. Wskazane jest lokalizowanie urządzeń chłodniczych służących w/w celowi w jednostkach ochrony zdrowia w strefie uznawanej za brudną. Np. w zakładach opieki zdrowotnej (lecznictwo otwarte - przychodnie liczące nie więcej niż 6 gabinetów badań lekarskich) odpady medyczne, podobnie jak brudna bielizna gromadzone są w pomieszczeniach porządkowych - § 11 pkt 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 listopada 2006 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej Dz. U. Nr . 213 poz. 1568 ze zm.). Nieprawdą jest, że organ administracji publicznej nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Oprócz w/w protokołu kontroli organ II instancji wziął pod uwagę przekazane przez PPIS dokumenty uzupełniające tj. karty potwierdzające odbiór odpadów medycznych w roku 2010 oraz treść procedury postępowania z odpadami medycznymi. W pkt 4 procedury przyjęto błędnie zasadę, że pojemniki na odpady zapełniane będą do 3/4 pojemności. Zgodnie z obowiązującymi przepisami (§ 4 ust. 4 i 5 w/w rozporządzenia dot. postępowania z odpadami medycznymi) mogą być wypełnione nie więcej niż do 2/3 objętości. W tych warunkach organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, a zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. jest chybiony. Ewentualne przesłuchanie strony w niniejszej sprawie jest niecelowe, gdyż wszystkie okoliczności sprawy zostały ustalone i utrwalone w formie oględzin lub dokumentów pisemnych (w tym pism składanych przez stronę). W związku z tym argumenty podnoszone przez stronę, a odnoszące się w głównej mierze do braku podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia, jak w decyzji, są bezzasadne. W skardze sądowej D. G. ponowiła podnoszone w odwołaniu zarzuty naruszenia art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. Państwowej Inspekcji Sanitarnej, § 9 załącznika Nr 3 do rozporządzenia MP i PS z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, § 6 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi oraz art. 7 i art. 77 § 1 k. p. a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) określa w art. 27 ust. 1, że w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Z akt sprawy wynikało, że w dniu [...] stycznia 2010 r. przeprowadzono kontrolę w "W" Prywatnym Gabinecie Stomatologicznym należącym do skarżącej D. G. Kontrolą objęto między innymi pokój służbowy i ustalono, że służy on jako pomieszczenie socjalne, szatnia dla personelu, miejsce do przechowywania dokumentacji medycznej, odzieży wierzchniej i ochronnej personelu oraz gromadzenia odpadów medycznych (przechowywanych w lodówce). W wydanej w dniu [...] lutego 2010 r. decyzji, organ I instancji uznał, że powinny być usunięte przez skarżącą występujące uchybienia w postaci nieprawidłowego przechowywania odpadów medycznych poza miejscem ich wytwarzania oraz nieprawidłowego przechowywania odzieży wierzchniej i ochronnej personelu. W ocenie organu, stwierdzone w trakcie kontroli uchybienia stanowią zagrożenie życia i zdrowia pacjenta, ponieważ stwarzają możliwość szerzenia się chorób przenoszonych drogą krwiopochodną, a to uzasadnia wydanie nakazu prawidłowego przechowywania odpadów medycznych oraz odzieży wierzchniej i ochronnej personelu. Rozstrzygnięcie to, podobnie jak i akceptująca je decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] kwietnia 2010 r. odpowiada prawu. W myśl § 13 rozporządzenia przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 czerwca 1984 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w poradniach i pracowniach stomatologicznych (Dz. U. Nr 37 poz. 197), pracownicy poradni stomatologicznych i pracowni stomatologicznych powinni mieć zapewnioną możliwość korzystania z wydzielonego pokoju do spożywania posiłków, szatni wyposażonej w szafki dwudzielne oraz węzła higienicznosanitarnego. Powyższy przepis wyraźnie mówi o szatni wyposażonej w szafki dwudzielne. Odzież wierzchnia i ochronna personelu Prywatnego Gabinetu Stomatologicznego "W" przechowywana była nie w dwudzielnych szafkach, ale na wieszaku znajdującym się w pokoju służbowym. Zatem brak było rozdziału odzieży wierzchniej i ochronnej. Stosownie do § 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.), szatnie powinny być urządzane w oddzielnych lub wydzielonych pomieszczeniach. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie pokój służbowy pełnił równocześnie funkcję pokoju socjalnego i szatni dla personelu, co wynika ze sporządzonego w dniu [...] stycznia 2010 r. protokołu kontroli sanitarnej. Skarżąca D. G. podpisała go, co oznaczało, iż zgadza się i nie wnosi zastrzeżeń odnośnie ustaleń w tym zakresie. Powyższe rozporządzenie określa dodatkowo w § 9 ust. 1 Załącznika Nr 3, że szatnie powinny być dostosowane do rodzaju prac, stopnia narażenia pracownika na zabrudzenie ciała i zanieczyszczenie odzieży substancjami szkodliwymi, trującymi lub materiałami zakaźnymi. Bezspornym był fakt gromadzenia i przechowywania odpadów medycznych w lodówce usytuowanej w omawianym pokoju socjalnym. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi (Dz. U. Nr 162 poz. 1153), dopuszczalne jest magazynowanie niebezpiecznych odpadów medycznych na terenie jednostek ochrony zdrowia poza miejscem ich powstawania w odpowiednio przystosowanych do tego celu pomieszczeniach. W myśl § 6 ust. 6 cyt. rozporządzenia, w przypadku powstawania niewielkich ilości odpadów medycznych można je magazynować w wydzielonych chłodzonych miejscach w szczelnie zamkniętych pojemnikach, z zachowaniem warunków określonych w ust. 4. Należy wyjaśnić, że warunki te dotyczą maksymalnego dopuszczalnego czasu magazynowania odpadów medycznych. Czas magazynowania odpadów zakaźnych nie może przekraczać 48 godzin w pomieszczeniach o temperaturze wyższej niż 10 stopni C. W temperaturze niżej zakaźne odpady medyczne mogą być magazynowane tak długo jak pozwalają na to ich właściwości , ale nie dłużej niż 14 dni. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. przyznał, że był zachowany warunek magazynowania odpadów poza miejscem ich wytwarzania. Zastrzeżenia organu – w świetle uzasadnienia decyzji - dotyczyły usytuowania lodówki w pomieszczeniu, które z racji pełnionych wielu funkcji i wykonywanych w nim czynności (pomieszczenie socjalne, szatnia, przechowywanie dokumentacji) nie nadawało się – z uwagi na wymagania higieniczne i zdrowotne - do magazynowania odpadów medycznych. Zastrzeżenia te były uzasadnione. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 10 listopada 2006 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 213 poz.1568 ze zm.), definiując w § 11 pkt 8 pojęcie pomieszczenia porządkowego, określa, że w przychodniach liczących nie więcej niż 6 gabinetów badań lekarskich, jest nim pomieszczenie służące miedzy innymi do zbierania odpadów. Organ sanitarny słusznie więc zauważył, że wskazane jest lokalizowanie urządzeń chłodniczych służących do magazynowania odpadów w pomieszczeniu porządkowym. Jak wynika z akt sprawy, bezpośrednio po zakończeniu kontroli skarżąca oświadczyła, że nieprawidłowości w zakresie przechowywania odpadów medycznych oraz odzieży usunie w terminie do dnia [...] czerwca 2010 r. Ubocznie należy podnieść, że rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 9 marca 2000 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia, urządzenia i sprzęt medyczny, służące wykonywaniu indywidualnej praktyki lekarskiej, indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej i grupowej praktyki lekarskiej (Dz. U. z 2000 r. Nr 20, poz. 254), na które powołał się organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji, nie obowiązywało w dacie jej podjęcia. Nie czyni to zaskarżonego rozstrzygnięcia wadliwym w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Jak wyżej wykazano istniały podstawy do wydania nakazu w przedmiocie prawidłowego przechowywania odpadów medycznych oraz odzieży wierzchniej i ochronnej personelu. W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.