III SA/Lu 226/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek,, Sędzia WSA Jerzy Drwal (spr.), Protokolant Asystent sędziego Adam Traczyk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 września 2008 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. ( Nr [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2007 r. ( Nr [...] ), dotyczącą anulowania czynności materialno – technicznej, polegającą na zameldowaniu na pobyt stały J. W. w lokalu przy ul. T. w L. W uzasadnieniu Wojewoda podał, iż w dniu [...]stycznia 2007 r. J. W. został zameldowany w wyżej wymienionym lokalu. Wyjaśnił przy tym, że w świetle zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego, osobą uprawnioną do potwierdzenia pobytu powinna być U. W. posiadająca tytuł prawny do wymienionej nieruchomości. Taką osobą nie mógł być – a był - J. W. ( syn J. W. ), który w dacie dokonania tej czynności nie figurował w księdze wieczystej ( Nr [...] ) jako właściciel nieruchomości położonej przy ul. T. Organ odwoławczy argumentował dalej, że organ meldunkowy I instancji został wprowadzony w błąd bowiem okazano mu akt notarialny – umowę darowizny z dnia [...]marca 2003 r. ( Nr Rep. [...]) skutecznie odwołaną, biorąc pod uwagę, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w L. z dnia [...] grudnia 2006 r. o sygn. akt Ca 624/06 zobowiązano J. W. do przeniesienia na rzecz darczyńcy U. W. własności przedmiotowej nieruchomości. W dniu [...] stycznia 2007 r. ujawniono w księdze wieczystej prawo U. W. Zatem to ona – stosownie do postanowień ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych – uprawniona była do potwierdzenia pobytu J. W. w lokalu przy ul. T. W tych okolicznościach dokonana z naruszeniem przepisów art. 9 ust. 2 a i art. 29 ust. 1 cyt. ustawy ewidencyjnej, czynność materialno – techniczna polegająca na zameldowaniu J. W., podlegała anulowaniu zgodnie z treścią art. 47 ust. 2 tejże ustawy, przewidującego, że o zameldowaniu lub wymeldowaniu, w przypadku gdy zgłoszone dane budzą wątpliwości, rozstrzyga właściwy organ gminy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. J. W. zarzucił między innymi, że w momencie zameldowania przedłożony został aktualny wyciąg z księgi wieczystej wskazujący, iż J. W. jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie i zwracał uwagę, że stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, potwierdzenia pobytu w lokalu na druku meldunkowym dokonuje właściciel lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Tytułem wstępu należy przypomnieć, że wyrażona w art. 15 kpa zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego obliguje organ odwoławczy do ponownego zbadania i merytorycznego rozpoznania sprawy załatwionej skarżoną decyzją organu I instancji. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że organ odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów stawianych przez stronę niezadowoloną z takiej decyzji. Ta ostatnia kwestia była już wyraźnie sygnalizowana w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Lu 498/07, stwierdzającym nieważność decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...], wydanej w po rozpoznaniu odwołania J. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie anulowania czynności materialno – technicznej polegającej na zameldowaniu skarżącego w lokalu położonym przy ul. T w L. Wyżej wymienionym wyrokiem Sąd stwierdził nieważność wskazanej decyzji Wojewody z uwagi na fakt, że odwołanie od decyzji organu I instancji nie zostało podpisane przez stronę. W uzasadnieniu Sąd zaznaczył, że jeśli dojdzie do uzupełnienia braku formalnego odwołania, organ II instancji rozpatrując je ustosunkuje się do wszystkich zawartych w nim zarzutów, a przede wszystkim do zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 oraz art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – zwanej dalej p.p.s.a. – ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, zamieszczone w powołanym wyżej wyroku były wiążące dla składu orzekającego badającego legalność zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r., jak również dla organu odwoławczego. Rzeczą organu było w tej sytuacji w pierwszej kolejności zbadać, kto w dniu [...] stycznia 2007 r. ( w dacie zameldowania skarżącego ) figurował w księdze wieczystej jako właściciel nieruchomości zlokalizowanej przy ul. T., a następnie odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów art. 3 ust. 1 oraz art. 5 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Skarżący podnosił w odwołaniu, że w momencie zameldowania przedstawiono aktualny wyciąg z księgi wieczystej, wskazujący na J. W. jako właściciela przedmiotowej nieruchomości ( skarżący ponowił ten zarzut w skardze do Sądu ). W świetle ustaleń poczynionych przez Wojewodę właścicielem nieruchomości była U. W., co potwierdzać miała dołączona do akt sprawy kserokopia księgi wieczystej. Organowi uszło jednak uwadze, że odpis zwykły księgi wieczystej dotyczył stanu z dnia [...]kwietnia 2007 r. ( k. 2 akt administracyjnych ), a nie stanu na dzień [...] stycznia 2007 r. Zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 kpa, organ był obowiązany dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy, a następnie – stosownie do art. 15 kpa - ponownie zbadać i rozpoznać sprawę zameldowania skarżącego. W tych okolicznościach nie sposób uznać, aby organ odwoławczy uczynił zadość obowiązkom, jakie wynikają z przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa oraz zrealizował zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 11 grudnia 2007 r. Z tych też względów zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Sąd wstrzymał jej wykonanie stosownie do art. 152 p.p.s.a., orzekając o kosztach postępowania na mocy art. 200 p.p.s.a.