III SA/Lu 231/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego "A" na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie nakazu umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie nakazu umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Skarżąca wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawiera uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może na podstawie art. 61 § 3 ppsa ustawy wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Indywidualne okoliczności uzasadniające wniosek muszą zostać uprawdopodobnione przez wnioskodawcę. Postępowanie incydentalne odbywa się w jego interesie, żaden zaś przepis ustawy nie obliguje sądu do aktywności w zakresie ustalenia faktów stanowiących przesłankę do wydania żądanego postanowienia, co ustawodawca przewidział przykładowo w toku postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy. Wniosek, sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika, nie został uzasadniony. Skoro zatem skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ppsa, na podstawie przytoczonego przepisu należało orzec jak postanowieniu.