III SA/Lu 251/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta L. postanawia: odrzucić skargę. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.", sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. J.S. (dalej jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę nr [...]Rady Miasta z dnia [...] r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta L. Skarżący zarzucił niezgodność uchwały z przepisami ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych w zakresie wykluczenia możliwości ubiegania się o mniejsze mieszkanie i braku możliwości starania się o dodatek mieszkaniowy. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady Miasta L. wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, że skarżący nie wykazał interesu prawnego lub uprawnienia wynikającego z przepisu prawa. Organ podniósł również, że zaskarżona uchwała została uchylona uchwałą Rady Miasta z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta L. Organ wskazał, że powyższe uchwały zostały podjęte w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Chybiony jest zatem wniosek skarżącego o zbadanie zgodności zaskarżonej uchwały z przepisami ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwala rady Miasta L. nr [...]z dnia [...]r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta L. W świetle przepisów ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), dalej jako "ustawa zmieniająca", Sąd zobowiązany jest stosować w niniejszym postępowaniu przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 z późn. zm.), dalej jako "u.s.g." w brzmieniu sprzed wejścia w życie powołanej nowelizacji. W myśl bowiem przepisu art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, czyli ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W niniejszej sprawie skarżący uczynił zadość wymogom wynikającym z przywołanych powyżej przepisów i wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. W uchwale Nr [...]Rady Miasta L. z dnia [...]r. w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa uchwałą nr [...]Rady Miasta L. z dnia [...]r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta L., organ uznał za bezzasadne zarzuty skarżącego. Z kolei art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z powyższego unormowania wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia uchwały rady gminy ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, a wniesienie skargi zostało poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia. Interes prawny musi wynikać z przepisu prawa materialnego. Musi to być taki przepis, z którego dla danego podmiotu wynikają prawa lub obowiązki pozostające w związku z konkretnym rozstrzygnięciem. Innymi słowy, interes prawny będzie posiadał taki podmiot, któremu obowiązujące przepisy przyznają określone uprawnienia lub nakładają na podmiot wymierne obowiązki. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. W przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną postępowania toczącego się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Skarga wnoszona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym nie ma charakteru actio popularis - nie jest skargą wnoszoną w interesie publicznym. Nie wystarczy zatem samo powołanie się na przysługujący skarżącemu interes prawny lub wykazanie ewentualnych sprzeczności z prawem zaskarżonej uchwały. Konieczne jest wykazanie, jakie konkretne prawa lub uprawnienia danego podmiotu zostały naruszone. W orzecznictwie podkreśla się, że potencjonalne zagrożenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia nie stwarza legitymacji skargowej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. W skardze skarżący podniósł, że "I. S. (matka) utraciła tytuł prawny do zajmowanego lokalu (lokal przy ulicy Z. [...] w L.) z powodu tej uchwały, która nie dała jej prawa wpisania na listę oczekujących na mieszkanie z powodu zadłużenia i eksmisji". Skarżący podniósł, że po śmierci matki utracił prawo do ubiegania się przed sądem o prawo do lokalu, w którym mieszka od 40 lat i jest w nim zameldowany. Argumenty przywołane przez skarżącego wskazują na chęć skarżącego pozostawania w wyżej wymienionym lokalu, a więc w istocie na jego interes faktyczny, a nie prawny. Skarżący nie wykazał, że przepisy zaskarżonej uchwały naruszały jego konkretne uprawnienie lub obowiązki. Uchwała określała zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy L. Z akt sprawy wynika, że matka skarżącego I. S. starała się o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobów mieszkaniowych Gminy L. W 2005 roku spełniała kryterium dochodowe, nie spełniała jednak kryterium trudnych warunków mieszkaniowych. Z tych przyczyn jej podanie zostało rozpatrzone negatywnie. Okoliczność negatywnego rozpatrzenia wniosku I. S. o przyznanie lokalu mieszkalnego na podstawie zaskarżonej uchwały oraz zadłużenie związane z zajmowanym lokalem i eksmisja nie dają legitymacji do wniesienia skargi w sprawie niniejszej. Wskazane przez skarżącego okoliczności nie świadczą o naruszeniu interesu prawnego skarżącego zaskarżoną uchwałą. Z powyższych względów skarga podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.