III SA/Lu 243/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na przystąpienie do egzaminu magisterskiego na skutek zażalenia Z. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 lutego 2009 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej postanawia: odrzucić zażalenie. Pismem z dnia 15 lutego 2009 r. Z. P. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 lutego 2009 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Mimo stosownego pouczenia, skarżący sporządził to zażalenie samodzielnie wbrew ustawowemu wymogowi sporządzenie takiego pisma przez pełnomocnika zawodowego (adwokata lub radcy prawnego). Zażalenie zostało nadane ostatniego dnia upływu terminu do jego wniesienia (postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnego zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 lutego 2009 r. , k -67). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako ppsa, zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Jak wynika z akt sprawy skarżący został prawidłowo pouczony o trybie złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, w tym o konieczności sporządzenia takiego zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika. Pomimo to Z. P. sporządził je samodzielnie, co zgodnie z przepisami ustawy, powoduje jego niedopuszczalność. Na marginesie należy wspomnieć, że przedmiotem niniejszej sprawy jest odmowa przez Rektora wyrażenia zgodny na przystąpienie przez skarżącego do egzaminu magisterskiego na Wydziale Prawa i Administracji. Od studentów V roku studiów prawniczych można oczekiwać rozumienia pouczeń sądu, jak również przepisów prawa. Szczególnie, że problematyka związana z koniecznością sporządzania określonych pism procesowych przez pełnomocników profesjonalnych nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Skarżący miał świadomość powyższego obowiązku, wiedział również o możliwości ubiegania się o prawo pomocy, a mimo to samodzielnie sporządził pismo procesowe, co więcej adresując je do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu złożonego zażalenia skarżący nie jest "takim zwykłym, przeciętnym obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej" i stosując się do informacji udzielonej przez Sąd w doręczonych mu pismach powinien w odpowiednim czasie podjąć stosowne kroki prawne w celu skutecznego wniesienia środków odwoławczych w postaci skargi kasacyjnej i zażalenia. Tymczasem złożył je w ostatnich dniach upływu terminu ustalonego do ich złożenia. Należy także podnieść, że w datach złożenia skargi kasacyjnej i zażalenia złożył wnioski o przyznanie prawa pomocy, które nie spełniały wymogów określonych w art. 252 § 1 i 2 ppsa i z tego powodu został wezwany przez referendarza sądowego do ich uzupełnienia pod rygorem pozostawienia ich bez rozpoznania zgodnie z art. 257 ppsa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 194 § 4 i art. 178, w związku art. 197 § 2 cytowanej ustawy, sąd orzekł jak na wstępie.