III SA/Lu 225/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 października 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. i M. W. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 kwietnia 2008r., sygn. akt: III SA/Lu 539/07 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości w zakresie wniosku adwokata G. G. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej postanawia: odmówić adwokatowi G. G. przyznania wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 17 lipca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę strony skarżącej o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 kwietnia 2008r., sygn. akt: III SA/Lu 539/07 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości. Postanowienie powyższe zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w sposób prawem przewidziany w dniu 23 lipca 2009r. (potwierdzenie odbioru k-52 a.s.). W dniu 23 października 2009r. pełnomocnik skarżących złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za wykonane czynności przedkładając datowaną na 10 października 2009r. opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat [...] otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów [...] w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy także sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Zgodnie z unormowaniem § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, adwokatowi przysługuje wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Stwierdzić należy, że wniosek adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy z 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze (t. jedn. – Dz.U. z 2002r., Nr 123, poz. 1058 ze zm.), koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa. Tak więc wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) powołanego rozporządzenia dotyczy tylko pomocy "udzielonej" (por. postanowienie SN z 12 lutego 1999r., II CKN 341/98 /OSNC 1999, nr 6, s. 123/; postanowienie SN z 21 czerwca 2007r., III KK 200/07 /OSNwSK 2007/1/1378/, Lex nr 459865). Na wstępie podnieść należy, że wszelkie wydatki pochodzące z budżetu państwa powinny mieć swoje racjonalne uzasadnienie. Powyższe oznacza, obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona, bowiem ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, przejmuje na siebie Skarb Państwa. Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 ustawy p.p.s.a.). Podobnie opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, będąca alternatywą dla skargi kasacyjnej, powinna być sporządzona i przesłana stronie niezwłocznie, najdalej jednak w terminie odpowiadającym ostatniemu dniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA z 18 grudnia 2008r., sygn. akt I OZ 910/08 niepublikowane). Ma to umożliwić stronie podjęcie ewentualnych czynności prowadzących do zabezpieczenia jej praw i możliwości dochodzenia ich przed sądem. Podkreślić należy, że sporządzenie i przesłanie mocodawcy opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej zarówno jak sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej ma na celu ochronę interesu prawnego mocodawcy. W przypadku opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej poinformowanie mocodawcy niezwłocznie o bezzasadności środka zaskarżenia, ma go chronić przed ponoszeniem zbędnych kosztów postępowania. Z kolei, jeżeli mocodawca nie zgadza się z opinią, nie zamyka mu drogi do wniesienia skargi kasacyjnej po uprzednim wypowiedzeniu pełnomocnictwa dotychczasowemu pełnomocnikowi i powierzeniu sprawy celem wniesienia środka zaskarżenia innemu profesjonalnemu pełnomocnikowi. Dlatego interes prawny mocodawcy chronić będzie jedynie taka opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, która jest sporządzona i przesłana mocodawcy niezwłocznie. W przedmiotowej sprawie adwokat sporządził opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w dniu 10 października 2009r. (adwokat nie podał daty przesłania opinii skarżącym), a więc półtora miesiąca po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Z tego powodu nie można przyjąć, że opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została sporządzona i przesłana stronie niezwłocznie. Powyższe skutkuje tym, że nie można uznać, aby opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzona przez pełnomocnika, chroniła w tej sprawie interes prawny mocodawcy i stanowiła faktyczną pomoc prawną udzieloną skarżącym. Z powyższych względów brak jest podstaw do przyznania adwokatowi wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Mają c powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, orzeczono jak na wstępie. Art. 210. § 1.