III SA/Lu 254/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. L. i M. Z. na rozstrzygnięcie protestu L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę. Rozstrzygnięciem z dnia (...) marca 2014 r. nr (...) Agencja Wspierania Przedsiębiorczości w (...) (dalej: B), uznała za niezasadny wniesiony przez A oraz C protest dotyczący odmowy dofinansowania wniosku i projektu pt. "(...)", złożonego w ramach I Osi Priorytetowej, Działania 1.4 schemat B RPO WL 2007-2013 w odpowiedzi na konkurs nr (...). Z akt sprawy wynikało, że w/w projekt uzyskał po ocenie merytorycznej 52 pkt i został umieszczony przez B na liście rezerwowej. Informację na ten temat zawarto w piśmie B z dnia (...) stycznia 2014 r. zawiadamiającym o odrzuceniu wniosku z uwagi na wyczerpany limit środków finansowych w ramach tego konkursu. W proteście z dnia (...) stycznia 2014 r. zarzucono zaniżenie punktowej oceny projektu w kryterium innowacyjności technologii (nie przyznano maksymalnej ilości - 14 pkt) oraz w kryterium stopnia wykorzystania potencjału w zakresie alternatywnych źródeł energii (przyznano 0 pkt). Zarzucono również, że. przed zakończeniem naboru wniosków zmieniono warunki konkursu odchodząc od zasady, że wnioskodawca musi dysponować prawomocną decyzję zezwalającą na rozpoczęcie inwestycji (pozwoleniem na budowę) promując przez to projekty fotowoltaiczne kosztem projektów dotyczących budowy elektrowni wodnych.. W rozstrzygnięciu z dnia (...) marca 2014 r. uznającym protest za niezasadny, B wskazała, powołując się na treść przepisu art. 30b w związku z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, że ogłoszenie o konkursie obejmuje między innymi informacje dotyczące rodzaju projektów podlegających dofinansowaniu, kryteria wyboru projektów oraz sposób składania wniosków o dofinansowanie. Odnosząc się do kwestii innowacyjności technologii B wyjaśniła, że w tym kryterium projekt może otrzymać maksymalną ilość punktów jeśli zakłada zastosowanie technologii stosowanej w skali międzynarodowej krócej niż 5 lat. Zgodnie z treścią "Opinii o innowacyjności projektu zabudowy elektrowni wodnej ze śrubą Archimedesa" wdrażana w ramach projektu technologia stosowana jest w Polsce od połowy 2011 r., a zatem około półtora roku przed złożeniem wniosku. Wbrew treści protestu przedmiotowa opinia (opracowanie naukowe) nie zawiera informacji potwierdzających, że "regulacja osi wirnika względem wody górnej jest rozwiązaniem nie stosowanym komercyjnie na świecie co potwierdza planowane wdrożenie technologii stosowanej w skali międzynarodowej poniżej 1 roku". B stwierdziła, że użyta w proteście terminologia nie koresponduje z faktycznym brzmieniem kryterium skuteczności/efektywność. Przedstawiona w uzasadnieniu argumentacja pozwalała na ustalenie, że wnioskodawcy chodzi o zakwestionowanie poziomu punktacji przyznanej w ramach przywołanego kryterium. Jednak w tej materii protest w istocie nie przedstawia jakichkolwiek zarzutów. W skardze do WSA w Lublinie A i C zarzuciły, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo (art. 29 ust. 2 i 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) i domagały się przekazania sprawy B do ponownego rozpoznania (ewentualnie unieważnienia całego postępowania konkursowego z uwagi na zmianę warunków konkursu w trakcie jego trwania). Skarżące podniosły, że w kryterium dotyczącym innowacyjności rozwiązań technologicznych, projekt powinien uzyskać 14 pkt wobec zamiaru zastosowania po raz pierwszy w kraju regulacji osi wirnika względem wody górnej, co prowadzi do wykorzystania większej ilości wody przepływającej przez wirnik. Potwierdza to opinia P. L., że "Nadwyżka wody pobrana na część wirnika nad osią wytworzy zatem dodatkową moc elektryczną z turbozespołu. Na podstawie podanych w literaturze informacji i przeprowadzonej analizy można stwierdzić, że w skali kraju oraz międzynarodowej rozwiązanie takie nie jest stosowane. W ramach kryterium "Stopień wykorzystania potencjału w zakresie alternatywnych źródeł energii" projektowi powinna być przyznana maksymalna liczba punktów. B oceniając wniosek przyznał w tym zakresie 0 punktów, z czym w kategoryczny sposób nie można się zgodzić. W konkursie projekt był jedynym projektem wykorzystującym energię wodną, który przeszedł ocenę formalną i merytoryczną. Poza tym projekt powinien uzyskać w kryterium "skuteczność/efektywność" 33 punktów (lub 25). Przy ocenie projektu brano pod uwagę efektywną produkcję prądu faworyzując projekty fotowoltaniczne, które produkują prąd tyko przez parę godzin w ciągu dnia. Pominięto, że elektrownia wodna wyprodukuje więcej prądu od elektrowni fotowoltaicznej. Skarżące podniosły zarzut naruszenia procedury konkursowej, poprzez dopuszczenie wniosków, do których nie dołączono prawomocnego pozwolenia na budowę. Zmniejszyło to szansę skarżących na otrzymanie wsparcia budowy elektrowni wodnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Z akt sprawy wynikało, że wniosek skarżących po dokonaniu oceny merytorycznej otrzymał 52 pkt i został umieszczony na liście rezerwowej (wniosku nie zakwalifikowano do dofinansowania z uwagi na wyczerpanie limitu środków finansowych w konkursie). Strona skarżąca nie zgadza się z oceną wniosku i ilością przyznanych punktów. Z uwagi na charakter sporu prowadzonego w rozpoznawanej sprawie wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki (dalej u.z.p.p.r.), instytucja zarządzająca, instytucja pośrednicząca lub instytucja wdrażająca, w celu wyłonienia projektów do dofinansowania w trybie, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3, ogłasza konkurs na swojej stronie internetowej. W myśl art. 29 ust. 2 u.z.p.p.r. ogłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje obejmujące: 1) rodzaj projektów podlegających dofinansowaniu; 2) rodzaj podmiotów, które mogą ubiegać się o dofinansowanie; 3) kwotę środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów; 4) poziom dofinansowania projektów, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 7; 5) maksymalną kwotę dofinansowania projektu, o ile kwota taka została ustalona; 6) kryteria wyboru projektów; 7) termin rozstrzygnięcia konkursu; 8) wzór wniosku o dofinansowanie projektu; 9) termin, miejsce i sposób składania wniosków o dofinansowanie projektu; 10) wzór umowy o dofinansowanie projektu; 11) informację o środkach odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w ramach systemu realizacji programu operacyjnego. Instytucja zarządzająca, instytucja pośrednicząca lub instytucja wdrażająca w dniu ogłoszenia konkursu zamieszcza w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim lub regionalnym informację o konkursie, zawierającą co najmniej elementy określone w ust. 2 pkt 1-3 oraz wskazanie adresu strony internetowej, na której zamieszczono ogłoszenie o konkursie (art. 29 ust. 3 u.z.p.p.r.). Przepis ten w ust. 4 stanowi, że do czasu zawarcia wszystkich umów o dofinansowanie projektu z beneficjentami wyłonionymi w konkursie lub w wyniku rozpatrzenia środków odwoławczych przewidzianych w ustawie, instytucja ogłaszająca konkurs nie może spowodować pogorszenia zasad konkursu, warunków realizacji projektu oraz nakładać na podmioty ubiegające się o dofinansowanie dodatkowych obowiązków. Analiza akt sprawy nie wskazuje, aby w postępowaniu konkursowym doszło do naruszenia prawa, w tym art. 29 ust. 2 u.z.p.p.r.. Wymogi określone w tym przepisie spełniał ogłoszony w dniu (...) października 2012 r. przez B konkurs. Nie narusza prawa modyfikacja zasad konkursu, polegająca na ogłoszeniu komunikatu B z dnia (...) stycznia 2013 r. polegająca na możliwości późniejszego złożenia i uzupełnienia wniosku o dofinansowanie projektu (o umowę o przyłączeniu elektrowni do sieci ciepłowniczej lub energetycznej, dokumentację środowiskową, prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni). W pierwotnej wersji konkursu rzeczą wnioskodawcy było przedłożyć wraz z wnioskiem między innymi prawomocną decyzję na budowę elektrowni. W/w ogólnodostępny komunikat nie oznaczał pogorszenia warunków konkursu (instytucja ogłaszająca konkurs nie mogła – w świetle art. 29 ust. 4 u.z.p.p.r. spowodować pogorszenia zasad konkursu), ale złagodzenie wymogów formalnych dla wnioskodawców. Tego rodzaju postępowanie dopuszczalne jest i zgodne z dyspozycją art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Przepis powyższy stanowi, że instytucja zarządzająca powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Wbrew zarzutom i wnioskom skargi B nie naruszyła zasady równego dostępu do pomocy finansowanych ze środków publicznych. Reguły oceny wniosków zostały opracowane i upublicznione, zaś przejrzyste kryteria wyboru projektów oraz ich oceny wynikały ze sporządzonej dokumentacji konkursowej, określające między innymi cele danego działania w ramach osi priorytetowej, zasady i kryteria ocen projektów. Nie budzi wątpliwości, że w świetle reguł konkursowych odnoszących się oceny punktowej w ramach kryterium "Stopień wykorzystania potencjału w zakresie alternatywnych źródeł energii" stanowisko B jest prawidłowe. Według Kryteriów wyboru projektów w ramach I i II Osi Priorytetowej "jeśli projekt dotyczy inwestycji mającej na celu produkcję energii z biomasy lub promieniowania słonecznego oceniający przyzna 8 punktów, w pozostałych przypadkach oceniający przyzna 0 punktów w tym kryterium." Z powyższego jednoznacznie wynika, że promowane w konkursie będą elektrownie fotowoltaiczne oraz elektrownie przetwarzające biomasę, a nie elektrownie wodne pomimo tego, że wytwarzają one prąd elektryczny z alternatywnych źródeł energii. Projekt skarżących nie mógł więc otrzymać w ramach tego kryterium 8 pkt. Skarga bezpodstawnie zarzuca również, że B dokonało błędnej oceny projektu w zakresie kryterium skuteczności/efektywności. Jak wynika z dokumentacji konkursowej, w tym kryterium ocenia się efektywność kosztową osiągnięcia jednego produktu, czyli zainstalowania 1 MW mocy energii ze źródeł odnawialnych (planowanej wielkości w chwili dojścia do pełnych mocy produkcyjnych). Punktacji podlega wskaźnik wyliczony w oparciu o wartość wydatków kwalifikowanych przypadającej na 1 MW mocy zainstalowanej energii ze źródeł odnawialnych (planowanej wielkości w chwili dojścia do pełnych mocy produkcyjnych). W omawianym kryterium nie jest ważna liczba stworzonych produktów w projekcie, ale ich koszt wytworzenia. Oznacza to, że im niższy jest koszt wytworzonego produktu, tym mniejsza jest tak zwana wartość wskaźnika, a tym samym wyższa punktacja. Z przyjętych zasad oceny projektu w ramach w/w kryterium wynika, że - "ponieważ projekty w tym działaniu różnią się uwarunkowaniami techniczno-technologicznymi, społeczno-gospodarczymi, prawnymi i instytucjonalnymi, nie określono konkretnych przedziałów powyższego wskaźnika i nie przypisano im punktów od 0 do 33. Dlatego w wyniku oceny każdemu projektowi zostanie przypisana wartość wskaźnika, a po ocenie wszystkich projektów w konkursie (w tym narastająco) projekty zostaną uszeregowane od najmniejszej do największej wartości. Następnie projekty zostaną podzielone na 4 równoliczne zbiory (kwartyle)...". Sporny projekt budowy elektrowni wodnej – zaliczono do IV kwartyla - w związku z uzyskaniem słabszego wskaźnika efektywności. Przypisanie projektowi (inwestycji) 10 pkt, nie narusza przyjętych zasad oceny. Zaszeregowanie projektu do I kwartyla i przyznanie 33 pkt zastrzeżono jedynie dla projektów o najmniejszych wartościach wskaźnika. Projekty zaszeregowane do II kwartyla uzyskują 25 pkt. Wbrew zarzutom i wnioskom skargi, projektowi nie można było przyznać 25 pkt, ani tym bardziej 33 pkt, skoro w tym kryterium ilość produkowanej energii elektrycznej przez elektrownię wodną, wiatrową, czy fotowoltaiczną nie miała znaczenia i wpływu na ocenę punktową według skali obowiązującej w tym konkursie. To, że projekt nie kwalifikował się do maksymalnej punktacji, skarżące same przyznały – co świadczy o ich dobrej znajomości zasad obowiązujących w konkursie - w treści protestu z dnia (...) stycznia 2014 r. podnosząc, że elektrownia wodna jest słabo punktowana w kryterium skuteczności/efektywności, ponieważ nie jest oceniana ilość wytworzonej energii, lecz moc zainstalowana w odniesieniu do kosztów kwalifikowanych. Skarga bezpodstawnie zarzuca, że przyznanie 33 pkt (ewentualnie 25 pkt) byłoby czynnością prawidłową. Podobnie trzeba ocenić zarzut w sprawie sposobu wyliczania przez B wartości wskaźnika decydującego o zaszeregowaniu projektów do poszczególnych kwartyli. Wskaźnik ten jest wyliczany na podstawie zestawienia wydatków kwalifikowanych przypadających na 1 MW mocy zainstalowanej energii ze źródeł odnawialnych. W tym stanie rzeczy niezasadne są zarzuty i wnioski skargi o wadliwej (bo naruszającej prawo) ocenie projektu. Dotyczy to również oceny projektu odnośnie możliwości przyznania 14 pkt w kryterium innowacyjności technologii. Niesłuszne jest wyrażone w załączniku do protokołu z rozprawy z dnia 29 kwietnia 2014 r. stanowisko skarżących, że prawidłowo oceniony projekt budowy elektrowni wodnej powinien otrzymać łącznie 68 pkt. Zwiększenie wydajności energetycznej turbozespołu elektrowni poprzez montaż turbiny wodnej w sposób umożliwiający regulację położenia osi tej turbiny – wbrew zapatrywaniu skarżących – nie dowodzi innowacyjności projektu jako zakładającego wdrożenie technologii stosowanej w skali międzynarodowej krócej niż 1 rok. Tylko taki projekt – według reguł konkursu - kwalifikuje się do przyznania 14 pkt. To, że oceniający przyznaje punkty w tym kryterium biorąc pod uwagę oświadczenie przedsiębiorcy o okresie stosowania wdrażanej technologii i urządzeń nie oznacza, że wnioskodawca jest zwolniony od obowiązku wykazania i uzasadnienia innowacyjności projektu. Nie dowodzi tego przedłożenie jednej opinii – niejednoznacznej w swojej treści, zawierającej sprzeczne ze sobą wypowiedzi na temat innowacyjności technologii, na przykład, że regulacja wysokości wirnika względem wody górnej nie jest obecnie stosowana w skali kraju oraz międzynarodowej. W dalszej części opinii stwierdza się bowiem, że urządzenie czeskiej firmy GESS wykorzystuje system siłowników, które wysuwają turbozespół ponad lustro wody i rozwiązania takie już funkcjonują na terenie kraju (w elektrowniach wybudowanych w miejscowościach Bieleckie Młyny oraz Goryń). Według końcowej części opinii o rozwiązaniu innowacyjnym w skali kraju, a nawet Europy, świadczyć ma fakt krótkiego zastosowania (około 2 lat) zastosowania hydrozespołów na rzekach w Polsce. Strona skarżąca niesłusznie dopatruje się innowacyjności technologii biorąc pod uwagę wyłącznie początkowy fragment opinii P. L.. W tym miejscu należy zauważyć, że we wniosku o dofinansowanie projektu oraz w biznes planie powtarzane są w istocie stwierdzenia i spostrzeżenia zaczerpnięte wyłącznie z przedmiotowej opinii. Brak jest natomiast oświadczenia, że w porównaniu do funkcjonujących w Polsce elektrowni wodnych projekt skarżących zakłada innowacyjną technologię, której jeszcze nie wdrożono. Kryteria oceny wniosku wymagają, aby oświadczenie przedsiębiorcy w tej sprawie było uzasadnione. Zatem nic nie stało na przeszkodzie, aby do wniosku o dofinansowanie dołączony został inny dodatkowy dokument potwierdzający innowacyjność projektu. Mogło być to przykładowo oświadczenie samego producenta turbiny, opinia jednostki badawczej i naukowej, czy też dokument patentowy. W tych okolicznościach nieusprawiedliwione są zarzuty i wnioski skargi, że ocena projektu została przeprowadzona niezgodnie z prawem i zachodziły podstawy do unieważnienia konkursu. W związku z tym skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r.