III SA/Lu 254/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P. S. na zarządzenie Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 254/16 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Referendarz Sądowy zarządzeniem z dnia 24 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 254/16 pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia referendarz wskazał, że w złożonej skardze pełnomocnik skarżącego zwrócił się m.in. z wnioskiem o zwolnienie skarżącego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W związku z powyższym w dniu 3 marca 2016 r. wezwano pełnomocnika strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy poprzez złożenie wniosku na obowiązującym druku urzędowego formularza, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Równocześnie z wezwaniem przesłano obowiązujący druk urzędowego formularza oznaczony symbolem PPF. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w sposób prawem przewidziany w dniu 10 marca 2016 r. (potwierdzenie odbioru, k-26 akt sąd.). W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącego nadesłał wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy na nieaktualnym druku urzędowego formularza. W ocenie referendarza takie działanie nie wypełniło obowiązku wynikającego z art. 252 § 2 p.p.s.a. i należało pozostawić wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący wniósł sprzeciw na w/w postanowienie zarzucając błędne ustalenie, jakoby oświadczenie o stanie majątkowym sporządzone zostało na nieprawidłowym urzędowym druku. Zdaniem pełnomocnika zmiana wizualnej formy wniosku PPF nie powinna wpływać na ocenę poprawności formularza. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sprzeciw nie jest zasadny. Na wstępie należy zaznaczyć, że postępowanie sądowoadministracyjne zostało w niniejszej sprawie wszczęte w dniu 13 stycznia 2016 r., a więc po wejściu w życie zmian wprowadzonych ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), dalej jako "p.p.s.a", które weszły w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r. Stosownie do art. 260 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 - 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§3). Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być złożony na obowiązującym druku urzędowego formularza (art. 252 § 2 p.p.s.a.). Obowiązujący wzór wniosku PPF określony został w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257), dalej jako rozporządzenie. Jeżeli natomiast strona złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy bez zachowania przepisanej formy, przesyła się stronie formularz właściwy formularz PPF w celu jego wypełnienia (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik skarżącego zawarł w skardze w wniosek o zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych, a więc z pominięciem formy urzędowego formularza. Wezwaniem z dnia 3 marca 2015 r. zobowiązano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF w załączeniu przesyłając obowiązujący formularz PPF. Pełnomocnik skarżącego złożył wniosek na nieobowiązującym druku urzędowego formularza. Referendarz słusznie uznał, że strona nie uzupełniła braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakreślonym terminie, co na podstawie art. 257 p.p.s.a. musiało skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Z powyższych względów sąd na podstawie art. 260 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.