III SA/Lu 222/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.W. na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosku dowodowego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 17 kwietnia 2007 r. I.W. – obrońca K.Z. w postępowaniu dyscyplinarnym, wniósł skargę na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosku dowodowego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została złożona na postanowienie wydane w toku postępowania dyscyplinarnego prowadzonego wobec policjanta na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. nr 43 poz. 227 ze zm.). Stosownie do art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej ppsa) - Sądy administracyjne orzekają m. in. w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zgodnie z takim przepisem ustawy szczególnej, a więc art. 138 ustawy o Policji - od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Postanowienie dotyczące postępowania dowodowego nie jest jednak postanowieniem ani orzeczeniem kończącym postępowanie. Kognicja sądów administracyjnych została zakreślona Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz aktami rangi ustawowej, w tym art. 3 ppsa. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 1 cyt. ustawy sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ppsa należało orzec jak w postanowieniu.