III SA/Lu 223/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Stażysta Marzena Gawron, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 września 2006 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kategorii B oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie przepisu art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z przepisem art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. S.od decyzji Starosty z dnia [...] 2006 r. nr [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podniósł, że Dyrektor Wydziału Komunikacji i Spraw Obywatelskich Starostwa Powiatowego działając z upoważnienia Starosty, decyzją z dnia [...] nr [...], zatrzymał K. S. prawo jazdy kategorii B nr [...] wydane w dniu [...] przez Urząd Miasta i Gminy, do czasu kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami w kat. B. Od decyzji tej odwołał się K. S. zaskarżając ją w całości i zarzucając zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach, że należy zatrzymać mu prawo jazdy do czasu kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji, jako kierowcy kategorii B. Wskazując na powyższy zarzut wniósł o nie zatrzymywanie prawa jazdy do czasu kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Ponadto skarżący kwestionował fakt przekroczenia 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, gdyż jego zdaniem przekroczył on co najwyżej 19 punktów, a po [...] marca 2005 r. w żaden sposób nie naruszył prawa ruchu drogowego. Organ odwoławczy stwierdził, że podstawą prawną do wydania decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy są przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, przy czym zgodnie z przepisem art. 138 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w przepisach art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d i g wydaje starosta. Organ odwoławczy zauważył, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, to jest wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2006 r., nr [...], wydanego na podstawie przepisu art. 114 pkt 1 lit b Prawa o ruchu drogowym, o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdów w ramach posiadanych przez K. S. uprawnień, skarżący w okresie od [...] czerwca 2004 r. do [...] marca 2005 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, tj.: - dnia [...] czerwca 2004 r. P., B., samochód osobowy, [...], przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h, punkty:4; - dnia [...] lipca 2004 r. W., C., samochód osobowy,[...], przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h, punkty:4; - dnia [...] sierpnia 2004 r. K., S., samochód osobowy [...], popełnienie przestępstwa drogowego, punkty: 10, - dnia [...] grudnia 2004 r. C., P., samochód osobowy, [...], przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h, punkty:4; - dnia [...] marca 2005 r. Z., D., samochód osobowy [...], przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h, punkty: 6. Mając na uwadze powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że K. S. w ciągu roku, licząc od dnia [...] czerwca 2004 r. do [...] marca 2005 r., dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego i otrzymał łącznie 28 punktów. Organ odwoławczy dodał, że zgodnie z przepisem art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 10. Ust. 2 powołanego przepisu stanowi, że punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie roku od dnia naruszenia. Organ odwoławczy zauważył, że § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego stanowi, że komendant Wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o: 1) cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w stosunku do kierowcy, który w ciągu roku od dnia otrzymania po raz pierwszy prawa jazdy przekroczył liczbę 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; 2) kontrole sprawdzenia kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzuty podnoszone przez stronę w dowołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem organu odwoławczego, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie jednoznacznie wynika, że K. S. został zapoznany z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2006 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, ponieważ otrzymał ten wniosek do wiadomości, a także do dnia wydania decyzji nie wniósł zastrzeżeń, co do naliczonych punktów. W związku z otrzymaniem tego wniosku Starosta zobowiązany był do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie przepisu art. 138 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Organ odwoławczy dodał, że podkreślany przez stronę fakt, że po dniu [...] marca 2005 r. nie naruszył przepisów ruchu drogowego nie ma znaczenia w tej sprawie. Przy liczeniu wspomnianego limitu za naruszenie przepisów ruchu drogowego należy uwzględnić czas, jaki upłynął od pierwszego wykroczenia do popełnienia kolejnego, powodującego przekroczenie limitu. Jeżeli między tymi wykroczeniami nie upłynął okres jednego roku, należy zastosować wymienione wyżej sankcje. Bez znaczenia w tym zakresie jest czas, jaki upłynął od danego wykroczenia do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Wspomniany wyżej roczny okres nie jest liczony od daty dopuszczenia się danego wykroczenia do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, lecz między wykroczeniami, karanymi wspomnianymi punktami. Organ odwoławczy wskazał także, że stosownie do przepisu art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której przysługuje odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Powołany przepis określa przesłanki nadania decyzji nie ostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z notatką służbową inspektora Wydziału Komunikacji i Spraw Obywatelskich Starostwa Powiatowego do dnia [...] kwietnia 2006 r. mimo nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, prawo jazdy nie zostało zwrócone do Starostwa, jak również skarżący nie zgłosił się po skierowanie na egzamin kontrolny, o czym został poinformowany w decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, że wymienione we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji naruszenia przepisów ruchu drogowego, a mianowicie wielokrotne przekroczenia prędkości, popełnienie przestępstwa drogowego, stanowią niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzkiego, jak również wypleniają przesłankę ze względu na inny interes społeczny. W tej sytuacji w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ I instancji miał podstawę prawną do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji. Skargę na powyższą decyzję wniósł K. S. Skarga zarzuca błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżący przekroczył w ciągu roku limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a nadto, że wyliczona liczba punktów dotyczy w całości skarżącego, a nie P. S., co wynika z treści zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie jej wykonania i zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalności do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeśli przepisy ustawy szczególnej nie stanowią inaczej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty jest przepis art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.z 2005 r., nr 108, poz. 908 że zm.), zgodnie z którym w przypadkach przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Jak wynika z przeprowadzonego przez organy administracji postępowania, skarżący przekroczył w okresie krótszym od jednego roku (tj. od dnia [...] czerwca 2004 r. do dnia [...] marca 2005 r.) limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, uzyskując łącznie 28 punktów. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentu urzędowego – wniosku wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2006 r., nr [...], sporządzonego na podstawie przepisu art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit b cyt. ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wniosek ten wskazuje zarówno daty w jakich skarżący naruszał przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednia liczbę punktów, określoną zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisu art. 130 ust. 1 cyt. ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2002 r., nr 236, poz. 1998). Podkreślić należy, że w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego żadne z przypisanych skarżącemu naruszeń przepisów ruchu drogowego nie zostało przez niego skutecznie zakwestionowane. W toku postępowania administracyjnego skarżący stwierdził jedynie, że jego zdaniem "wyliczenie punktów w liczbie 24 jest błędem", co nie znajduje potwierdzenia w świetle regulacji cyt. rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Jak wynika z załącznika nr 1 – pkt A i E – tego rozporządzenia za przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h przypisuje się 4 punkty, za przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h przypisuje się 6 punktów, zaś za popełnienie przestępstwa drogowego (art. 173, 174, 177 § 1 lub 2, art. 355 § 1 lub 2 k.k.) przypisuje się punktów 10. Nie można także podzielić argumentu skarżącego jakoby okres roku, z którego sumuje się otrzymane punkty w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, powinien być rozumiany jako rok kalendarzowy, czego nie przyjęły organy administracji i Policja. Pogląd ten stoi w sprzeczności z odpowiednią normą ustawową, bowiem w myśl przepisu art. 130 ust. 2 cyt. ustawy Prawo o ruchu drogowym punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty, co miało miejsce w przypadku skarżącego. Powoływanie się w skardze na przypisanie skarżącemu naruszeń innego podmiotu (P. S.) uznać należy jedynie za swoisty wybieg procesowy, skoro pomyłkę w określeniu imienia skarżącego organ odwoławczy sprostował postanowieniem z dnia [...] nr [...]. Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.