III SA/Lu 256/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant: Referent Agnieszka Kuna po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 września 2021 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...]; II. zasądza od [...] Inspektora Transportu Drogowego na rzecz P. O. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego P. O., Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: W dniach od [...] 2020 r. do [...] 2020 r. przeprowadzono kontrolę w siedzibie skarżącego przedsiębiorcy P. O.. Kontrolą został objęty okres od [...] 2019 r. do [...] 2020 r. W okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorca zatrudniał średnio poniżej 10 kierowców miesięcznie. W toku kontroli przeprowadzono m.in. analizę 18 plików pobranych z kart kierowców i 32 plików pobranych z tachografów. Ustalenia kontroli zawarto w protokole nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. O. karę pieniężną w wysokości [...] zł za ujawnione w protokole kontroli naruszenia, określone w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 919 z późn. zm., powołanej dalej jako "u.t.d." lub "ustawa o transporcie drogowym") pod: 1) lp. 1.5. – niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie; 2) lp. 5.6. - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: -skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny; 3) lp. 5.8. - skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: - o czas do 3 godzin; - o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin; 4) lp. 5.9. - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego: - o czas do 2 godzin; 5) lp. 5.10. - przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku: - o czas do mniej niż 3 godzin; - o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin; 6) lp. 5.11. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - o czas do mniej niż 30 minut; 7) lp. 6.3.17. - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący kwestionował sposób obliczenia kary z lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. – jako wielokrotności przewidzianej w tym przepisie kwoty kary, to jest naliczenia kary za brak zmiany danych w odniesieniu do każdej zmiany. Skarżący nie zgodził się także z mechanizmem sumowania kar za naruszenia z lp. 5.8. i lp. 5.10. Skarżący podniósł, że w świetle opisu naruszenia skracając odpoczynek kierowca wypełnił jedynie znamiona naruszenia z lp. 5.8.2., a nie jednocześnie lp. 5.8.1. Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku naruszenia określonego pod. lp. 5.10., gdyż kierowca przekraczając 6 okresów 24-godzinnych wypełnił jedynie znamiona naruszenia określonego pod lp. 5.10.2. załącznika nr 3 do u.t.d. Ponadto, w ocenie skarżącego organ pierwszej instancji naruszył także przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Skarżący podkreślił, że tylko do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do naruszenia lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy wskazał, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zostało udowodnione, iż przedsiębiorca nie dochował obowiązku zgłoszenia w wymaganym terminie zmiany danych dotyczących pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...] Zgodnie z informacją uzyskaną z Biura do spraw Transportu Międzynarodowego Inspektor Transportu Drogowego, w okresie objętym kontrolą do licencji zgłoszonych było 10 pojazdów, w tym pojazdy o numerach rejestracyjnych: [...], [...], [...] i [...] Natomiast w dniu [...] czerwca 2020 r. przedsiębiorca zgłosił zmianę polegającą na wycofaniu pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...] i [...] oraz zgłoszeniu pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...]. Zgodnie zaś z wyjaśnieniami P. O., w okresie objętym kontrolą skarżący wykorzystywał do wykonywania działalności gospodarczej pojazdy o numerach rejestracyjnych: [...], natomiast nie wykorzystywał pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...] i [...] Zatem skarżący nie zgłosił do organu licencyjnego w wymaganym terminie 8 zmian danych polegających na: wycofaniu z użytkowania pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...] oraz zgłoszeniu do użytkowania pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...] Organ odwoławczy zauważył, że twierdzenia skarżącego o zgłoszeniu zmiany pojazdów do organu licencyjnego w pierwszej połowie 2019 r. nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Zgodnie bowiem z informacją Biura do spraw Transportu Międzynarodowego Inspektor Transportu Drogowego przedsiębiorca w dniu [...] 2019 r. posiadał 10 wypisów z licencji, a do dnia [...] czerwca 2020 r. nie dokonywał żadnych zmian w wykazie taboru. Strona dokonała zmiany w zakresie pojazdów zgłoszonych do licencji dopiero w dniu [...] czerwca 2020 r., a zatem z przekroczeniem wymaganego terminu. W związku z argumentacją podniesioną w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., karą pieniężną w wysokości [...] zł sankcjonowany jest każdy przypadek niezgłoszenia właściwemu organowi, w wymaganym terminie, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że w okolicznościach sprawy kara pieniężna powinna wynosić [...] zł, jednakże z uwagi na treść art. 139 k.p.a. podlegała ograniczeniu do wysokości [...] zł ustalonej w decyzji organu pierwszej instancji. Odnośnie naruszenia z lp. 5.6. załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, organ odwoławczy wskazał, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów wykazała, iż w dniu [...] stycznia 2020 r. o godzinie 09:09 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 11 minut – od godziny 00:58 dnia [...] stycznia 2020 r. do godziny 9:09 dnia [...] stycznia 2020 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 49 minut. Także w dniu [...] lutego 2020 r. godzinie 13:31 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego ten sam kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 25 minut – od godziny 5:06 dnia [...] lutego 2020 r. do godziny 13:31 dnia [...] lutego 2020 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 49 minut. Organ podkreślił, że w obu przypadkach przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. W konsekwencji organ odwoławczy uznał za zasadne nałożenie za stwierdzone naruszenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Odnosząc się do naruszenia z lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone, organ odwoławczy wskazał, że w świetle treści lp. 5.8.1. oraz lp. 5.8.2. załącznika nr 3 do u.t.d. skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego o czas do 3 godzin zagrożone jest karą pieniężną w wysokości [...] zł, a o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin – karą pieniężną w wysokości [...] zł. Z kolei według treści lp. 5.8.3. załącznika nr 3 do u.t.d. za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin kara za skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego wynosi [...] zł. W ocenie organu sankcje w postaci kar pieniężnych opisane zostały w omawianym przepisie w sposób "schodkowy", a sformułowanie przepisu lp. 5.8.3. oznacza tylko tyle, że ustawodawca nie przewiduje dalszej gradacji wysokości jednostkowej kary pieniężnej powyżej [...] zł, a jedynie określa jej końcową wartość. Zdaniem organu odwoławczego nie daje to podstaw do przyjęcia, że przepisy lp. 5.8.1. i lp. 5.8.2. nie mogą być już stosowane. Wobec powyższego organ uznał za zasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przewidziane w lp. 5.8. załącznika nr 3 do u.t.d., bowiem analiza danych zawartych na karcie kierowcy [...] [...] wykazała, że kierowca po przyjętym okresie rozliczeniowym od dnia [...] lutego 2020 r. godz. 00:00 do dnia [...] lutego 2020 r. godz. 23:59 odebrał jedynie 39 godzin i 35 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 8:22 dnia [...] lutego 2020 r. do godziny 23:57 dnia [...] lutego 2020 r., podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Oznacza to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 5 godzin i 25 minut. Organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia określonego pod lp. 5.9. załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego, w związku z czym zachodziły podstawy do uchylenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł nałożonej za wskazane naruszenie przez organ pierwszej instancji. Jak ustalił organ odwoławczy, kierowca [...] [...] w okresie rozliczeniowym od dnia [...] listopada 2019 r. godz. 00:00 do dnia [...] grudnia 2019 r. godz. 23:59 odebrał 40 godzin i 15 minut odpoczynku tygodniowego – od godz. 14:45 w dniu [...] listopada 2019 r. do godz. 7:00 w dniu [...] listopada 2019 r., co oznacza, że nie doszło do naruszenia przepisów u.t.d. Organ odwoławczy podzielił natomiast ustalenie zaistnienia naruszenia przewidzianego w lp. 5.10. załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na przekroczeniu 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Na podstawie danych zawartych na karcie kierowcy [...] [...] organ ustalił, że w dniu [...] października 2019 r. o godz. 10:16 kierowca zakończył odpoczynek tygodniowy. Najdalej przed upływem 6 24-godzinnych okresów, a więc przed godz. 10:16 w dniu [...] października 2019 r. kierowca powinien rozpocząć kolejny odpoczynek tygodniowy. Natomiast kierowca kolejny odpoczynek tygodniowy rozpoczął w dniu [...] października 2019 r. o godz. 14:38. Oznacza to, że kierowca przekroczył 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o czas 4 godzin i 22 minut. W konsekwencji organ uznał za zasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Organ wskazał na treść lp. 5.10.1. oraz lp. 5.10.2. załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którymi za przekroczenie 6 kolejnych okresów 24 godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o czas do mniej niż 3 godzin sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł (lp. 5.10.1.), a o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin – karą pieniężną w wysokości [...] zł (lp. 5.10.2.). Organ wyjaśnił, że kwoty jednostkowych kar pieniężnych, za każde opisane w załączniku nr 3 do u.t.d. naruszenie dotyczące czasu pracy kierowców, podlegają sumowaniu, ponieważ wystąpiło jedno naruszenie, a wysokość administracyjnej kary pieniężnej jest uzależniona od rozmiarów stwierdzonego naruszenia. Przekroczenie kolejnego progu czasowego oznacza zwiększenie rozmiarów stwierdzonego naruszenia i konieczność podniesienia wysokości kary pieniężnej. Szczegółowy mechanizm jej ustalania wynika wprost z przepisów ustawy, nie pozwalając organowi na swobodę w jej kształtowaniu. Przepis lp. 5.10. załącznika nr 3 do u.t.d., dotyczący sankcji związanej z przekroczeniem przez kierowcę 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku, musi odnosić się do całego okresu czasowego niezgodnego z przepisami prawa, a nie tylko jego części. Sankcje w postaci kar pieniężnych zostały opisane w sposób "schodkowy", a mianowicie: przedział czasowy przekroczenia do mniej niż 3 godzin podlega karze [...] zł, przedział czasowy powyżej 3 godzin do mniej niż 12 godzin podlega karze [...] zł, a ostatni przedział czasowy powyżej 12 godzin podlega karze [...] zł. Sformułowanie przepisu lp. 5.10.3. oznacza tylko tyle, że ustawodawca nie przewiduje dalszej gradacji wysokości jednostkowej kary pieniężnej powyżej [...] zł, a jedynie określa jej końcową wartość. Nie daje to w żaden sposób podstaw do przyjęcia, że przepisy lp. 5.10.1. i lp. 5.10.2. nie mogą być już stosowane. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem organu zasadne było nałożenie na skarżącego kary w wysokości [...] zł. Odnosząc się do naruszenia przewidzianego pod lp. 5.11. załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, organ podniósł, że analiza danych zawartych na karcie kierowcy [...] [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia, wykazała, iż kierowca w dniu [...] października 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty w okresie od godz. 09:47 do godz. 14:58. W konsekwencji organ odwoławczy uznał za zasadne nałożenie za wskazane naruszenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy uznał także za uzasadnione nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł za naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy, co zgodnie z lp. 6.3.17. załącznika nr 3 do u.t.d., sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł za każdego kierowcę. Organ podniósł, że zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. U. UE. L. z 2010 r. Nr 168, str. 16) maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych z karty kierowcy nie przekracza 28 dni. Przy tym okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, w przypadku których nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Organ ustalił, że skarżący w objętym kontrolą okresie od [...] 2019 r. do [...] 2020 r. nie dochował wskazanego wyżej terminu i nie wczytywał regularnie (maksymalnie raz na 28 dni) danych z kart sześciu kierowców. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że w ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy uzasadnione jest nałożenie na skarżącego kar pieniężnych, których suma wynosi [...] zł. Organ odwoławczy podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w związku z art. 93 ust. 1 u.t.d. W świetle art. 92a ust. 1 i 7 w związku z treścią załącznika nr 3 do u.t.d. wysokości kar pieniężnych są określone w sposób sztywny. W związku z tym organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych i na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. przepis art. 189d k.p.a. nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Zastosowania w sprawie nie znajdują też art. 189e oraz art. 189f k.p.a. Kwestie, których dotyczą powołane przepisy, zostały bowiem uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d.. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że skarżący w toku postępowania nie przedstawił żadnych dowodów oraz okoliczności mogących zwolnić stronę z odpowiedzialności na podstawie art. 92b u.t.d. Skarżący nie wskazał także okoliczności, których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miał wpływu, wobec czego w sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Do ustalonych naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący P. O. zaskarżył w całości decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2021 r., zarzucając naruszenie: 1. art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niepoczynieniu ustaleń oraz niezebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji i oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, skutkujące w konsekwencji przyjęciem, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę skarżącego na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 2. art. 107 § 3 k.p.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji niezgodnie z wymogami przewidzianymi w wymienionym przepisie, w szczególności na zaniechaniu sporządzenia uzasadnienia prawnego będącego wyrazem argumentacji prawnej organu drugiej instancji w zakresie uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenia co do istoty sprawy; 3. art. 127 k.p.a. poprzez nieuzasadnione i nieuprawione rozstrzygnięcie w zakresie naruszeń, które nie podlegały zaskarżeniu w postępowaniu odwoławczym (odwołanie dotyczyło jedynie naruszenia określonego pod lp. 1.5.); 4. art. 92a ust. 1 w zw. z ust. 3 w zw. z lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez jego błędną interpretację i bezpodstawne zastosowanie krotności w przypadku, gdy szczegółowo uzasadniono treść lp. 1.5. oraz wolę ustawodawcy; 5. art. 92b i 92c u.t.d. poprzez niezastosowanie w sprawie; 6. art. 2 Konstytucji RP poprzez złamanie generalnych zasad k.p.a. oraz naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż podniesione w treści jej zarzutów i uzasadnienia. Stosownie bowiem do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem jedynie art. 57a, który w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania. W ocenie Sądu nie zasługiwał na podzielenie zarzut rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją w zakresie, który nie podlegał zaskarżeniu w postępowaniu odwoławczym. Analiza treści odwołania i stawianych w nim zarzutów bezsprzecznie wskazuje, że wbrew stanowisku skarżącego odwołanie nie dotyczyło jedynie naruszenia określonego pod lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. Dlatego nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ drugiej instancji nie był uprawniony do kontroli całości decyzji organu pierwszej instancji oraz, że rozstrzygnął również w zakresie niezaskarżonej części decyzji tego organu. Natomiast stwierdzić należy, że rozstrzygając w sprawie organy obu instancji dopuściły się naruszenia prawa materialnego, co uzasadniało uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, jak i decyzji organu pierwszej instancji. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 919 z późn. zm.). W świetle treści art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 7750 zł za naruszenia opisane w: lp. 1.5., lp. 5.6., lp. 5.8., lp. 5.10., lp. 5.11. i lp. 6.3.17. załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na: 1) niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie (lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.) - nałożono karę w wysokości 3200 zł; 2) niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku o czas do 1 godziny (lp. 5.6. załącznika nr 3 do u.t.d.) – nałożono karę w łącznej wysokości 200 zł; 3) skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone (lp. 5.8. załącznika nr 3 do u.t.d.) – nałożono karę w łącznej wysokości 450 zł, jako sumę kar jednostkowych z lp. 5.8.1. oraz lp. 5.8.2.; 4) przekroczeniu 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku (lp. 5.10. załącznika nr 3 do u.t.d.) – nałożono karę w łącznej wysokości 800 zł, jako sumę kar jednostkowych z lp. 5.10.1. oraz lp. 5.10.2.; 5) przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (lp. 5.11. załącznika nr 3 do u.t.d.) – nałożono karę w wysokości 100 zł; 6) naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy (lp. 6.3.17. załącznika nr 3 do u.t.d.) – za sześć stwierdzonych naruszeń nałożono karę w łącznej wysokości 3000 zł. W pierwszej kolejności należy wskazać na prawidłowość ustaleń faktycznych, w świetle których wymienione wyżej naruszenia ustawy o transporcie drogowym rzeczywiście miały miejsce. Ustalenia znajdują w pełni odzwierciedlenie w materiale dowodowym. W szczególności wskazać należy na znaczenie w sprawie protokołu kontroli, który jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Trzeba także podkreślić, że w przypadku skrócenia dzielonego dziennego okresu odpoczynku, skrócenia regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, przekroczenia 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy okoliczności faktyczne zostały ustalone na podstawie odczytu danych z urządzeń rejestrujących, których prawidłowości działania skarżący nie kwestionował. Wprawdzie skarżący w treści swoich zeznań wskazywał, że dochował obowiązku zgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie, jednakże trafnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, że twierdzeniom skarżącego przeczy zestawienie jego zeznań z treścią informacji udzielonej przez Biuro do spraw Transportu Międzynarodowego Inspektor Transportu Drogowego. P. O. zeznał bowiem, że w okresie objętym kontrolą do wykonywania działalności gospodarczej wykorzystywał pojazdy o numerach rejestracyjnych: [...], a nie wykorzystywał pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...] Natomiast zgodnie z mającą charakter dokumentu urzędowego informacją Biura do spraw Transportu Międzynarodowego Inspektor Transportu Drogowego skarżący dopiero w dniu [...] czerwca 2020 r. zgłosił zmianę polegającą na wycofaniu pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...] oraz zgłoszeniu pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...]. Prawidłowe jest zatem ustalenie organu, że skarżący nie dotrzymał terminu na zgłoszenie zmian do organu licencyjnego. Podkreślić należy, że skarżący nie podważył skutecznie prawidłowości ustaleń przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a wynikających z treści dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym. W szczególności nie zgłaszał zastrzeżeń do protokołu kontroli z dnia [...] 2020 r. W trakcie postępowania administracyjnego i w skardze skarżący nie powołał żadnych okoliczności mogących podważyć prawidłowość ustalenia stanu faktycznego. Co prawda, wnosząc odwołanie oraz skargę do Sądu skarżący zarzucił nienależyte wyjaśnienie przez organ stanu faktycznego sprawy, a przez to uchybienie przepisom art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w związku z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 k.p.a., jednak nie uzasadnił w omawianym zakresie swoich zarzutów, które w związku z tym należy ocenić jako gołosłowne. W zaskarżonej decyzji powołano również właściwe podstawy prawne obowiązków, których nieprzestrzeganie stanowiło istotę stwierdzonych naruszeń. W szczególności w odniesieniu do naruszenia z lp. 1.5. przepis art. 14 ust. 1 u.t.d. przewiduje, że przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 7a nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Stosownie zaś do art. 7a ust. 7 u.t.d. po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada do organu, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: 1. markę, typ; 2. rodzaj/przeznaczenie; 3. numer rejestracyjny; 4. numer VIN; 5. wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. Konsekwencją powyższych obowiązków jest treść lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości [...] zł sankcjonuje niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę. Nie można zgodzić się z interpretacją skarżącego, że przywołana treść lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. pozwala na nałożenie jedynie kary [...] zł z tej przyczyny, że zmiany kilku danych do właściwego organu można dokonać jednym zgłoszeniem. Niezaprzeczalnie zmian kilku danych można dokonać jednym zgłoszeniem, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jednak zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę treść powołanego wyżej przepisu, każde zgłoszenie lub wycofanie pojazdu do licencji stanowi osobną zmianę w jej treści i w przypadku przekroczenia terminu 28 dni stanowi nowe, osobne naruszenie sankcjonowane karą pieniężną w wysokości [...] zł. W okolicznościach sprawy nie zachodziły zatem podstawy do określenia kary za wskazane naruszenie w wysokości niższej, niż ustalona w tej sprawie kwota [...]zł. Skarżący w dotychczasowym postępowaniu nie powołał także okoliczności, które w świetle przepisów art 92b i 92c u.t.d. mogłyby stanowić podstawę uwolnienia się strony od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Wskazać natomiast należy, że rozstrzygające w sprawie organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego w zakresie dotyczącym określenia wysokości nałożonych na skarżącego administracyjnych kar pieniężnych za naruszenie opisane pod lp. 5.8. załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego jednego z kierowców oraz za naruszenie opisane pod lp. 5.10. załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na przekroczeniu 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Stosownie do l.p. 5.8. załącznika nr 3 do u.t.d., skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: 1) o czas do 3 godzin podlega karze pieniężnej w wysokości 150 zł, 2) o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin podlega karze pieniężnej w wysokości 300 zł, 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin podlega karze pieniężnej w wysokości 400 zł. Zgodnie zaś z l.p. 5.10. załącznika nr 3 do u.t.d. przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku: 1) o czas do mniej niż 3 godzin podlega karze pieniężnej w wysokości 350 zł, 2) o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin podlega karze pieniężnej w wysokości 450 zł, 3) o czas od 12 godzin podlega karze pieniężnej w wysokości 550 zł. Dokonując interpretacji powyższych przepisów prawa materialnego w pierwszym rzędzie należy mieć na względzie, że aktualnie występuje trwała tendencja do rozszerzania podstaw prawnych wymierzania sankcji administracyjnych, w szczególności zaś stosowania kar pieniężnych za naruszenia nakazów i zakazów przewidzianych w aktach materialnego prawa administracyjnego. Ich zakres jest bardzo szeroki. W oparciu o kryterium przedmiotu ochrony prawnej wyodrębnić można m.in. grupy sankcji administracyjnych dotyczących szeregu dziedzin, w tym również dotyczących zasad prowadzenia działalności gospodarczej, dróg publicznych, czy bezpieczeństwa w ruchu i transporcie drogowym. Jednocześnie zważyć należy, że szczególnie ważny z punktu widzenia ochrony praw jednostki jest wymóg formułowania norm o charakterze represyjnym zgodnie z zasadami poprawnej legislacji. Określoność elementów oraz kryteriów stosowania sankcji w przepisach rangi ustawowej oznacza, że przepisy prawa muszą odpowiadać kryterium podstawowej zrozumiałości i precyzji językowej. Wskazaną zasadę określoności wywieść można z reguły konstytucyjnej wynikającej z art. 7 Konstytucji RP. Poprawność konstrukcji przepisu prawa to jego zgodność z regułami języka polskiego i logiki. Określoność regulacji ma szczególne znaczenie w formułowaniu przepisów o charakterze sankcyjnym, zwłaszcza zawierających określenie zachowania ujemnie ocenianego przez ustawodawcę oraz wskazanie następstw tego zachowania. Z kolei wymóg jasności oznacza nakaz tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy oczekiwać mogą stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw. W konsekwencji wymóg precyzyjności sprowadza się przede wszystkim do tego, aby przepisy prawa były pozbawione wieloznaczności językowych i formułowane przede wszystkim przy zastosowaniu zwrotów ostrych. Redakcja przepisów i stopień ich precyzji językowej powinny umożliwiać podmiotom – adresatom tych przepisów, jednoznaczne ustalenie znaczenia normy – praw i obowiązków z niej wynikających (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 marca 2001 r., sygn. akt K24/00 OTK 2001, Nr 3, poz. 51 oraz z dnia 11 stycznia 2000 r., sygn. akt K7/99, OTK 2000, Nr 1, poz. 2, a także K. Wojtyczek, Granice ingerencji ustawodawczej w sferę praw człowieka w Konstytucji RP, Kraków 1999, s. 119). W świetle powyższych zasad, w ocenie Sądu organy rozstrzygające w niniejszej sprawie dokonały błędnej wykładni przepisów materialnoprawnych, które były podstawą wymierzenia skarżącemu administracyjnych kar pieniężnych za naruszenia określone w lp. 5.8. i lp. 5.10. załącznika nr 3 do u.t.d. Zdaniem Sądu organy w sposób nieuprawniony zakwalifikowały wyłącznie jedno ujawnione naruszenie, polegające na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego o czas 5 godzin i 25 minut, jako dwa różne naruszenia opisane i sankcjonowane odrębnie w dwóch różnych jednostkach redakcyjnych lp. 5.8. załącznika nr 3 do u.t.d., a mianowicie lp. 5.8.1. i lp.5.8.2. Oznaczało to w konsekwencji, że wymierzona skarżącemu kara pieniężna, pomimo stwierdzenia ewidentnie jednego naruszenia, skutkowała nieuzasadnionym wymierzeniem stronie zsumowanych kar za skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego o czas do 3 godzin, z czym wiązało się wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 150 zł oraz o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin, z czym wiązało się wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 300 zł. Zatem łącznie za stwierdzone naruszenie wymierzono skarżącemu karę w wysokości 450 zł w sytuacji, gdy nie zachodziły ku temu podstawy. Analogiczny i w ocenie Sądu błędny schemat naliczenia kary pieniężnej organy zastosowały w przypadku określonego pod lp. 5.10. załącznika nr 3 do u.t.d. naruszenia polegającego na przekroczeniu 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. W związku z ustaleniem, że kierowca przekroczył 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o czas 4 godzin i 22 minut, organy wymierzyły skarżącemu za wskazane jedno naruszenie karę pieniężną w wysokości 800 zł, jako sumę kar z lp. 5.10.1. (przekroczenie o czas do mniej niż 3 godzin sankcjonowane karą w wysokości 350 zł) oraz lp. 5.10.2. (przekroczenie o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin sankcjonowane karą w wysokości 450 zł). W ocenie Sądu przyjęta przez organy wykładnia, wedle której dopuszczalne jest sumowanie kar w ramach omawianych naruszeń, nie jest obecnie dopuszczalna. Wymaga podkreślenia, że wskazane naruszenia zostały ujawnione w toku kontroli przeprowadzonej w 2020 r., a kontrolą objęto okres od dnia [...] 2019 r. do dnia [...] 2020 r. Zatem do wskazanych wyżej naruszeń doszło już w okresie obowiązywania istotnie znowelizowanej w tym zakresie ustawy o transporcie drogowym, która stanowiła podstawę prawną wymierzania stronie administracyjnej kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia. Treść omawianych naruszeń określonych w lp. 5.8. i lp. 5.10. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w znowelizowanym brzmieniu istotnie różni się od brzmienia obowiązującego przed dokonaniem nowelizacji na mocy ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), która weszła w życie w dniu 3 września 2018 r. Wskazana nowelizacja ustawy o transporcie drogowym w załączniku nr 3, oprócz oznaczenia rodzaju poszczególnych naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, wprowadziła również w przypadku niektórych naruszeń oznaczenie numeru grupy naruszeń oraz wagę danego naruszenia, jako: PN – poważne naruszenie, BPN – bardzo poważne naruszenie i NN – najpoważniejsze naruszenie, stosownie do treści załącznika I do rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L nr 74 z dnia 19 marca 2016, str. 8, dalej jako "rozporządzenie nr 2016/403"). Wskazanym rozporządzeniem Komisja dokonała kategoryzacji wagi naruszeń przepisów UE, w tym dotyczących czasu prowadzenia pojazdu i czasu odpoczynku, z uwzględnieniem także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L z 2009 r. nr 300, str. 51). W pkt 21 preambuły rozporządzenia nr 1071/2009 podkreślono zaś, że państwa członkowskie powinny przewidzieć sankcje za naruszenia niniejszego rozporządzenia, a sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Do problematyki wagi poszczególnych naruszeń oprócz rozporządzenia nr 2016/403, odnoszą się też przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 102, str. 1, z późn zm., dalej jako "rozporządzenie nr 561/2006"). Jak stanowi pkt 26 preambuły rozporządzenia nr 561/2006, państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące kar stosowanych w przypadku naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić ich wykonanie. Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące. Wspólny zakres środków dostępnych Państwom Członkowskim powinien zawierać także możliwość unieruchomienia pojazdu w razie wykrycia poważnych naruszeń. Zawarte w niniejszym rozporządzeniu przepisy dotyczące kar lub postępowania nie powinny naruszać przepisów krajowych dotyczących ciężaru dowodu. Obowiązująca obecnie treść załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym uwzględnia postulaty zawarte w rozporządzeniu 2016/403. Należy przy tym zauważyć, że wskazana wyżej nowelizacja ustawy o transporcie drogowym stanowi istotną zmianę w stosunku do uprzednio obowiązującego stanu prawnego z tego względu, że zmodyfikowano nie tylko sposób opisu poszczególnych naruszeń i wysokość kar za poszczególne naruszenia, ale również wysokość kar powiązano bezpośrednio (w większości przypadków) z wagą danego naruszenia. Dlatego obecnie ustawodawca przewiduje dla naruszeń dotyczących czasu pracy kierowców (lp. 5 załącznika nr 3 do u.t.d.), kary w różnych wysokościach, w zależności właśnie od stopnia wagi naruszenia, określając w odpowiednich przypadkach także numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń, wskazane w załączniku I do rozporządzenia 2016/403. W odniesieniu do omawianych w sprawie naruszeń wysokość kar oraz numer grupy i waga naruszeń przedstawia się następująco: - lp. 5.8.1. – o czas do 3 godzin – 150 zł - lp. 5.8.2. - o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin – 300 zł – 1.26 PN - lp. 5.8.3. - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin - 400 zł – 1.27 BPN - lp. 5.10.1. - o czas do mniej niż 3 godzin – 350 zł - lp. 5.10.2. - o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin – 450 zł – 1.28 PN - lp. 5.10.3. - o czas od 12 godzin – 550 zł – 1.28 BPN Podsumowując, obecna treść lp. 5.8. i lp. 5.10. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 września 2018 r. jest istotnie odmienna od poprzednio obowiązujących w tym zakresie uregulowań i jej wykładnia winna uwzględniać omówione wyżej przesłanki wprowadzonych zmian. Można przy tym zauważyć, że wprawdzie odmiennie od ustawodawcy krajowego prawodawca unijny w załączniku nr I do rozporządzenia 2016/403 kategoryzując wagę poszczególnych naruszeń określił przedziały czasowe przy użyciu symboli matematycznych (< i ?), to jednak przepisy krajowe pozbawione są wieloznaczności językowych. Czyniąc zatem zadość przepisom unijnym krajowy ustawodawca ustanowił, przy zastosowaniu zwrotów ostrych, odrębne kategorie naruszeń dotyczących rozmiaru skrócenia regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone oraz przekroczenia 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku, poprzez określenie dwóch zamkniętych przedziałów czasowych w lp. 5.8.1. i lp. 5.8.2. a także w lp. 5.10.1. i lp. 5.10.2. oraz jednego przedziału czasowego półotwartego w lp. 5.8.3. i lp. 5.10.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Systematyka tych przepisów wskazuje więc, że najsurowszej karze podlegają naruszenia o najcięższym charakterze (największej wadze). Dlatego w aktualnym brzmieniu lp. 5.8. i lp. 5.10. załącznika nr 3 do u.t.d. wyraźnie określono, ile wynosi kara pieniężna za skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone oraz przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. W przypadku niedozwolonego skrócenia regularnego okresu odpoczynku tygodniowego o 5 godzin 25 minut prawidłowa kwalifikacja prawna naruszenia wskazuje wyłącznie na jedno naruszenie, określone w lp. 5.8.2. załącznika nr 3 do u.t.d., który przewiduje w takim wypadku jedną karę w wysokości [...] zł. Natomiast w przypadku przekroczenia 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o 4 godziny 22 minuty prawidłowa kwalifikacja prawna naruszenia wskazuje wyłącznie na jedno naruszenie, określone w lp. 5.10.2. załącznika nr 3 do u.t.d., który przewiduje w takim wypadku jedną karę w wysokości [...] zł. Skoro zaś ustawodawca czyniąc zadość wykazowi kategorii naruszeń z rozporządzenia 2016/403 ustanowił odrębne grupy czasowe, przypisując do każdego z tych przedziałów czasowych odpowiednie kary (rosnące wraz z wagą naruszenia, czyli zgodnie z uregulowaniami rozporządzenia 2016/403), to tym samym prawidłowo nałożona może obecnie zostać tylko jedna kara, odpowiednia do stwierdzonego naruszenia. Przykładowo zatem, jeżeli stwierdzone naruszenie jest większe aniżeli naruszenie ujęte w lp. 5.8.1. załącznika nr 3 do u.t.d. (jak w sprawie niniejszej), to prawidłowo określona kara wynosi wówczas [...] zł za czas powyżej 3 godzin do 9 godzin. W tym przypadku wysokość kary nie może obejmować sumy kar określonych w pkt 1 i 2 lp. 5.8. załącznika, bo przede wszystkim nie wynika to z treści obu wymienionych jednostek redakcyjnych i sposobu redakcji całości wskazanego uregulowania. Dwa pierwsze punkty tak opisanego naruszenia dotyczą bowiem dwóch odrębnych, bo zamkniętych przedziałów czasowych, co oznacza, że każda nieprawidłowość w zakresie czasu pracy kierowcy może być kwalifikowana tylko do jednego odrębnego naruszenia. Jednocześnie z analizy treści lp. 5.8.3. załącznika nr 3 do u.t.d. wynika, że tylko w przypadku bardzo poważnego naruszenia (BPN), możliwe jest, na podstawie jednoznacznego w tym przypadku przepisu, sumowanie stawek kary w kwocie [...]zł za każdą kolejną rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin. W konsekwencji należało stwierdzić, że w świetle prawidłowej wykładni obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym nie jest dopuszczalne sumowanie administracyjnych kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy dotyczących czasu pracy i okresu odpoczynku kierowców, jeżeli jedno stwierdzone naruszenie w tym zakresie podlega kwalifikacji wyłącznie do jednej pozycji załącznika nr 3 do u.t.d. Stanowisko to znajduje aprobatę w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1386/19; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1046/19; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Op 25/20, oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 listopada 2020 r., sygn. III SA/Lu 232/20, z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. III SA/Lu 88/21, z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 49/20). Mając na względzie powyższe rozważania należało uznać, że organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w związku z lp. 5.8.1. i lp. 5.8.2. oraz w związku z lp. 5.10.1. i lp. 5.10.2 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich wadliwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, gdyż w zakresie naruszenia polegającego na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego prawidłowa wysokość nałożonej na stronę kary pieniężnej winna zostać ustalona wyłącznie na podstawie określonej w lp. 5.8.2. załącznika nr 3 do u.t.d. – na kwotę [...]zł, zaś kara za naruszenie polegające na przekroczeniu 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku winna wynieść [...] zł – zgodnie z lp. 5.10.2. załącznika nr 3 do u.t.d. Dlatego nałożenie na skarżącego kar za stwierdzone w tym zakresie naruszenia w wysokości – odpowiednio – [...] zł i [...] zł było bezpodstawne. W świetle aktualnie obowiązujących przepisów prawnych niedopuszczalny jest bowiem zastosowany w niniejszej sprawie mechanizm sumowania kar w stosunku do jednego naruszenia. Przekroczenie minimalnych progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń w zakresie czasu pracy kierowców powoduje uruchomienie kolejnej, przewidzianej prawem wyższej sankcji. W przypadku omawianych naruszeń z lp. 5.8. oraz lp. 5.10. w okolicznościach sprawy doszło więc do nieuprawnionego podwójnego sankcjonowania każdego ze stwierdzonych naruszeń przepisów ustawy. Tego rodzaju działanie pozostaje zaś w sprzeczności z pkt 26 preambuły do rozporządzenia nr 561/2006, nakazującym, aby kary stosowane w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne i odstraszające, ale też proporcjonalne i niedyskryminujące. Wskazanym wymogom nie odpowiadają kary nałożone na skarżącego. Wobec zaś nieuprawnionego zawyżenia w okolicznościach sprawy kar za omówione dwa naruszenia, także prawidłowo naliczona suma wszystkich kar, ustalona w zaskarżonej decyzji na kwotę [...]zł, winna być stosownie niższa. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt [...]. a p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.