III SA/Lu 25/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wójta Gminy z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] postanawia: odrzucić skargę. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn niż określone w art. 58 § 1 pkt 1 - 5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako "k.p.a."), od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, przy czym do rozpatrzenia odwołania właściwy jest organ administracyjny wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji. Obowiązek wyczerpania trybu zaskarżenia na drodze administracyjnej stanowi przesłankę dopuszczalności skargi. Wynika on z zasady pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Tryb administracyjny oparty jest z kolei na zasadzie dwuinstancyjności postępowania, ustanowionej w art. 15 k.p.a., która sprowadza się do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu administracyjnym przez organy administracji publicznej. W wykonaniu zarządzenia z dnia 5 października 2018 r. ustanowiona z urzędu dla skarżącej profesjonalna pełnomocnik sprecyzowała, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wójta Gminy z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] Wobec powyższego wymaga wyjaśnienia, że w świetle art. 127 § 1 i 2 k.p.a., od decyzji z dnia [...] maja 2018 r. Wójta Gminy – jako decyzji wydanej w pierwszej instancji postępowania administracyjnego – stronie przysługiwało (zgodnie z zawartym w tej decyzji pouczeniem) odwołanie do organu wyższej instancji tj. do Wojewody [...]. Kontrola legalności tej decyzji byłaby zatem dopuszczalna tylko w przypadku zaskarżenia decyzji organu wyższego stopnia, wydanej po rozpatrzeniu odwołania. Skarżąca – jak wynika z akta sprawy – nie złożyła jednak odwołania od decyzji z dnia [...] maja 2018 r., w tej sytuacji skarga nie może zostać merytorycznie rozpoznana i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z powołanym wyżej przepisem art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., obowiązek wyczerpania trybu zaskarżenia na drodze administracyjnej stanowi przesłankę dopuszczalności skargi. Sąd na marginesie tylko zwraca uwagę, że wbrew twierdzeniu skarżącej, z akt administracyjnych nie wynika, aby po zakończeniu postępowania, a przed wniesieniem skargi wnosiła o udostępnienie bądź "wydanie" jej decyzji z dnia [...] maja 2018 r. Nadto, analiza akt administracyjnych dowodzi, że w toku postępowania zainicjonowanego wnioskiem z dnia [...] marca 2018 r. o zameldowanie na pobyt stały, jak też po wydaniu decyzji z dnia [...] maja 2018 r., skarżąca nie ustanawiała pełnomocnika do działania w jej imieniu. W tej sytuacji, skoro w aktach sprawy nie znajduje się pisemne pełnomocnictwo, to wniosek o wydanie kopii bądź odpisu przedmiotowej decyzji może skutecznie składać jedynie skarżąca, jako strona postępowania. Z tej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.