III SA/Lu 228/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Referent Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 1 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi I.K. na decyzję Odwoławczej Uczelnianej Studenckiej Komisji Socjalnej Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stypendium za wyniki w sporcie oddala skargę. Zaskarżona decyzja została wydana w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 25 października 2007r. (sygn. III SA/Lu 219/07) decyzji Odwoławczej Uczelnianej Studenckiej Komisji Socjalnej Uniwersytetu [...] (dalej: [Uniwersytetu]) w L. z dnia [...] lutego 2007r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania stypendium za wyniki w sporcie. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania I. K. od decyzji Wydziałowej Studenckiej Komisji Socjalnej Wydziału [...] [Uniwersytetu] w L. z dnia [...] listopada 2006r. w przedmiocie odmowy przyznania stypendium za wyniki w sporcie, Odwoławcza Uczelniana Studencka Komisja Socjalna [Uniwersytetu] w L. zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2008r., znak: [...], uchyliła decyzję organu I instancji oraz orzekła co do istoty sprawy: 1) przyznała I. K. stypendium za wyniki w sporcie w wysokości 150 zł miesięcznie w związku z zajęciem piątego miejsca w biegu na 200 m oraz piątego miejsca w biegu na 400 m podczas Akademickich Mistrzostw Polski (Warszawa 21-22.05.2006r.); 2) odmówiła przyznania I. K. stypendium za wyniki w sporcie w związku z udziałem w rywalizacji międzynarodowej – Polsko-Białorusko-Ukraińskich Akademickich Mistrzostwach Studentów (Biała Podlaska, 3-4.06.2006r.) w związku z tym, że I. K. na w/w imprezie sportowej nie reprezentowała Uczelni; 3) odmówiła przyznania I. K. stypendium za wyniki w sporcie za reprezentowanie Uczelni w I lidze państwowej, w związku z rezygnacją I. K. z reprezentowania Uczelni na tych zawodach. W uzasadnieniu decyzji Odwoławcza Uczelniana Studencka Komisja Socjalna [Uniwersytetu] w L., odniosła się do wskazówek, jakich udzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z 25 października 2007r. Sąd wskazał przede wszystkim na konieczność ustalenia, która z decyzji dotyczących stypendium za wyniki w sporcie wydanych w pierwszej instancji weszła w życie wobec I. K. oraz na konieczność przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego obejmującego całość materiału dowodowego. Kierując się tymi wskazówkami organ odwoławczy stwierdził, iż Pani I. K. złożyła wniosek o przyznanie stypendium za wyniki w sporcie dnia 15 października 2006r. Organ pierwszej instancji nie dochował wymogów formalnych, jakie powinna spełniać decyzja w świetle art. 107 k.p.a. Na wniosku studentki poczynione zostały adnotacje dotyczące przyznania (z dnia [...] października 2006r.) oraz nieprzyznania (z dnia [...] listopada 2006r.) w/w stypendium. W ocenie organu z materiału dowodowego wynika, iż decyzja pozytywna nie weszła do obrotu prawnego – nie została doręczona, ani ogłoszona w trybie określonym w § 83 Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów [Uniwersytetu] w L. stanowiącego załącznik nr 1 do Zarządzenia Rektora [Uniwersytetu] w L. nr 26/2006 z 10 października 2006r. (dalej: Regulamin stypendialny [Uniwersytetu]). W późniejszym czasie do organu I instancji wpłynęła dokumentacja stwierdzająca, że Pani I. K. na Polsko-Białorusko-Ukraińskich Akademickich Mistrzostwach Studentów nie reprezentowała Uczelni lecz klub MKS S. L. oraz że Pani K. zrezygnowała z reprezentowania Uczelni w I lidze państwowej. W związku z tym Wydziałowa Studencka Komisja Stypendialna odmówiła przyznania stypendium za wyniki w sporcie, powołując się na fakt nie reprezentowania uczelni. W ocenie Odwoławczej Studenckiej Komisji Socjalnej to właśnie decyzja negatywna weszła do obrotu prawnego, została wysłana pocztą (bez zwrotnego poświadczenia odbioru), a także została udostępniona studentce w dniu 30 listopada 2006r., na co Pani K. wskazuje w swoim odwołaniu z dnia 1 grudnia 2006r. W ocenie organu odwoławczego Wydziałowa Studencka Komisja Stypendialna nie przeprowadziła należytej analizy materiału dowodowego w sprawie, co jest szczególnie istotne w przypadku decyzji uznaniowych. W związku z tym zasadne było uchylenie decyzji pierwszej instancji i orzekanie co do istoty sprawy. Odwoławcza Studencka Komisja Socjalna działając na podstawie § 64 Regulaminu stypendialnego [Uniwersytetu] przyznała I. K. stypendium za wyniki w sporcie w wysokości 150 zł miesięcznie w związku z zajęciem piątego miejsca w biegu na 200 m oraz piątego miejsca w biegu na 400 m podczas Akademickich Mistrzostw Polski. W ocenie organu do zawodów tych Pani K. została zgłoszona przez Klub Uczelniany AZS [Uniwersytetu] w L. i reprezentowała tam uczelnię, a osiągnięcie powyższych wyników nie było kwestionowane w toku postępowania. Odmowę przyznania I. K. stypendium za wyniki w sporcie w związku z udziałem w Polsko-Białorusko-Ukraińskich Akademickich Mistrzostwach Studentów organ odwoławczy uzasadnił tym, że studentka nie reprezentowała Uczelni podczas tych zawodów, a tym samym nie spełniła przesłanki z § 65 Regulaminu stypendialnego [Uniwersytetu]. Fakt ten organ ustalił na podstawie analizy zweryfikowanego komunikatu końcowego zawodów, z którego wynika, że I. K. została zgłoszona przez MKS S. L. i reprezentowała ten właśnie klub sportowy. Fakt ten potwierdza również treść znajdującego się w aktach sprawy regulaminu zawodów, który pozwalał na udział w zawodach również reprezentantom innych niż uczelniane kluby sportowe, w przypadku zawodników posiadających I klasę sportową. W ocenie organu z tej właśnie możliwości skorzystała odwołująca się. Organ odwoławczy wskazał również, iż na druku zgłoszenia do zawodów widnieje pieczęć klubu MKS S. L. oraz nieczytelny podpis osoby upoważnionej - przedstawiciela klubu. W rubryce "nazwisko i imię trenera" wpisane jest: "K. [Uniwersytet]", jednak w ocenie organu takiej adnotacji nie można uznać za zgłoszenie dokonane przez uprawnione władze uczelni w myśl pkt 2 regulaminu zawodów. Z kolei odmowę przyznania I. K. stypendium za wyniki w sporcie za reprezentowanie Uczelni w I lidze państwowej organ odwoławczy uzasadnił faktem rezygnacji przez Panią I. K. z reprezentowania Uczelni na tych zawodach. Organ wskazał, że pomimo wcześniejszego zadeklarowania udziału w tych zawodach w charakterze członka Klubu Uczelnianego AZS [Uniwersytetu] L., odwołująca się ostatecznie wycofała zgodę ze zmianę barw klubowych i przejście do Klubu Uczelnianego, co spowodowało, że Klub anulował swoje wcześniejsze zaświadczenie w kwestii reprezentowania przez I. K. Uczelni w zawodach I ligi państwowej. Organ odwoławczy wskazał również, że I. K. nie kwestionowała w swoim odwołaniu decyzji negatywnej dotyczącej nieprzyznania tego stypendium. Od powyższej decyzji I. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, obejmując nią punkt drugi decyzji i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania stypendium za wyniki w sporcie w związku z udziałem w rywalizacji międzynarodowej – Polsko-Białorusko-Ukraińskich Akademickich Mistrzostwach Studentów. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 173 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, poprzez odmówienie prawa do stypendium pomimo osiągnięcia wysokich wyników sportowych; - § 63 Regulaminu stypendialnego [Uniwersytetu] poprzez odmowę przyznania pomocy materialnej w formie stypendium za wyniki w sporcie pomimo posiadania statusu studentki [Uniwersytetu] i przynależności do Klub Uczelnianego oraz osiągnięcia wyniku sportowego klasyfikowanego w Regulaminie jako uprawniające do stypendium sportowego; - § 64 Regulaminu poprzez nie uwzględnienie w wysokości stypendium wyników za więcej niż jedno premiowane miejsce; - przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności zasady działania prze organy na podstawie przepisów prawa, zasady stania przez organy w toku postępowania na straży praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego, obowiązku przeprowadzenia dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy oraz przepisów zobowiązujących organ do zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz umożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - art. 107 § 3 i 4 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu faktycznym decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności; - art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przed wydaniem decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż prawo do stypendium jest uzależnione od reprezentacji Uniwersytetu nie zaś przynależności do klubu sportowego czy też okoliczności związanych z podmiotem dokonującym zgłoszenia. Skarżąca wskazała, że jest reprezentantką [Uniwersytetu] albowiem posiada status studenta, a jej przynależność do klubu sportowego nie może decydować o prawie do pomocy materialnej. W ocenie skarżącej ustawa – Prawo o szkolnictwie wyższym, odsyłając do szczegółowego określenia wysokości, trybu przyznawania i wypłacania stypendium nie dała prawa organom Uczelni do konstruowania warunków ubiegania się o stypendium za wyniki w sporcie przez studenta innych niż określone w ustawie. W odpowiedzi na skargę Odwoławcza Uczelniana Studencka Komisja Stypendialna [Uniwersytetu] w L. wniosła o oddalenie skargi w całości. Organ powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odpowiadając zaś na zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. stwierdził, iż jest on bezzasadny, albowiem skarżąca brała czynny udział w postępowaniu i mogła na każdym etapie zapoznać się z materiałem dowodowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ponieważ skarżąca objęła zakresem skargi nie całą decyzję, lecz jej część, określoną w punkcie 2 rozstrzygnięcia, konieczne jest w pierwszym rzędzie ustalenie zakresu badania zaskarżonej decyzji przez Sąd. W tym względzie należy wskazać na treść art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), w świetle którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd rozpatrując sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia legalności niezależnie od zarzutów i wniosków, nie może uczynić przedmiotem badania innej sprawy niż ta, w której wniesiono skargę. Odnosząc treść tych przepisów do rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że obowiązkiem Sądu jest dokonanie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w części zaskarżonej przez I. K. Zaskarżona w części decyzja została wydana w związku z uchyleniem wcześniejszej decyzji w tej sprawie – z dnia [...] lutego 2007r., nr [...] – wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 25 października 2007r. W związku z tym należy wskazać, iż w świetle art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Konieczna jest zatem ocena, czy Odwoławcza Uczelniana Studencka Komisja Stypendialna [Uniwersytetu] w L. rozpatrując ponownie sprawę zastosowała się do wskazówek Sądu poczynionych w wyroku z 25 października 2007r. W uzasadnieniu wyroku z 25 października 2007r. Sąd zawarł następujące wskazówki dla organu: "Rozpatrując ponownie odwołanie I. K., organ odwoławczy przede wszystkim ustali, która z decyzji pierwszoinstancyjnych, odmowna czy pozytywna, bądź obie, weszły w życie wobec I. K., przeprowadzi prawidłowe postępowanie dowodowe, zgromadzi wyczerpujący materiał dowodowy, podda go całościowej i wnikliwej analizie i stosując właściwie przepisy postępowania i prawa materialnego (w tym Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów [Uniwersytetu] w L. obowiązującego od 1 października 2006 r. wprowadzonego zarządzeniem Rektora nr 26/2006 z 10 października 2006 r.), wyda rozstrzygnięcie administracyjne, które będzie mogło – w razie zaskarżenia – zostać poddane merytorycznej ocenie sądowoadministracyjnej." Realizując obowiązek ustalenia, która z decyzji wydanych w pierwszej instancji – pozytywna czy negatywna – weszła do obrotu prawnego organ odwoławczy wskazał, iż na wniosku studentki o przyznanie stypendium poczynione zostały adnotacje dotyczące przyznania (z dnia [...] października 2006r.) oraz nieprzyznania (z dnia [...] listopada 2006r.) stypendium. W ocenie organu z materiału dowodowego wynika, iż decyzja pozytywna nie weszła do obrotu prawnego – nie została doręczona, ani ogłoszona w trybie określonym w § 83 Regulaminu stypendialnego [Uniwersytetu]. W związku z tym, że w późniejszym czasie do organu I instancji wpłynęła dokumentacja stwierdzająca, że Pani I. K. nie reprezentowała Uczelni na zawodach, w związku z którymi ubiega się o stypendium, Wydziałowa Studencka Komisja Stypendialna odmówiła przyznania stypendium za wyniki w sporcie, powołując się na powyższy fakt. W ocenie Odwoławczej Studenckiej Komisji Socjalnej to właśnie decyzja negatywna weszła do obrotu prawnego, została wysłana pocztą (bez zwrotnego poświadczenia odbioru), a także została udostępniona studentce w dniu 30 listopada 2006r., na co Pani K. wskazuje w swoim odwołaniu z dnia 1 grudnia 2006r. Ustalenia poczynione przez organ odwoławczy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznaje za odpowiadające stanowi rzeczywistemu. W aktach sprawy brak wprawdzie potwierdzenia doręczenia decyzji z dnia [...] października 2006r., jednakże takiego wymogu nie stawiał § 83 ust. 3 Regulaminu stypendialnego [Uniwersytetu], w świetle którego studenci, którym odmówiono przyznania pomocy materialnej otrzymują listownie decyzję wraz z uzasadnieniem. W aktach administracyjnych (k. 99) znajduje się kserokopia strony z księgi korespondencji uczelni, gdzie widnieje wpis w postaci: "K. I. – dec. negatywna dot. pomocy socjalnej". Również i strona skarżąca nie kwestionowała faktu otrzymania negatywnej decyzji organu I instancji w przedmiocie stypendium z dnia [...] listopada 2006r. Jak słusznie zauważa organ odwoławczy na fakt zapoznania się z treścią decyzji w dniu 30 listopada 2006r. skarżąca powołuje się w odwołaniu od powyższej decyzji. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu organ odwoławczy podjął należyte starania celem ustalenia która z decyzji pierwszoinstancyjnych weszła do obrotu prawnego i prawidłowo przyjął, że taką decyzją jest tylko decyzja odmowna z [...] listopada 2006r. Organ odwoławczy zastosował się zatem do wskazówek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie poczynionych w uzasadnieniu wyroku z 24 listopada 2006r. Przechodząc do merytorycznej oceny zgodności z prawem zaskarżonej części decyzji Sąd na wstępnie wskazuje, że jedynym dopuszczalnym kryterium kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sąd administracyjny jest legalność, czyli zgodność z prawem (art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Wyjątki od tej zasady muszą wynikać z przepisów prawa, jednak w niniejszej sprawie żaden przepis obowiązującego prawa nie rozszerza zakresu kontroli sądu na inne kryteria niż legalność. Oznacza to, że sąd kontrolując zaskarżoną decyzję nie może odwoływać się do pozaprawnych reguł oceny – np. celowościowych czy słusznościowych. Uwzględnienie skargi na decyzję może spowodować jedynie jej niezgodność z obowiązującymi przepisami prawa. Odnosząc powyższe uwagi do decyzji będącej przedmiotem oceny w niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że nie ma podstaw do uwzględnienia skargi. O ile sposób postępowania władz uczelni może budzić wątpliwości z punktu widzenia pozaprawnych reguł oceny, to nie da się wobec zaskarżonej decyzji uzasadnić zarzutu jej niezgodności z obowiązującym prawem. Podstawą prawną rozstrzygnięcia wniosku skarżącej o stypendium był przepis § 65 Regulaminu stypendialnego [Uniwersytetu]. Treść przepisów regulaminu została zmieniona Zarządzeniem Nr 43/2007 Rektora [Uniwersytetu] z dnia 30 października 2007r. zmieniającego zarządzenie NR 26/2006 w sprawie wprowadzenia regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów [Uniwersytetu], jednakże miarodajne dla orzekania w niniejszej sprawie jest poprzednie brzmienie tego przepisu, z racji tego, że sprawa dotyczy stypendium przyznawanego na rok akademicki 2006/07, a więc przed wydaniem zarządzenia zmieniającego. W świetle § 65 Regulaminu stypendium za wyniki w sporcie może zostać przyznane studentowi, który jako reprezentant [Uniwersytetu] lub Polski brał udział we współzawodnictwie międzynarodowym i zdobył miejsce w pierwszej dziesiątce. W drugim punkcie rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji organ II instancji odmówił przyznania skarżącej stypendium za wyniki w sporcie w związku z udziałem w rywalizacji międzynarodowej – Polsko-Białorusko-Ukraińskich Akademickich Mistrzostwach Studentów (Biała Podlaska, 3-4.06.2006r.). Odmowę przyznania stypendium w tym zakresie organ odwoławczy uzasadnił tym, że studentka nie reprezentowała Uczelni podczas tych zawodów, a tym samym nie spełniła przesłanki z § 65 Regulaminu stypendialnego [Uniwersytetu]. Fakt ten organ ustalił na podstawie analizy zweryfikowanego komunikatu końcowego zawodów, z którego wynika, że I. K. została zgłoszona przez MKS S. L. i reprezentowała ten właśnie klub sportowy. Fakt ten potwierdza również treść znajdującego się w aktach sprawy regulaminu zawodów, który pozwalał na udział w zawodach również reprezentantom innych niż uczelniane kluby sportowe, w przypadku zawodników posiadających I klasę sportową. W ocenie organu z tej właśnie możliwości skorzystała odwołująca się. Organ odwoławczy wskazał również, iż na druku zgłoszenia do zawodów widnieje pieczęć klubu MKS S. L. oraz nieczytelny podpis osoby upoważnionej - przedstawiciela klubu. W rubryce "nazwisko i imię trenera" wpisane jest: "K. [Uniwersytet]", jednak w ocenie organu takiej adnotacji nie można uznać za zgłoszenie dokonane przez uprawnione władze uczelni w myśl pkt 2 regulaminu zawodów. Skarżąca zakwestionowała powyższą argumentacje organu odwoławczego, podnosząc, iż prawo do stypendium jest uzależnione od reprezentacji Uniwersytetu nie zaś przynależności do klubu sportowego czy też okoliczności związanych z podmiotem dokonującym zgłoszenia. Skarżąca wskazała, że jest reprezentantką [Uniwersytetu] albowiem posiada status studenta, a jej przynależność do klubu sportowego nie może decydować o prawie do pomocy materialnej. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie stanowisko organu odwoławczego przyjęte w zaskarżonej decyzji jest trafne i opiera się na prawidłowych wnioskach wywiedzionych z analizy dokumentacji zgromadzonej w sprawie. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie można przyjąć, aby sam fakt bycia studentem [Uniwersytetu] przesądzał o tym, że skarżąca reprezentowała na zawodach uczelnię. Takie wnioski są sprzeczne z konkluzjami płynącymi z analizy dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych. Trafnie organ odwoławczy zwraca uwagę, że na kserokopii karty zgłoszenia do zawodów (k. 44 akt administracyjnych) widnieje bez żadnych wątpliwości pieczęć Miejskiego Klubu Sportowego "S.". Poczyniona w rubryce "Trener" adnotacja: "K. [Uniwersytet]" nie może być uznana za tożsamą ze zgłoszeniem skarżącej do zawodów przez uczelnię. Prawidłowość powyższych ustaleń potwierdza analiza zapisów zawartych w komunikacie końcowym zawodów (wydruk komputerowy z datą 4 czerwca 2006r., k. 19-40 akt administracyjnych). W przypadku wszystkich wyników osiągniętych przez skarżącą widnieje w rubryce dotyczącej przynależności klubowej widnieje zapis: "MKS S. L.", nie zaś jak w przypadku niektórych innych zawodników: "AZS [Uniwersytet] L.". Ustalenia faktyczne organu, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia, zostały poczynione zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, organ zadośćuczynił zatem wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasadzie prawdy obiektywnej. Niezasadny jest również zarzut skarżącej, iż ustawa – Prawo o szkolnictwie wyższym, odsyłając do szczegółowego określenia wysokości, trybu przyznawania i wypłacania stypendium nie dała prawa organom Uczelni do konstruowania warunków ubiegania się o stypendium za wyniki w sporcie przez studenta innych niż określone w ustawie. Zarządzenie Rektora [Uniwersytetu] Nr 26/2006, do którego załącznik nr 1 stanowi Regulamin stypendialny, zostało wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 186 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym. W świetle tego przepisu szczegółowy regulamin ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, o których mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1-3 i 6-8 (w tym również stypendium za wyniki w sporcie), w tym szczegółowe kryteria i tryb udzielania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, wzór wniosku o przyznanie stypendium socjalnego oraz sposób udokumentowania sytuacji materialnej studenta ustala rektor w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu studenckiego. Ustawa nie wskazuje szczegółowych warunków, od których spełnienia uzależnione jest przyznanie wzmiankowanego stypendium, stwierdza jedynie, iż stypendium za wyniki sporcie może otrzymywać student, który osiągnął wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym (art. 181 ust. 1). W ocenie Sądu treść § 65 Regulaminu stypendialnego [Uniwersytetu], w świetle którego warunkiem uzyskania stypendium za wyniki w sporcie jest nie tylko fakt osiągnięcia wysokich wyników na zawodach sportowych, ale również reprezentowanie na nich uczelni lub kraju, nie jest sprzeczny z ustawą – Prawo o szkolnictwie wyższym, nie wykracza bowiem poza zakres upoważnienia udzielonego prawodawcy delegowanemu, jakim jest w tym przypadku rektor uczelni. W ocenie Sądu wspomniane warunki stanowią szczegółowe kryteria udzielania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, w tym przypadku w postaci stypendium za wyniki w sporcie. Prawo do wprowadzenia takich warunków w Regulaminie stypendialnym [Uniwersytetu] wynikało z delegacji ustawowej zawartej w art. 186 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym. Oceniając zakres dopuszczalności regulowania w zarządzeniu rektora uczelni szczegółowych kryteriów udzielania pomocy materialnej dla studentów nie można nie uwzględniać fundamentalnej zasady, na jakiej opiera się działalność uniwersytetu – a mianowicie gwarantowanej konstytucyjnie i ustawowo autonomii we wszystkich obszarach jej działania, na zasadach określonych w ustawie (art. 70 ust. 5 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997r., Dz. U. Nr 78, poz. 483, z późn. zm. oraz art. 4 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym). W świetle powyższych uregulowań prawnych autonomia uczelni rozciąga się na wszystkie obszary jej działania, również na sferę udzielania pomocy materialnej studentom, choć oczywiście ma swoje granice, wyznaczane przepisami ustaw. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu zwraca się uwagę, że przez autonomię szkół wyższych należy rozumieć konstytucyjnie chronioną sferę wolności prowadzenia badan naukowych i kształcenia w ramach obowiązującego porządku prawnego. Innymi słowy, władzom szkół wyższych musi być pozostawiona sfera swobodnego decydowania o sprawach nauki i nauczania, z czym wiązać się też musi sfera swobodnego (samorządnego) decydowania o sprawach organizacji wewnętrznej i składu władz, toku nauczania, przyjmowania i promowania studentów, a także określania niektórych ich praw i obowiązków. Stąd państwowe ustawodawstwo nie może znosić istoty tej autonomii poprzez zupełne i wyczerpujące unormowanie wszystkich spraw, które określają pozycję studenta w szkole wyższej. Zasada autonomii zakłada też istnienie aktów wewnętrznych uczelni, którymi uczelnie regulują prawa i obowiązki studentów (zob. L. Garlicki, Komentarz do art. 70 Konstytucji, s. 12 [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, T. III, Warszawa 2003 oraz cytowane tam orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego). Zasada autonomii uniwersytetu musi kształtować sposób interpretacji treści upoważnienia ustawowego zawartego w cytowanym art. 186 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. Skoro ustawodawca upoważnił rektora uczelni do ustalania szczegółowych kryteriów udzielania pomocy materialnej, w tym w odniesieniu do stypendiów za wyniki w sporcie, nie można przyjmować aby rektor był w tym przypadku jedynie "ślepym" wykonawcą ustawy i miał prawo jedynie do przepisania w treści wydawanych przez siebie aktów prawnych uregulowań ustawowych. Treść upoważnienia ustawowego interpretowana w związku z zasadą autonomii uczelni skłania do przyjęcia wniosku, że rektor ustalając szczegółowe kryteria udzielania stypendiów ma prawo wprowadzać warunki tego typu, jak warunek reprezentowania przez studenta uczelni. Ponieważ granice autonomii uczelni wyznacza ustawa, wprowadzane przez rektora kryteria nie mogą prowadzić do naruszenia prawa studenta do uzyskania pomocy materialnej, w tym w formie stypendium. W tym kontekście jednak kwestionowany przez skarżącą wymóg reprezentowania uczelni, wynikający z § 65 Regulaminu stypendialnego [Uniwersytetu] nie stanowi nadmiernego ograniczenia prawa studenta do uzyskania stypendium, a jego wprowadzenie jest uzasadnione faktem, iż uczelnia, jako podmiot wypłacający stypendia, ma prawo uzależniać przyznanie stypendium od faktu powiązania wysokich osiągnięć sportowych studenta z faktem reprezentowania przezeń uczelni lub kraju. W ocenie powyższej nie można również pominąć faktu, iż decyzja w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania stypendium za wyniki w sporcie jest decyzją opartą na uznaniu administracyjnym, na co zwracał już uwagę tutejszy Sąd we wcześniejszym wyroku – z 25 października 2007r. – w sprawie pomiędzy tymi samymi stronami. Taka regulacja stwarza organowi podejmującemu decyzję znacznie szerszą możliwość oceny przesłanek spełnienia warunków uzyskania stypendium niż decyzja związana, oparta na jednoznacznej dyspozycji bezwzględnie wiążącej organ administracji publicznej. Jak podkreślał tutejszy Sąd w uzasadnieniu wcześniejszego wyroku w sprawie pomiędzy tymi samymi stronami (z dnia 25 października 2007r.) uznanie administracyjne wyraża się również w możliwości negatywnego dla strony rozstrzygnięcia, nawet w sytuacji istnienia ważnego interesu tej strony. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji obejmuje samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale już nie rozstrzygnięcie, będące wynikiem wyboru przez organ stosujący prawo jednej z możliwych konsekwencji normy prawnej. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie dopuścił się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji ani naruszeń przepisów postępowania dających podstawy do uchylenia decyzji, ani nie przekroczył przyznanych mu prawem granic uznania administracyjnego w zakresie oceny spełnienia przez skarżącą przesłanek uzyskania stypendium. W konkluzji Sąd stwierdza, iż organ prawidłowo zastosował w zaskarżonej decyzji § 65 Regulaminu stypendialnego [Uniwersytetu], stanowiącego podstawę rozstrzygania sprawy indywidualnej skarżącej z mocy upoważnienia ustawowego zawartego w przepisach ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. W tej sytuacji nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odmawia przyznania skarżącej stypendium za stypendium za wyniki osiągnięte podczas Polsko-Białorusko-Ukraińskich Akademickich Mistrzostw Studentów z uwagi na fakt, że skarżąca na w/w imprezie sportowej nie reprezentowała Uczelni. Biorąc powyższe pod uwagę, ze względu na to, że nie było podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.