III SA/Lu 252/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin w zakresie sprawdzenia kwalifikacji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2011 r. (data wpływu do tut. Sądu) skarżący zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że w związku z wniesieniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie skierowania na egzamin, o którym mowa w art. 110 ust. 1 pkt 8 ustawy Prawo o ruchu drogowym, możliwe jest uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia wobec powyższego przystąpienie przez skarżącego do egzaminu odbyłoby się bez podstawy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego może na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest jego właściwe uzasadnienie, bowiem to na stronie wnioskującej spoczywa uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Postępowanie incydentalne odbywa się w interesie wnioskodawcy, żaden zaś przepis ustawy nie obliguje sądu do aktywności w zakresie ustalenia faktów stanowiących przesłankę do wydania żądanego postanowienia. Skarżący nie wskazał ich w złożonym wniosku, co oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd. Strona skarżąca sugeruje jedynie, że istnieje prawdopodobieństwo wyeliminowana zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jednakże aby to stwierdzić, sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji musiałby wstępnie zbadać, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Taka praktyka w ocenie Sądu jest niedopuszczalna, bowiem na tym etapie postępowania bada się jedynie istnienie przesłanek uzasadniających udzielanie skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; nie bada się zgodności działania administracji z prawem. W tym stanie rzeczy, ponieważ nie wykazano istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., na podstawie przytoczonego przepisu należało orzec jak w sentencji.