III SA/Lu 235/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Robert Hałabis, po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na czynność Starosty R. z dnia 7 marca 2012 r. nr K.5410.13.9.2012 w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. K. G. wystąpił do Starosty Powiatowego w R. o zwrot kwoty 425 zł z tytułu nadpłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu osobowego Mazda 626 o nr rej. LRY W795. W odpowiedzi organ pismem z dnia [...] marca 2012 r. odmówił zwrotu żądanej kwoty informując, że skarżący złożył wniosek po upływie 5 letniego okresu przedawnienia zobowiązania określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. W piśmie tym zawarto pouczenie o możliwości wniesienia skargi na czynność – odmowę zwrotu opłaty – do sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r., wniesionym za pośrednictwem Starosty R., K. G. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o zasądzenie od Starostwa Powiatowego w R. kwoty 425 zł tytułem zwrotu nienależnie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w piśmie z dnia 7 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy zauważyć, że w kwestii roszczeń dotyczących nienależnie uiszczonych opłat z tytułu wydania karty pojazdu, w następstwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r. (sygn. akt: U 6/04) ukształtowały się dwie drogi ich dochodzenia: przed sądami administracyjnymi i sądami powszechnymi. Wynika to z faktu, że zarówno Naczelny Sąd Administracyjny (w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. I OPS 3/07; ONSAiWSA 2008/2/21), jak i Sąd Najwyższy (w uchwale z dnia 16 maja 2007 r., sygn. III CZP 35/07, OSNC 2008/7-8/72) – uznały dopuszczalność takich dróg realizacji tego rodzaju roszczeń. W efekcie należy przyjąć, że to od woli występującego z omawianym roszczeniem zależy, która z tych dróg zostanie zastosowana. W badanej sprawie skarżący wybrał drogę postępowania przed sądem administracyjnym, a w związku z tym zobowiązany był do spełnienia określonych wymogów zaskarżenia czynności organu administracyjnego do sądu. Jednym zaś z podstawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest zachowanie odpowiedniego trybu wniesienia skargi. Zgodnie z przepisem art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarżący – wbrew pouczeniu zawartemu w odpowiedzi Starosty Powiatowego w R. z dnia [...] marca 2012 r. – złożył skargę do sądu administracyjnego, bez obligatoryjnego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, a tym samym bez zachowania przewidzianego prawem trybu wniesienia skargi. Oznacza to zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Dlatego mając to na uwadze, na podstawie cytowanego ostatnio przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.