III SA/Lu 221/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 15 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy D. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu prawidłowego przechowywania odpadów medycznych oraz odzieży wierzchniej - w zakresie wniosku o uzupełnienie wyroku z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt: III SA/Lu 221/10, poprzez orzeczenie co do kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, złożonego przez pełnomocnika Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego postanawia: oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 21 września 2010r., sygn. akt: III SA/Lu 221/10 oddalił skargę D. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak [...] w przedmiocie nakazu prawidłowego przechowywania odpadów medycznych oraz odzieży wierzchniej. Pismem z dnia 5 października 2010 r. pełnomocnik Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego radca prawny K. S., złożyła wniosek o uzupełnienie wskazanego powyżej wyroku poprzez orzeczenie co do kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Mając na uwadze treść wniosku o uzupełnienie wyroku poprzez orzeczenie co do kosztów oraz treść przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym, dotyczących kosztów postępowania, należy przede wszystkim mieć na uwadze w jakich sytuacjach i której ze stron postępowania przysługuje zwrot kosztów. I tak, zasadą jest, zgodnie z treścią art. 199 ppsa, że strony postępowania sądowo-administracyjnego ponoszą koszty związane ze swym udziałem w postępowaniu. Przepis ten zawiera podstawową regułę orzekania o kosztach sądowych, przewidującą iż koszty związane z poszczególnymi czynnościami procesowymi ponosi osoba, która ich dokonała. Od tej zasady ustawodawca przewidział wyjątki w odmienny sposób regulujące kwestie związane ze zwrotem kosztów postępowania. Artykuł 200 ppsa określa zasadę zwrotu kosztów postępowania pierwszo-instancyjnego, i stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, (...) zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Jak wskazuje Jan Paweł Tarno w komentarzu do art. 200 (J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –Komentarz LexisNwexis, 2006, wyd.2) "w postępowaniu przed sądem administracyjnym utrzymano zasadę (wzorem ustawy o NSA), że koszty postępowania zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi i to tylko na rzecz skarżącego". Zatem z treści wskazanych przepisów wynika, iż jedynie skarżącemu i to w sytuacji uwzględnienia skargi przysługuje zwrot kosztów postępowania od organu. Natomiast zwrot kosztów postępowania stronie przeciwnej tj. organowi administracji publicznej w sytuacji oddalenia czy też odrzucenia skargi, nie przysługuje. Zgodnie z art. 157 § 1 ppsa, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Odnosząc żądanie profesjonalnego pełnomocnika organu, do wskazanych powyżej przepisów prawa, stwierdzić należy, iż w niniejszym postępowanie nie było podstawy prawnej do zasądzenia na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W wyroku z dnia 21 września 2010 r., sąd orzekł o całości skargi oraz nie miał podstaw aby zamieścić w wyroku dodatkowe orzeczenie, dotyczące kosztów sądowych, wobec czego wniosek o uzupełnienie wyroku poprzez orzeczenie co do kosztów postępowania nie mógł zostać uwzględniony. Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 157 § 1, 2 i 3 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji