III SA/Lu 231/11

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o umorzeniu postępowania postanawia: odmówić L. B. przyznania prawa pomocy. L. B. działający w sprawie jako pełnomocnik J. B. na podstawie pełnomocnictwa procesowego (k-51 akt sprawy), złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie jemu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku wykazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i dwoma synami, z których jeden jest uczniem, a drugi rozpoczął pracę dopiero od [...] r. Skarżący podał, że na dochód rodziny składa się otrzymywana przez niego renta [...] w kwocie [...] zł netto oraz wynagrodzenie żony w wysokości [...] zł netto. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Unormowanie to nie przewiduje możliwości udzielenia prawa pomocy pełnomocnikowi strony (por. postanowienie NSA z 25 września 2008 r., I OZ 709/08 Legalis). W przedmiotowej sprawie wnioskujący o przyznanie prawa pomocy L. B. nie jest stroną postępowania. Występuje w sprawie w charakterze pełnomocnika J. B. Skoro wniosek o przyznanie prawa pomocy złożył pełnomocnik skarżącego w imieniu własnym, to stosownie do powołanego powyżej przepisu, nie może mu być przyznane prawa pomocy. Jako pełnomocnik J. B., L. B. może bowiem występować o przyznanie prawa pomocy swojemu mocodawcy, czyli J. B. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 i art. 243 § 1 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.