III SA/Lu 244/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 września 2007 r. sprawy ze skargi G. C. na postanowienie Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. oddala skargę. Wojewoda postanowieniem nr [...] z dnia [...], wydanym na podstawie przepisu art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], nr [...], z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem organu odwoławczego, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że decyzja organu I instancji, od której odwołanie wniósł G. C., stała się prawomocna wobec niezaskarżenia jej w przewidzianym terminie, tj. 14 dni od daty skutecznego doręczenia decyzji. Swoją decyzję organ I instancji wysłał odwołującemu się na adres dotychczasowy, która po powtórnym awizowaniu w dniu [...] stycznia 2007 r. została zwrócona nadawcy. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 41 § 1 k.p.a. w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, a stosownie do § 2 powołanego przepisu, w razie zaniedbania tego obowiązku, doręczenie pisma na dotychczasowy adres ma skutek prawny. Organ II instancji podkreślił, że zaskarżoną decyzję organ I instancji wysłał na dotychczasowy adres zameldowania, na wyraźne żądanie odwołującego się, który zastrzegł, by korespondencji urzędowej nie wysyłać na adres jego matki przy ul. W. w L., ponieważ od dnia [...] października 2006 r. wyprowadza się do lokalu przy ul. M. w L. (oświadczenie G. C. z dnia [...].10.2006r. i notatka służbowa podpisana przez w/w – w aktach sprawy). Zdaniem Wojewody, skoro decyzja organu I instancji została odwołującemu się skutecznie doręczona w dniu [...] stycznia 2007r., to termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem [...] lutego 2007r. Zatem odwołanie wniesione w dniu [...] lutego 2007 r. jest bezskuteczne, ponieważ decyzja organu I instancji stała się ostateczna i w myśl przepisu art. 16 § 1 k.p.a. korzysta z ochrony trwałości. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył G. C. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł między innymi, że decyzję o wymeldowaniu odebrał osobiście w Urzędzie Miasta, tam też został poinformowany o terminie odwołania i nie ma jego winy w uchybieniu terminu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna. Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeśli przepisy ustawy szczególnej nie stanowią inaczej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z przepisem art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji organu I instancji, z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, powodem takiego rozstrzygnięcia organu odwoławczego było uchybienie przez skarżącego terminowi do wniesienia odwołania, nie zaś niedopuszczalność odwołania z innych powodów. Jakkolwiek więc organ odwoławczy przytoczył dwie podstawy do wydania postanowienia na podstawie przepisu art. 134 k.p.a., to uchybienie to pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, bowiem motywy takiego rozstrzygnięcia wynikają wprost z uzasadnienia tego postanowienia. Odnosząc się do kwestii istnienia przesłanek do stwierdzenia uchybienia przez skarżącego terminowi do wniesienia odwołania, zauważyć należy co następuje. Odwołanie od decyzji organu I instancji musi być wniesione w terminie określonym w art. 129 § 2 k.p.a. lub w terminie określonym w przepisach szczególnych (art. 129 § 3 k.p.a.). Ogólną zasadą jest, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Jak wynika to z dowodu doręczenia przesyłki (k. [...] akt postępowania administracyjnego), decyzja organu I instancji przesłana została skarżącemu w dniu [...] stycznia 2007r., przy czym awizowano ją w dniach [...] i [...] stycznia 2007r., a następnie – w dniu [...] stycznia 2007r. – zwrócono ją do nadawcy z adnotacją: "zwrot nie podjęto w terminie". Jest bezsporne, że wskazana przesyłka zawierała decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu przy ul. M. w L. Doręczenie zostało dokonane na ten właśnie adres, bowiem skarżący zobowiązał organ administracji do wysyłania tam korespondencji kierowanej do niego, zastrzegając, aby nie wysyłać korespondencji na adres jego matki (oświadczenie i notatka służbowa podpisana przez skarżącego z dnia [...] października 2006 r.; k. [...]-[...] akt postępowania administracyjnego). Obowiązek organu administracji publicznej do doręczania pism na wskazany przez stronę adres wynika z przepisu art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z art. 41 § 1 k.p.a. Skoro skarżący zawiadomił organ administracji publicznej o zmianie swego adresu, to organ ten nie mógł w dalszym ciągu kierować pism na poprzedni adres (w tym przypadku adres jego matki), gdyż w takiej sytuacji doręczenia byłyby bezskuteczne. Stwierdzić należy, że wobec niemożności doręczenia skarżącemu pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. poczta przechowywała pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru zostało dwukrotnie umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej, co wynika z adnotacji na potwierdzeniu odbioru przesyłki (k. 38 akt postępowania administracyjnego). W tym stanie rzeczy podnieść należy, że zgodnie z przepisem art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu od złożenia go w placówce pocztowej, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Oznacza to, że decyzja organu I instancji została skarżącemu skutecznie doręczona "zastępczo" z upływem dnia [...] stycznia 2007r., a więc termin do wniesienia odwołania upłynął skarżącemu z dniem [...] lutego 2007r. Ubocznie należy podnieść, że osobisty odbiór przez skarżącego tej samej decyzji w dniu [...] lutego 2007r. (k. 39 akt postępowania administracyjnego) nie miał żadnego znaczenia dla biegu terminu do wniesienia odwołania, gdyż w tej dacie decyzja ta była już ostateczna. Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.