III SA/Lu 248/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 8 maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania od orzeczenia oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 maja 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie odmówił przyjęcia odwołania A. B. od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji we W. z dnia 23 marca 2023 r., wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko skarżącej A. B., obwinionej o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie sprawy: Komendant Powiatowy Policji we W. (dalej jako "organ I instancji") wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko A. B. (dalej jako "obwiniona" lub "skarżąca") obwiniając ją o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na udokumentowaniu w notatniku służbowym przebiegu służby w dniu 6 września 2022 r. niezgodnie ze stanem faktycznym. W dniu 23 marca 2023 r. Komendant Powiatowy Policji we W. wydał orzeczenie, w którym orzekł o stwierdzeniu winy skarżącej i wymierzeniu jej kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Za pośrednictwem Poczty Polskiej orzeczenie organu I instancji doręczono obwinionej w dniu 28 marca 2023 r., a obrońcy obwinionej w dniu 11 kwietnia 2023 r. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie w imieniu skarżącej wniósł obrońca. Odwołanie zostało wniesione za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 18 kwietnia 2023 r. Postanowieniem z dnia 8 maja 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie (dalej jako "organ odwoławczy" lub "Komendant") orzekł o odmowie przyjęcia odwołania obrońcy skarżącej. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał przepisy art. 135k ust. 1, ust. 2, ust. 3 oraz art. 135f ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171 ze zm., dalej jako "ustawa o Policji"). Wyjaśnił, że od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w pierwszej instancji przysługuje policjantowi prawo wniesienia odwołania w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. W przypadku ustanowienia obrońcy, wszelkie pisma wydane w postępowaniu dyscyplinarnym doręcza się policjantowi i jego obrońcy, przy czym w razie doręczenia policjantowi i jego obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej (art. 135f ust. 6 ustawy o Policji). W postanowieniu o wszczęciu postępowaniu dyscyplinarnego, doręczonego skarżącej w dniu 9 lutego 2023 r., zamieszczono pouczenie, o którym mowa w art. 135f ust. 6 ustawy o Policji. Odnosząc się do sprawy Komendant stwierdził, że termin do wniesienia odwołania, liczony od wcześniejszego doręczenia orzeczenia skarżącej, czyli od dnia 28 marca 2023 r., upłynął w dniu 4 kwietnia 2023 r. Odwołanie obrońcy zostało wniesione w dniu 18 kwietnia 2023 r. o czym świadczy data stempla pocztowego, a więc z uchybiono siedmiodniowemu terminowi. W piśmie z dnia 17 maja 2023 r. obrońca skarżącej wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. We wniosku podniesiono m.in., że orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji we W. z dnia 23 marca 2023 r. – doręczone skarżącej oraz jej obrońcy - nie zawierało wymaganego pouczenia o sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 5 lipca 2023 r. odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ argumentował m. in., że uzasadnienie wniosku nie jest wiarygodne o czym świadczy waga obu przesyłek poleconych (przesłanych - za pośrednictwem Poczty Polskiej - zarówno obwinionej, jak i jej obrońcy) identyczna z wagą zawartości przesyłek sprawdzonych w wyniku porównania (eksperymentu). Postanowieniem z dnia 10 października 2023 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 5 lipca 2023 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. B. zaskarżyła w całości postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie o odmowie przyjęcia odwołania. Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej "k.p.a."), polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie przejawiającej się w uznaniu, że odwołanie zostało wniesione po upływie ustawowego terminu 7 dni w sytuacji, gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego powinna prowadzić do stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie; - art. 135k ust. 1 ustawy o Policji polegające na uznaniu, że odwołanie od orzeczenia zostało wniesione po terminie, w sytuacji, gdy zostało ono wniesione w ustawowym terminie 7 dni. W uzasadnieniu skargi podniesiono m. in., że orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji we W. zostało doręczone zarówno obwinionej, jak i jej obrońcy bez wymaganego prawem pouczenia o możliwości wniesienia odwołania wraz z terminem jego wniesienia, że orzeczenia liczą 10 stron i kończą się podpisem Komendanta Powiatowego Policji we W. wraz z czerwoną pieczątką KPP we W. umieszczoną po lewej stronie dokumentu. W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 19 października 2023 r., sygn. akt III SA/Lu 358/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd uznał za nieuzasadnione stanowisko organu, że wystąpiły normatywne podstawy do odmowy przyjęcia odwołania z uwagi na to, że zostało ono wniesione po upływie ustawowego terminu. WSA w Lublinie wyjaśnił, że pouczenie o terminie do wniesienia odwołania, do czego obliguje art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, obejmuje nie tylko informację o długości terminu (którą precyzuje art. 135k ust. 1 ustawy o Policji), ale także informację o początku biegu tego terminu. Jeżeli jest nim dzień wcześniejszego z dwóch doręczeń, to informacja o tej okoliczności powinna zostać zawarta w pouczeniu. Dopiero wskazanie na zasadę określoną w art. 135f ust. 6 ustawy o Policji stanowi o udzieleniu pouczenia o terminie wniesienia środka zaskarżenia. Sąd podniósł, że w art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji nie zawarto odesłania do konkretnych przepisów ustawy, co oznacza, że udzielając pouczenia o terminie do wniesienia odwołania organ powinien uwzględnić nie tylko przepis art. 135k ust. 1 in fine, ale również art. 135f ust. 6 ustawy o Policji, które łącznie regulują kwestie terminu do wniesienia odwołania, gdy orzeczenie doręczane jest zarówno obwinionemu, jak i jego obrońcy. Sąd wskazał, że zgodnie z twierdzeniem skarżącej orzeczenie Komendanta PP z 23 marca 2023 r. zostało doręczone zarówno skarżącej, jak i jej obrońcy bez wymaganego prawem pouczenia o możliwości wniesienia odwołania wraz z terminem jego wniesienia. Wyjaśnienia takie zostały również zawarte we wniosku obrońcy skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Zdaniem WSA w Lublinie, analiza materiału zgromadzonego w postępowaniu pozwala na uznanie, że orzeczenie organu I instancji z 23 marca 2023 r. wraz z uzasadnieniem zawierało 10 ponumerowanych stron. Na stronie dziesiątej znajdował się podpis Komendanta PP. Pouczenie o możliwości złożenia odwołana od orzeczenia, znajdujące się na jedenastej stronie orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji, powinno stanowić jego integralną część. Sporna część orzeczenia nie została podpisana przez Komendanta Powiatowego Policji. Sąd wskazał, że figurujący w aktach sprawy drugi egzemplarz spornego orzeczenia zawiera podpis Komendanta Powiatowego Policji (na dziesiątej stronie). Jedenasta strona orzeczenia, na której widnieją adnotacje B. S., nie jest opatrzona podpisem i nosi cechy kserokopii dokumentu. Na omawianym orzeczeniu widoczne są ślady po pierwszym zszywaniu. Sąd stwierdził, że dnia 28 marca 2023 r. nie doszło do skutecznego doręczenia skarżącej orzeczenia organu I instancji z dnia 23 marca 2023 r. Tym samym nie mógł rozpocząć się bieg terminu do jego zaskarżenia. Jak zauważył WSA w Lublinie, nie można z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością stwierdzić, że skarżąca otrzymała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Skuteczne doręczenie orzeczenia nastąpiło 11 kwietnia 2023 r., kiedy to obrońca skarżącej pokwitował odbiór niekompletnego orzeczenia. Odwołanie zostało wniesione 18 kwietnia 2023 r., a więc w terminie do jego wniesienia. Sąd stanął na stanowisku, że wątpliwości w przedmiocie prawidłowego pouczenia strony o przysługujących jej uprawnieniach nie zostały usunięte. W rezultacie uznał, że postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 8 maja 2023 r. zostało wydane z naruszeniem art. 135f ust. 6 w zw. z art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Komendant wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135f ust. 6 w zw. z art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uchylenie zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy organ (przełożony dyscyplinarny) 28 marca 2023 r. skutecznie doręczył skarżącej występującej jako obwiniona w postępowaniu dyscyplinarnym orzeczenie z 23 marca 2023 r. wraz z właściwym, kompletnym pouczeniem; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135k ust. 3 i w zw. z art. 135k ust. 1 oraz 136f ust. 6 ustawy o Policji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uchylenie zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy organ (wyższy przełożony dyscyplinarny) zasadnie odmówił przyjęcia odwołania pełnomocnika skarżącej (obrońcy obwinionej w postępowaniu dyscyplinarnym) jako wniesionego z uchybieniem siedmiodniowego terminu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2025 r. sygn. akt III OSK 594/24 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. NSA stwierdził, że nie jest jasne, dlaczego sąd pierwszej instancji różnicuje skuteczność doręczenia niekompletnego orzeczenia dyscyplinarnego skarżącej i jej obrońcy, gdyż brak jest jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie. Nie jest klarowne, w ocenie NSA, dlaczego sąd nie dopatrzył się potwierdzenia o właściwym pouczeniu w ustaleniach natury faktycznej, poczynionych przez organ w sekretariacie Komendanta Powiatowego Policji we W., przyjmując za kluczową "kwestię prawną prawidłowego pouczenia". W sytuacji, gdy w sprawie istotne są ustalenia faktyczne, bo spór co do kwestii prawnych w sprawie nie występuje, nie wiadomo do jakiej kwestii prawnej odwołuje się w swoim stanowisku sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska sądu pierwszej instancji, że analiza akt sprawy potwierdza, że nie doszło do skutecznego doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego z 23 marca 2023 r., tzn. takiego orzeczenia, które zawiera pouczenie o przysługującym odwołaniu. Tym bardziej, że sąd przyjmuje, że "skutecznie wykazano, w trakcie dalszych czynności wyjaśniających podjętych na etapie rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, że przesyłki doręczone skarżącej oraz jej obrońcy musiały zawierać stosowne pouczenie na stronie 11-tej orzeczenia". Chociaż następnie stwierdza, że "wątpliwości w przedmiocie prawidłowego pouczenia strony o przysługujących jej uprawnieniach nie zostały usunięte", wykluczając, jednakże możliwość ich wyeliminowania poprzez ustalenia "natury faktycznej". Nie jest również jasnym w ocenie NSA, na jakiej podstawie i na jakich przesłankach oparł się WSA w Lublinie wywodząc, że orzeczenie dyscyplinarne zostało doręczone skarżącej i jej obrońcy bez wymaganego pouczenia o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania, co ostatecznie skutkowało przyjęciem, że doręczenie orzeczenia dyscyplinarnego skarżącej nie było skuteczne, a skuteczne było doręczenie tego orzeczenia jej obrońcy. Argumentacja sądu pierwszej instancji wydaje się bazować na twierdzeniach skarżącej i jej obrońcy o braku pouczenia w doręczonych im przesyłkach. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał sąd pierwszej instancji do dokonania ponownej analizy materiału aktowego, biorąc pod uwagę także ustalenia faktyczne organu co do gramatury przesyłek i oceny czy stanowisko organu przyjmujące prawidłowość doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego skarżącej znajduje w nim potwierdzenie, czy też uprawnione jest stanowisko co do wadliwości doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że stosownie do art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, z uwzględnieniem wiążącej w sprawie wykładni zawartej w wyroku NSA z dnia 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 594/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona. Organ prawidło odmówił przyjęcia odwołania, bowiem zostało ono wniesione po terminie. Przypomnieć należy, z akt sprawy wynika, że orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego Policji we W. z dnia 23 marca 2023 r. zostało doręczone skarżącej w dniu 28 marca 2023 r. Skarżąca przesyłkę odebrała osobiście (dowód doręczenia – k. 77 akt adm.). Obrońcy obwinionej przedmiotowe orzeczenie zostało doręczone w dniu 11 kwietnia 2023 r. (k. 84 akt adm.). Zgodnie z art. 135f ust. 6 ustawy o Policji, orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia (art. 135k ust. 1 zdanie drugie ustawy o Policji). Odwołanie w imieniu obwinionej wniósł obrońca w dniu 18 kwietnia 2023 r. (data nadania w polskiej placówce oddawczej). Komendant Wojewódzki Policji w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że ostatnim dniem terminu do złożenia odwołania był dzień 4 kwietnia 2023 r. Kwestią sporną jest to, czy skarżąca skutecznie otrzymała orzeczenie dyscyplinarne z dnia 23 marca 2023 r. Skarżąca zarzuca, że orzeczenie dyscyplinarne zostało doręczone jej i jej obrońcy bez wymaganego prawem pouczenia. Organ stoi zaś na stanowisku, że orzeczenie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 28 marca 2023 r. i ostatnim dniem terminu do wniesienia odwołania był 4 kwietnia 2023 r. Bez wątpienia, jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, aby można było uznać skuteczność doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego, orzeczenie to musi być doręczone w całości, czyli też ze stosownym pouczeniem jako stanowiącym jego obligatoryjny element. Zgodnie bowiem z art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji orzeczenie powinno zawierać pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania. Dopiero takie doręczenie powoduje, że otwiera się termin do złożenia odwołania od wydanego w sprawie orzeczenia dyscyplinarnego. NSA podkreślił także, że uprzednia informacja o przysługujących uprawnieniach nie zwalnia organu z obowiązku udzielenia obwinionemu i jego obrońcy w orzeczeniu dyscyplinarnym prawidłowego (wyczerpującego) pouczenia w przedmiocie prawa odwołania. W ocenie sądu, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że ma rację organ przyjmując prawidłowość doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego skarżącej. Z ustaleń organu, poczynionych w oparciu o notatkę służbową podinsp. B. S. - rzecznika dyscyplinarnego KPP we W. z dnia 30 maja 2023 r. (k. 116 akt adm.), notatkę służbową B. J. - inspektora Zespołu ds. Ochrony Informacji Niejawnych KPP we W. z dnia 31 maja 2023 r. (k. 117 akt adm.), notatkę urzędową M. R. - st. specjalisty Zespołu Kadr i Szkolenia KPP we W. z dnia 1 czerwca 2023 r. (k. 118 akt adm.), notatkę służbową podinsp. N. R. - Komendanta Powiatowego Policji we W. z dnia 26 czerwca 2023 r. (k. 120 akt adm.), notatkę służbową podinsp. B. S. z dnia 26 czerwca 2023 r. (k. 121 akt adm.), wynika, że były 4 jednobrzmiące egzemplarze orzeczenia dyscyplinarnego z dnia 23 marca 2023 r., opieczętowane i podpisane. Każdy z egzemplarzy orzeczenia liczył 11 stron i przy każdym znajdowało się wymagane pouczenie oraz rozdzielnik, gdzie należy wysłać poszczególne egzemplarze. Podinsp. B. S. i B. J. zaprzeczyły, aby do kopert włożono niekompletne orzeczenie dyscyplinarne bez strony jedenastej zawierającej pouczenie. Przesyłki zostały nadane za pośrednictwem EPO(A) (przesyłka polecona z Elektronicznym Potwierdzeniem Odbioru). Z treści notatki służbowej podinsp. B. S. wynika, że Komendant Powiatowy Policji we W. przekazał do sekretariatu KPP we W. 4 jednakowe egzemplarze orzeczenia, które były kompletne i tożsame, a orzeczenia zawierały rozdzielnik i wymagane pouczenie. Następnie, w dniu 24 marca 2023 r. podinsp. B. S. odebrała z sekretariatu KPP we W. dwa egzemplarze orzeczenia - jeden egzemplarz przesłała mailem do Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w L., który zawierał pouczenie, a następnie ten egzemplarz orzeczenia włączyła do akt postępowania dyscyplinarnego. Drugi egzemplarz podinsp. B. S. przekazała do Zespołu Kadr i Szkolenia KPP we W.. Podinsp. B. S. wyjaśniła, że w obecności dwóch świadków dokonała sprawdzenia zarzutu niekompletności przesyłek. W tym celu sporządziła w ten sam sposób koperty do obwinionej i jej obrońcy. Koperty dokładnie tak samo zostały opisane i opieczętowane, a następnie zważone na wadze w sekretariacie Komendanta Powiatowego Policji we W.. 11 stron orzeczenia dyscyplinarnego, opieczętowanego, zszytego zszywką, w opieczętowanej kopercie adresowanej do skarżącej ważyło 37 gramów. Po odjęciu 1 (jednej) kartki papieru formatu A4 zawierającej pouczenie, waga przesyłki oscylowała pomiędzy 32, a 33 gramy. Z kolei, koperta z taką samą zawartością (11 stron orzeczenia, zszytego zszywką, w opieczętowanej kopercie) zaadresowana do obrońcy obwinionej ważyła pomiędzy 38, a 39 gramów. Powyższa waga wynikała z faktu, że koperta zaadresowana do obrońcy obwinionej zawierała więcej informacji adresowych naniesionych za pomocą pióra, tj. Kancelaria Adwokacka, adw. Natomiast, po odjęciu 1 (jednej) kartki papieru formatu A4 zawierającej pouczenie, waga przesyłki oscylowała pomiędzy 33, a 34 gramy. Mając na wadze oscylowanie wagi pomiędzy wskazanymi wartościami, kilkakrotnie dokonano porównania wagi przesyłek poleconych i za każdym razem przesyłka zaadresowana do skarżącej ważyła 37 gramów, a przesyłka zaadresowana do obrońcy obwinionej pomiędzy 38 a 39 gramów. Po dołożeniu 1 (jednej) czystej (niezadrukowanej) kartki papieru formatu A4 waga przesyłki wzrastała pomiędzy 4 a 5 gramów, a waga kartki papieru formatu A4 zawierającej pouczenie wzrastała o pomiędzy 5 a 6 gramów. Wynik sprawdzenia wagi przesyłek poleconych adresowanych do obwinionej i jej obrońcy prowadzi do wniosku, że waga odpowiadała rzeczywistej wadze przesyłek poleconych podczas ich nadawania do skarżącej i jej pełnomocnika. Z elektronicznego potwierdzenia odbioru wynika bowiem, że masa przesyłki skierowanej do skarżącej wynosiła 37 g (k.77 akt adm.). Natomiast masa przesyłki skierowanej do pełnomocnika obwinionej wynosiła 39 g (k.84 akt adm.). Z treści notatki służbowej B. J. wynika nadto, że przed zapakowaniem przesyłek otrzymanych od Komendanta Powiatowego Policji we W., tak jak zawsze sprawdziła ich kompletność (pieczęcie, podpisy) i nie miała żadnych uwag co do wysyłanych dokumentów. Widziała, że dotyczą tej samej sprawy i dokumenty te były dokładnie takie same. Korespondencja przekazywana przez podinsp. B. S. na końcu pisma ma zawsze zawarty rozdzielnik, którym się kieruje wysyłając pocztę. Koperty dostaje już zaadresowane, natomiast osobiście je pakuje, nanosi odpowiednie pieczęcie oraz swój podpis w rozdzielniku, gdy jest to wymagane, a także waży przesyłki i odczyt z wagi wprowadza do systemu pocztowego Poczty Polskiej S. A. Podkreślenia wymaga, co istotne, że skarżąca w żaden sposób nie próbowała nawet zwalczać poczynionych przez organ ustaleń. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że orzeczenie dyscyplinarne doręczone skarżącej było kompletne i doręczono je prawidłowo w dniu 28 marca 2023 r. i od tego dnia należało liczyć termin do wniesienia odwołania od tego orzeczenia. Wniesienie odwołania w dniu 18 kwietnia 2023 r. nastąpiło zatem z uchybieniem ustawowego terminu, który upływał z dniem 4 kwietnia 2023 r. W ocenie sądu, argumentacja skarżącej zmierzająca do wykazania, że orzeczenie dyscyplinarne zostało doręczone zarówno obwinionej jak i jej obrońcy bez wymaganego pouczenia o możliwości wniesienia odwołania stanowiła jedynie strategię procesową strony w tej sprawie. Zauważyć również należy, że orzeczenie dyscyplinarne z 23 marca 2023 r. zostało wydane zgodnie z wzorem zawartym w załączniku nr 42 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2021 r. w sprawie obiegu dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (Dz. U. poz. 1778). Z wzoru tego wprost natomiast wynika, że pouczenie o przysługującym prawie do wniesienia odwołania znajduje się na końcu orzeczenia, już po podpisie przełożonego dyscyplinarnego, z podaniem jego stopnia, imienia i nazwiska. Tym samym pouczenie, które powinno stanowić integralną część orzeczenia nie musi być podpisane. Podsumowując, w ocenie sądu, Komendant Wojewódzki Policji dokonał prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych koniecznych do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, należycie ocenił materiał dowodowy oraz prawidłowo zinterpretował i zastosował w sprawie przepisy stanowiące podstawę postanowienia o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego z dnia 23 marca 2023 r. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawa niniejsza została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.