III SA/Lu 257/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. Spółki komandytowej z siedzibą w Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty za strzeżenie i przechowywanie pojazdu oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2024 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, po rozpatrzeniu zażalenia R. Spółki komandytowej z siedzibą w Z. , utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Lublin z dnia [...] 2023 r., nr [...] w przedmiocie określenia opłaty za strzeżenie i przechowywanie pojazdu. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie sprawy. W dniu 28 listopada 2022 r., drogą elektroniczną Lubelski Urząd Celno-Skarbowy w Białej Podlaskiej, przesłał do Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Lublin "protokół zdawczo-odbiorczy pojazdu wraz z odpadami" z dnia 26 listopada 2022 r., dotyczący skierowania na parking przy ul. [...] w L. "S. " R. S., zatrzymanych pojazdów, tj. ciągnika siodłowego M. o nr rej. [...] oraz naczepy S. nr rej. [...] transportujących odpady niebezpieczne w postaci zużytych i uszkodzonych pojazdów wycofanych z eksploatacji, stanowiących odpady o kodzie 160104*, elementy wybuchowe (np. poduszki wybuchowe) - kod 160110* oraz inne odpady samochodowe. W dniu 15 grudnia 2022 r., Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej poinformował Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Lublin o możliwości zwolnienia z dalszego postoju na parkingu zatrzymanych pojazdów. W związku z powyższym, pismem z dnia 15 grudnia 2022 r., Prezydent Miasta Lublin zawiadomił spółkę [...] Spółka komandytowa z siedzibą w [...] (dalej "Spółka", "skarżąca Spółka") o możliwości odebrania pojazdów z miejsca parkowania przy ul. [...] w L.. Odbiór pojazdów nastąpił w dniu 15 grudnia 2022 r. W dniu 19 grudnia 2022 r. Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Lublin zwrócił się do Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej o udzielenie informacji odnośnie zlecenia i przeprowadzenia holowania przez "[...]" R. S., zestawów pojazdów o nr rejestracyjnych [...] [...] [...] oraz [...] [...] na parking przy ul. [...] w L.. Pismem z dnia 21 grudnia 2022 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej poinformował, że "zlecenie i przeprowadzenie holowania przez "[...]" R. S. zestawów pojazdów o nr [...] oraz [...] z miejsca zatrzymania na parking strzeżony przy ul. [...] w L. nie było realizowane. Pojazdy były konwojowane przez radiowozy Służby Celno-Skarbowej aż do parkingu firmy "[...]". W ramach przeprowadzonego postepowania organ I instancji ustalił, że zatrzymany ciągnik siodłowy stanowił własność firmy [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...], która wyjaśniła, że usługę transportową świadczyła na rzecz skarżącej spółki, której własność stanowiła podpięta do ciągnika siodłowego naczepa. Prezydent Miast Lublin (dalej "Prezydent", "organ I instancji") postanowieniem z dnia 9 stycznia 2023 r. ustalił dla skarżącej Spółki opłatę w wysokości [...] zł za strzeżenie i przechowywanie na parkingu przy ul. [...] w Lublinie: - w okresie od dnia 26 listopada 2022 r. do dnia 15 grudnia 2022 r. (19 dób) pojazdu zatrzymanego w trybie art. 24a ust. 1 ustawy o odpadach, tj. ciągnika siodłowego [...] o nr rej. [...], tj. pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 ton - zgodnie z pkt 6 lit b) obwieszczenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 29 lipca 2021 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2022 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym, opłata wyniosła [...] zł za każdą dobę przechowywania, tj. 19 dób x [...] zł; - w okresie od dnia 26 listopada 2022 r. do dnia 15 grudnia 2022 r. (19 dób) pojazdu zatrzymanego w trybie art. 24a ust. 1 ustawy o odpadach, tj. naczepy [...] nr rej. [...], tj. pojazdu przewożącego materiały niebezpieczne - zgodnie z pkt 7 lit b) obwieszczenia Ministra Finansów, Funduszy i P. Regionalnej z dnia 29 lipca 2021 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2022 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym, opłata wyniosła [...] zł za każdą dobę przechowywania, tj. 19 dób x [...] zł = [...] zł. W punkcie II powyższego postanowienia Prezydent ustalił 14-dniowy termin uiszczenia opłaty za strzeżenie i przechowywanie pojazdu (liczony od dnia uprawomocnienia się niniejszego postanowienia) na rachunek bankowy przedsiębiorstwa "[...]" R. S., ul. [...], [...]. W punkcie III powyższego postanowienia organ I instancji ustalił 7-dniowy termin dostarczenia potwierdzenia uiszczenia opłaty za strzeżenie i przechowywanie pojazdu od dnia jej wniesienia do Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Lublin. W zażaleniu na postanowienie Spółka zarzuciła: - nieuzasadnione ustalenie opłaty za strzeżenie i przechowanie ciągnika siodłowego [...] oraz naczepy [...], w sytuacji, gdy przedmiotowym zestawem pojazdów w ogóle nie były transportowane odpady, a co za tym idzie w ogóle nie powinny były być ustalone opłaty za strzeżenie i przechowywanie pojazdu; - nieuzasadnione ustalenie opłaty za strzeżenie i przechowywanie ciągnika siodłowego (2926 zł), podczas gdy nie podlegał on zatrzymaniu, strzeżeniu i przechowywaniu, ponieważ nie był środkiem transportu, na którym (w którym) znajdował się transportowany towar (abstrahując od tego czy towar ten był odpadem, czy nie); transportowany towar znajdował się na naczepie, ciągnik powinien zostać spółce wydany i nie powinny być ustalane opłaty od jego strzeżenie i przechowywanie. Na podstawie powyższego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania. Ewentualnie wniosła o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. czy transportowane rzeczy były odpadami, czy nie, które to zagadnienie rozstrzygane będzie przed organami Wojewódzkiej Inspekcji Ochrony Środowiska (WIOŚ) oraz Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego (LUCS). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej "Kolegium", "organ II instancji") nie uwzględniło zażalenia i postanowieniem z dnia 3 marca 2022 r. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 24a ust. 2, 6 – 8 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2022 r., poz. 699 ze zm.) za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu w miejscu, wyznaczanym w wojewódzkim planie gospodarki odpadami spełanijącym warunki magazynowania odpadów, pobiera się opłaty, do uiszczenia, których jest zobowiązany podmiot wykonujący transport odpadów. Starosta właściwy ze względu na miejsce, o którym mowa w ust. 2, ustala, w drodze postanowienia, wysokość opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu w tym miejscu, uwzględniając wydatki z tym związane zgodnie ze średnią ceną rynkową usług w zakresie usuwania, strzeżenia i przechowywania pojazdów na obszarze jego działania. W postanowieniu starosta ustala termin i sposób wniesienia opłat. Dalej Kolegium podkreśliło, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że do uiszczenia opłat jest obowiązany podmiot wykonujący transport odpadów, którym w niniejszej sprawie jest skarżąca Spółka. Z akt sprawy wynika również, że oba pojazdy tj. ciągnik siodłowy i naczepa były przechowywane w miejscu określonym w planie gospodarki odpadami dla województwa lubelskiego w 2022 r., spełniającym warunki magazynowania odpadów dla zatrzymanych transportów odpadów. Pojazdy zostały zatrzymane w trybie art. 24a ust. 1 ustawy o odpadach i wraz z odpadami skierowane do tego miejsca tj. na parking przy ul. [...] w L.. Kwestią sporną jest natomiast zasadności zatrzymania pojazdów i ich przechowywania, z uwagi na podnoszoną przez Spółkę okoliczność braku spełnienia przesłanek uznania transportowanych rzeczy za odpady niebezpieczne w postaci zużytych i uszkodzonych pojazdów wycofanych z eksploatacji. Organ II instancji wyjaśnił, że skierowanie pojazdów na parking zostało dokonane przez Lubelski Urząd Celno-Skarbowy w Białej Podlaskiej, Piąty Referat Prewencji w Lublinie z uwagi na ujawnienie w dniu 26 listopada 2022 r. nielegalnego międzynarodowego przewozu odpadów. O możliwości zwolnienia z dalszego postoju na parkingu organ I instancji został poinformowany przez Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej w dniu 15 grudnia 2022 r. Kolegium podkreśliło, że organ I instancji nie był dysponentem pojazdu i przyczepy w zakresie umieszczenia ich na parkingu strzeżonym oraz udzielenia zezwolenia na ich wydanie, a tym samym nie był też uprawniony do badania zasadności i terminów ich przechowywania. Rola starosty w sprawach związanych z przechowaniem pojazdów, w rozumieniu art. 24a ustawy o odpadach, sprowadza się do utworzenia miejsca przechowywania pojazdów (ust. 4), ustalenia opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu (ust. 8), zawiadomieniu uprawnionego o możliwości odebrania pojazdu w sytuacji, gdy ustały przyczyny uzasadniające przechowywanie pojazdu w miejscu, o którym mowa w ust. 2 (ust. 11). Kolegium wskazało także, że kwestia uznania transportowanych odpadów niebezpiecznych w postaci zużytych i uszkodzonych pojazdów wycofanych z eksploatacji, stanowiących odpady o kodzie 160104*, nie stanowi prejudykatu w stosunku do określenia przedmiotowej opłaty, której przesłankę stanowił fakt umieszczenia i przechowywania pojazdów w miejscu do tego przeznaczonym, do momentu ich odebrania przez skarżącą Spółkę. Spółka wniosła skargę na powyższe postanowienie Kolegium. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem z dnia 19 września 2023 r., sygn. akt III SA/Lu 221/23 uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Prezydenta Miasta Lublin z dnia 9 stycznia 2023 r. nr [...] W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m. in., że doszło do zatrzymania ciągnika siodłowego wraz z naczepą przez funkcjonariuszy L. Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej. Stwierdzili oni, że doszło do naruszenia przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w postaci zużytych i uszkodzonych pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz elementy wybuchowe i inne odpadów samochodowych, które według dołączonej do akt oceny towaru WIOŚ z dnia 26 listopada 2022 r. stanowią odpady niebezpieczne klasyfikowane według europejskiego katalogu odpadów kodem 160204* i 16010*. Zatrzymane pojazdy wraz z odpadami skierowane zostały do wyznaczonego, na mocy uchwały Sejmiku Województwa Lubelskiego nr IV/98/2019 z dnia 11 marca 2019 r. w sprawie przyjęcia "Aktualizacji Planu gospodarki odpadami dla województwa lubelskiego w 2022 r. w zakresie wskazania miejsc spełniających warunki magazynowania odpadów dla zatrzymanych transportów odpadów" parkingu przy ul. [...]. Skarżąca była podmiotem wykonującym przewóz. Sąd stwierdził, że w świetle regulacji art. 24a ustawy o odpadach istotny jest fakt przechowywania pojazdu w miejscu, o którym mowa w art. 24a ust. 2 tejże ustaw i wyjaśnił, że organ I instancji nie był dysponentem pojazdu i naczepy w zakresie umieszczenia ich na parkingu strzeżonym oraz udzielenia zezwolenia na ich wydanie. Dysponentem pojazdu wraz z naczepą, w zakresie jego zatrzymania i skierowania do przechowania na odpowiedni parking, była Krajowa Administracja Skarbowa. Tym samym Prezydent nie był też uprawniony do badania zasadności zatrzymania i skierowania przedmiotowego pojazdu wraz z naczepą na parking, ani też do ustalania terminu ich wydania. Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że rola starosty (Prezydenta Miasta Lublin) w sprawach związanych z przechowywaniem pojazdów, w rozumieniu art. 24a ustawy o odpadach, sprowadza się do trzech kwestii: utworzenia miejsca przechowywania pojazdów (ust. 4); ustalenia opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu (ust. 8) oraz zawiadomieniu uprawnionego o możliwości odebrania pojazdu w sytuacji, gdy ustały przyczyny uzasadniające przechowywanie pojazdu w miejscu, o którym mowa w ust. 2 (ust. 11). Do orzekania w kwestii stwierdzonego naruszenia, o którym mowa w art. 24a ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach właściwy jest organ Krajowej Administracji Skarbowej. Sąd wyjaśnił, że przesłanką dla ustalenia opłaty jest fakt umieszczenia i przechowywania pojazdów w miejscu do tego wyznaczonym do momentu ich odebrania przez Skarżącą. Niespornie oba pojazdy były przechowywane na parkingu przy ul. [...] i oba zostały odebrane w dniu 15 grudnia 2022 r. Bez ciągnika siodłowego, mając na względzie definicje naczepy, transport nie byłby możliwy. Zgodnie z art. 2 pkt 52 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (dalej "p.r.d."), naczepa to przyczepa, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd, a pojazd członowy, to zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego złączonego z naczepą (art. 2 pkt 35 p.r.d.). Prawo o ruchu drogowym zawiera definicję zarówno pojazdu, jak i pojazdu silnikowego (art. 2 pkt 31 i 32 p.r.d.). Przez pojazd rozumie się środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszynę lub urządzenie do tego przystosowane, z wyjątkiem urządzenia wspomagającego ruch, a przez pojazd silnikowy rozumie się pojazd wyposażony w silnik, z wyjątkiem motoroweru, pojazdu szynowego, roweru, wózka rowerowego, hulajnogi elektrycznej, urządzenia transportu osobistego i wózka inwalidzkiego. Ponadto z regulacji art. 24a ust. 1 wprost wynika, że zatrzymany może być pojazd wraz z odpadami, a nie tylko pojazd, na którym znajdują się odpady. Sąd podzielił również stanowisko organu, że kwestia uznania transportowanych rzeczy za odpady niebezpieczne nie stanowi zagadnienia wstępnego w stosunku do ustalenia przedmiotowej opłaty. Brak było podstaw do zawieszenia postępowania, w oparciu o regulację art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zakończenie postępowania i rozstrzygniecie przez Lubelski Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska ("LWIOŚ") podnoszonej przez Spółkę kwestii, czy przewożone towary stanowiły odpady, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu tego przepisu. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie jak i postanowienie organu I instancji musiały zostać wyeliminowane z obrotu prawnego z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 24a ust. 8 ustawy o odpadach, oraz przepisów postępowania - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., art. 15 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. Akta sprawy nie zawierają żadnych dokumentów, które potwierdzałyby, że opłata została ustalona z uwzględnieniem wskazanych w art. 24a ust. 8 ustawy o odpadach przesłanek. Prezydent ustalił opłatę w oparciu o regulacje pkt 6 lit b) i pkt 7 lit b) obwieszczenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 29 lipca 2021 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2022 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P.2021.721). Z akt sprawy nie wynikało dlaczego przedmiotowe obwieszczenie stanowiło podstawę materialnoprawną podjętego rozstrzygnięcia i z jakiego powodu odstąpiono od zasad ustalania opłaty wskazanych w art. 24a ust. 8 ustawy o odpadach. Z art. 24a ust. 8 ustawy wynika, że przy ustaleniu opłaty należy uwzględnić średnią cenę rynkową usług w zakresie usuwania, strzeżenia i przechowywania pojazdów na obszarze działania właściwego organu. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie daje odpowiedzi dlaczego zastosowano stawki maksymalne w oparciu o obwieszczenie Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 29 lipca 2021 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2022 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym. Z uchwały Rady Miasta Lublin nr 1011/XXXII/2021 z dnia 21 października 2021 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za usuwanie pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingach strzeżonych oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu w 2022 r. (Dz. Urz. Woj. Lubel. z 2021 r. poz.4396), która została podjęta w związku z powołanym przez organy obwieszczeniem Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 29 lipca 2021 r. wynika, że wysokość opłaty za każdą dobę przechowywania pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 ton na całym obszarze Miasta Lublin stanowi kwotę [...]zł. Kwota ta jest niższa od stawki przyjętej przez organ. Ponadto nie wyjaśnił on podstawy prawnej rozstrzygnięcia zarówno w przedmiocie obowiązku uiszczenia opłaty bezpośrednio na rachunek firmy "[...]" R. S., jak i w kwestii wyznaczenia skarżącej Spółce siedmiodniowego terminu dostarczenia potwierdzenia uiszczenia opłaty za strzeżenie i przechowywanie pojazdu od dnia wniesienia do Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Lublin. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] 2023 r., nr [...], Prezydent Miasta Lublin ustalił dla skarżącej opłatę w wysokości [...] zł za strzeżenie i przechowywanie pojazdu na terenie Firmy "[...]" R. S., 1) w okresie od dnia 26 listopada 2022 r. do dnia 15 grudnia 2022 r. (19 dób) pojazdu zatrzymanego w trybie art. 24a ust. 1 ustawy o odpadach, tj. ciągnika siodłowego [...] o nr rej. [...], tj. pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 ton ([...] zł, tj. 19 dób x [...] zł = [...] zł), 2) w okresie od dnia 26 listopada 2022 r. do dnia 15 grudnia 2022 r. (19 dób) pojazdu zatrzymanego w trybie art. 24a ust. 1 ustawy o odpadach, tj. naczepy [...] o nr rej [...], tj. pojazdu przewożącego materiały niebezpieczne – ([...] zł, tj. 19 dób x [...] zł = [...] zł). Powyższą opłatę Prezydent uznał za uiszczoną w dniu 26 lipca 2023 r. (data wpływu środków finansowych na konto). Postanowieniem z dnia [...] 2024 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, po rozpatrzeniu zażalenia Spółki, utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ II instancji powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 września 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 221/23 zawierający wytyczne w zakresie dalszego postępowania, które powinno być dodatkowo przeprowadzone przez organ. Wątpliwości Sądu odnosiły się jedynie do wysokości ustalonej opłaty, nie zaś do okoliczności, które, co do zasady, stanowiły przesłanki do jej wymierzenia. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji, mając na uwadze wytyczne Sądu, dokonał rozeznania rynku podmiotów posiadających parkingi dla pojazdów ciężarowych, które spełniają wymagania, o których mowa w § 2 ust. 3 i § 6 ust. 1 pkt 3, 4 i 8 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla magazynowania odpadów oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 listopada 2012 r. w sprawie warunków technicznych parkingów, na które są usuwane pojazdy przewożące towary niebezpieczne, w zakresie cen usług polegających na usuwaniu, strzeżeniu i przechowywaniu pojazdów na terenie Lublina. Tego rodzaju usługi są świadczone na obszarze właściwości organu I instancji jedynie przez jeden podmiot, z którego usług skorzystano w niniejszej sprawie. Dwa podmioty, które mogłyby być wzięte pod uwagę, nie realizują tych usług na parkingach strzeżonych i nie przyjmują pojazdów z materiałami lub odpadami niebezpiecznymi, a świadczący usługi parkingu strzeżonego nie przyjmują tego rodzaju pojazdów i odpadów. Zatem jedynym parkingiem, na którym mogły być przechowywane przedmiotowe pojazdy był parking prowadzony przez "[...]" R. S.. Za świadczenie usług w zakresie strzeżenia i przechowywania pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16t podmiot ten pobiera należność w kwocie [...]zł za każdą dobę przechowywania oraz w kwocie [...]zł za przechowywanie pojazdu przewożącego materiały niebezpieczne. Stawki te stosuje wobec wszystkich korzystających z przedmiotowego parkingu. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z postanowieniami "Planu gospodarki odpadami dla województwa lubelskiego 2022" parking prowadzony przez "[...]" R. S. jest jedynym miejscem spełniającym warunki magazynowania odpadów dla zatrzymanych transportów odpadów. W konsekwencji organ I instancji nie miał wpływu na wybór podmiotu świadczącego usługę, za którą ustalono opłatę w niniejszej sprawie. Wobec tego, że brak było innego podmiotu spełniającego wymogi w zakresie magazynowania odpadów dla zatrzymanych transportów odpadów, organ I instancji określił średnią cenę rynkową w oparciu o stawki stosowane przez "[...]" R. S.. Organ II instancji wskazał, że w sprawie nie miały zastosowania stawki opłat wynikające z uchwały Rady Miasta Lublin nr 1011/XXXII/2021 z dnia 21 października 2021 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za usuwanie pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingach strzeżonych oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu w 2022 roku (Dz. Urz. Woj. Lubek Z 2021 r. poz.4396). Stawka wskazana w tej uchwale (123 zł) za przechowywanie pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 ton na całym obszarze Miasta Lublin jest niższa od stawki przyjętej przy ustaleniu opłaty wynikającej z zaskarżonego postanowienia. Nie dotyczy to pojazdów rodzajowo tożsamych z pojazdami objętymi niniejszym postanowieniem oraz nie obejmuje przechowywania pojazdów z materiałami niebezpiecznymi. Stawki wynikające z tej uchwały stosowane są jedynie w przypadku dyspozycji usunięcia pojazdów z drogi w trybie art. 130a ust. 5g p.r.d.. Zdaniem Kolegium, za konieczne należało uznać koszty przechowywania i strzeżenia ciągnika siodłowego oraz naczepy w okresie od 26 listopada do 15 grudnia 2022 r. Przy ustaleniu opłaty organ pierwszej instancji poczynił stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. niezbędne ustalenia odnoszące się do określenia wydatków związanych ze strzeżeniem i przechowywaniem pojazdów. Kwestia terminu uiszczenia opłaty, z uwagi na jej uiszczenie, jest w ocenie Kolegium, zagadnieniem bezprzedmiotowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 24a w zw. z art. 3 ust. 6 ustawy o odpadach poprzez przedwczesne i bezpodstawne przyjęcie (uznanie), iż zatrzymane towary stanowią odpady i z tego też względu skierowanie tych towarów do miejsca magazynowania (parking) odpadów skutkiem czego było obciążenie Spółki wysoką opłatą za ich przechowywanie i strzeżenie; 2) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 100 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i przedwczesne wydanie zaskarżonego postanowienia, pomimo zaistnienia obligatoryjnej przyczyny zawieszenia postępowania z uwagi na okoliczność występowania w sprawie zagadnienia wstępnego, którego rozstrzygnięcie należało do innego organu, tj. właściwych organów środowiskowych, a w konsekwencji nałożenie przez organ na skarżącą obowiązku w postaci zapłaty opłaty parkingowej za przechowanie pojazdów. Spółka wniosła o zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. w całości do czasu ostatecznego ustalenia przez właściwe organy czy transportowane towary stanowiły odpady, a w konsekwencji rozstrzygnięcia, czy Spółka jest obowiązana do ponoszenia kosztów opłaty parkingowej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a, b i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ. W uzasadnieniu zarzutów i wniosków skargi Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta w przedmiocie ustalenia opłaty za strzeżenie i przechowywanie pojazdów, tj. ciągnika siodłowego [...] o nr rej. [...] oraz naczepy [...] nr rej. [...]. Tymi pojazdami – jak wynikało z akt sprawy - Spółka dokonywała transportu niebezpiecznych odpadów Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 z późn. zm.). W myśl art. 24a ust. 1 tej ustawy jeżeli w trakcie kontroli transportu odpadów ujawniono: 1) naruszenie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, 2) przemieszczanie odpadów do nieuprawnionego odbiorcy lub 3) naruszenie przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, pojazd wraz z odpadami może zostać zatrzymany przez Krajową Administrację Skarbową, Straż Graniczną, Policję, Inspekcję Transportu Drogowego oraz organy Inspekcji Ochrony Środowiska. Zatrzymany pojazd wraz z odpadami jest kierowany do najbliższego dostępnego miejsca wyznaczonego w wojewódzkim planie gospodarki odpadami spełniającego warunki magazynowania odpadów (art. 24a ust. 2 ustawy o odpadach). Zgodnie z art. 24a ust. 2a ustawy skierowanie, o którym mowa w ust. 2, polega na: 1) nadzorowaniu przejazdu tego pojazdu przez funkcjonariuszy lub inspektorów podmiotów, o których mowa w ust. 1, albo 2) usunięciu pojazdu przez jego przewiezienie lub holowanie. Stosownie do art. 24a ust. 5 ustawy pojazd wraz z odpadami umieszcza się w miejscu wyznaczonym zgodnie z ust. 2 do czasu usunięcia naruszeń szczegółowych wymagań dla transportu odpadów lub ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za zagospodarowanie tych odpadów. Za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu w miejscu, o którym mowa w ust. 2, pobiera się opłaty (art. 24a ust. 6 ustawy). Do uiszczenia opłat jest obowiązany podmiot wykonujący transport odpadów (art. 24a ust. 7 ustawy). Zgodnie z art. 24a ust. 8 ustawy o odpadach starosta właściwy ze względu na miejsce, o którym mowa w ust. 2, ustala, w drodze postanowienia, wysokość opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu w tym miejscu, uwzględniając wydatki z tym związane zgodnie ze średnią ceną rynkową usług w zakresie usuwania, strzeżenia i przechowywania pojazdów na obszarze jego działania; w postanowieniu starosta ustala termin i sposób wniesienia opłat. W niniejszej sprawie – przy interpretacji powyższych przepisów - istotną jest przy tym okoliczność, że skontrolowane nowe postanowienia w przedmiocie ustalenia opłat, wydano po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie III SA/Lu 221/23 poprzednich rozstrzygnięć (postanowienia Kolegium z dnia 3 marca 2023 r. oraz postanowienia Prezydenta z dnia 9 stycznia 2023 r.). Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) – dalej jako p.p.s.a. - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, jak również kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Z przepisu art. 153 p.p.s.a. wynika, że związanie organów oraz sądów dotyczy nie tylko oceny prawnej, ale także wskazań co do dalszego postępowania. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły, immanentny związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania tych organów w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś aprioryczne rozstrzygnięcie problemów związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia organu. Wskazania co do dalszego postępowania powinny zostać sformułowane przez sąd w sposób niewątpliwy oraz niedopuszczający różnych interpretacji. Wskazania te powinny być konkretne i jednoznacznie sformułowane, tak aby w prowadzonym ponownie na skutek wyroku postępowaniu umożliwić organowi administracji usunięcie wszystkich uchybień, z powodu których sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Wskazania mają wytyczać kierunek działalności organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy, ale nie mogą zawierać apriorycznego rozstrzygnięcia problemów związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia. Również jeśli chodzi o poszczególne dowody, wskazania sądu nie mogą naruszać zasady swobodnej oceny dowodów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt FSK 1576/04). Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż ocena ta wiąże ich w sprawie. Związanie sądu administracyjnego oznacza, że nie może on w przyszłości, orzekając w tej samej sprawie, formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w art. 153 p.p.s.a. jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę organy były zatem związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku z dnia 19 września 2023 r., sygn. akt III SA/Lu 221/23. Przypomnieć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zaakceptował stanowisko organów, że w świetle regulacji art. 24a ustawy o odpadach istotny jest fakt przechowywania pojazdu w miejscu, o którym mowa w art. 24a ust. 2 ustawy o odpadach i że Krajowa Administracja Skarbowa, a nie organ I instancji, był dysponentem pojazdu i naczepy w zakresie umieszczenia ich na parkingu strzeżonym oraz udzielenia zezwolenia na ich wydanie. Wobec tego organ ustalający opłaty nie był władny ustalać, czy pojazdami, tj. ciągnikiem siodłowym [...] o nr rej. [...] oraz naczepą [...] nr rej. [...] dokonywano transportu (przemieszczania) odpadów niebezpiecznych w postaci zużytych i uszkodzonych pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz elementów wybuchowych innych odpadów samochodowych klasyfikowanych według europejskiego katalogu odpadów do kodów 160204* i 160110* oraz czy zasadnie zatrzymano te pojazdy. Sąd we wspomnianym wyżej wyroku z dnia 19 września 2023 r. wskazał również, że kwestia uznania transportowanych rzeczy za odpady niebezpieczne przez właściwy organ nie stanowi zagadnienia wstępnego przy ustaleniu opłaty i w związku z tym powyższym zakończenie postępowania i rozstrzygniecie przez LWIOŚ, czy przewożone towary stanowiły odpady, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie opłaty za strzeżenie i przechowywanie pojazdu. Powyższe oznacza, że niezasadny jest zarzut skargi o przedwczesnym wydaniu zaskarżonego postanowienia w dniu [...] 2024 r. Bez naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Kolegium rozstrzygnęło w przedmiocie opłat. Zgodnie z powołanym przepisem zawiesza się postępowanie administracyjne w sytuacji, kiedy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Argumentację Spółki, że organ powinien oczekiwać na prawomocne orzeczenie organu właściwego do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy przewożone w listopadzie 2022 r. towary stanowiły odpady w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach, uznać należy za prowadzenie nieskutecznej polemiki z prawidłowym stanowiskiem Kolegium, które uwzględniło – do czego było zobowiązane - zapatrywanie prawne w tej materii wyrażone we wspomnianym wyroku WSA w Lublinie z dnia 19 września 2023 r. Niezasadny jest zarzut, że organ naruszył art. 100 k.p.a. Wobec braku zagadnienia wstępnego w rozpoznawanej sprawie, organ nie musiał wykonać czynności przewidzianych w art. 100 § 1 – 3 k.p.a. Wobec powyższego, a w szczególności wobec konieczności zastosowania art. 153 p.p.s.a. i wynikającego z niego związania składu orzekającego WSA w Lublinie oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 221/23, zarzuty skargi należy uznać za bezzasadne. Skarżący zarzucił naruszenie art. 24a w zw. z art. 3 ust. 6 ustawy o odpadach poprzez przedwczesne i bezpodstawne przyjęcie (uznanie), iż zatrzymane towary stanowią odpady. Sformułowany w tym zakresie zarzut skargi zakłada, jak to wynika z jej treści, że w wyniku niewłaściwego zaklasyfikowania zatrzymanych towarów skierowano je do miejsca magazynowania (parkingu), co skutkowało nałożeniem na Spółkę wysokiej opłaty za ich przechowywanie i strzeżenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie w przedmiocie opłat wydano z poszanowaniem przepisów ustawy o odpadach, w tym jej art. 24a w zw. z art. 3 ust.1 pkt 6. Ostatnio wymieniony przepis (art. 3 ust. 1 pkt 6) definiuje pojęcie odpadów. Ilekroć w ustawie jest mowa o odpadach - rozumie się przez to każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. W sprawie niniejszej to nie Kolegium dokonało zaklasyfikowania towarów do odpadów. Nie oceniało ono też, czy doszło do naruszenia przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu towarów. Organ I instancji – co należy podkreślić - nie brał udziału w trakcie czynności polegających na kontroli transportu odpadów. Zatem organ orzekający w sprawie dotyczącej opłat nie uczestniczył w ujawnieniu naruszenia, o którym mowa w art. 24a ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach (naruszeniu przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów). Tenże przepis stanowi, że pojazd wraz z odpadami może zostać zatrzymany przez Krajową Administrację Skarbową, Straż Graniczną, Policję, Inspekcję Transportu Drogowego oraz organy Inspekcji Ochrony Środowiska. Prezydent Miasta Lublin nie był stroną protokołu zdawczo – odbiorczego pojazdu wraz z odpadami z dnia 25 listopada 2022 r. Prezydent nie wydał też dyspozycji zatrzymania środka transportu wraz z odpadami. Nie decydował również w dniu 26 listopada 2022 r. o skierowaniu pojazdów z odpadami do wyznaczonego parkingu. Rzeczą Prezydenta oraz Kolegium było rozstrzygnąć inną kwestię, a mianowicie sprawę ustalenia opłat za strzeżenie i przechowywanie pojazdu w miejscu, o którym mowa w ust. 2 (art. 24a ust. 6 ustawy) oraz nałożenia na podmiot wykonujący transport odpadów obowiązku uiszczenia opłat (art. 24a ust. 7 ustawy). Jak wcześniej wyjaśniono organ wymieniony w art. 24a ust. 8 ustawy o odpadach i właściwy ze względu na miejsce, o którym mowa w ust. 2, ustala, w drodze postanowienia, wysokość opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu w tym miejscu, uwzględniając wydatki z tym związane zgodnie ze średnią ceną rynkową usług w zakresie usuwania, strzeżenia i przechowywania pojazdów na obszarze jego działania. Z treści tego przepisu wynika, że w postanowieniu organ ustala termin i sposób wniesienia opłat. Z akt sprawy wynika, że właściwym w sprawie ustalenia opłat był Prezydent Miasta Lublin. Bezspornie w okresie od 26 listopada do 15 grudnia 2022 r. pojazdy z odpadami były przechowywane na parkingu. Wskazać należy, że w powołanym wyżej wyroku, WSA w Lublinie nakazał organom przy ustalaniu opłaty za strzeżenie i przechowywanie pojazdu uwzględnić średnią cenę rynkową usług w zakresie usuwania, strzeżenia i przechowywania pojazdów na obszarze działania właściwego organu oraz wyjaśnić dlaczego pierwotnie Prezydent ustalił opłatę w oparciu o regulacje pkt 6 lit b) i pkt 7 lit b) obwieszczenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 29 lipca 2021 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2022 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P.2021.721) odstępując od zasad ustalania opłaty wskazanych w art. 24a ust. 8 ustawy o odpadach. Sąd nakazał organom dokonać rozeznania cenowego w obrębie podmiotów, które wykonują takie usługi, w obszarze działania starosty i uwzględnienie wydatków związanych ze strzeżeniem i przechowywaniem pojazdów przy uwzględnieniu średnich cen rynkowych tych usług. Analiza zaskarżonego postanowienia wskazuje, że organ w zgodzie z treścią art. 153 p.p.s.a. zrealizował wytyczne, co do dalszego postępowania. Wyczerpująco wyjaśnił okoliczności stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz odniósł się do zarzutów formułowanych przez skarżącą Spółkę. Prawidłowe ustalenia faktyczne i ich prawna ocena dokonana przez organ stanowiły uzasadnioną podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia w przedmiocie opłat stosownie do treści art. 24a ust. 8 ustawy o odpadach. Prezydent Miasta Lublin w drodze postanowienia określił wysokość spornej opłat, uwzględniając wydatki z tym związane zgodnie ze średnią ceną rynkową usług w zakresie usuwania, strzeżenia i przechowywania pojazdów na obszarze działania tego organu. Uwzględniając wytyczne Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 221/23, organ dokonał rozeznania rynku podmiotów posiadających parkingi spełniające niezbędne wymagania, o których mowa w § 2 ust. 3 i § 6 ust. 1 pkt 3, 4 i 8 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla magazynowania odpadów. Organ I instancji miał na uwadze treść przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 listopada 2012 r. w sprawie warunków technicznych parkingów, na które są usuwane pojazdy przewożące towary niebezpieczne. Rzeczą organu – w świetle wytycznych Sądu - było przeanalizowanie cen rynkowych usług polegających na usuwaniu, strzeżeniu i przechowywaniu pojazdów na obszarze jego działania, a ściśle mówiąc przeprowadzenie rozeznania cenowego u podmiotów wykonujących takie usługi. Rozeznania cenowego organ dokonał w okresie 8 – 18 grudnia 2023 r. Z rozeznania wynikało, że tego rodzaju usługi są świadczone na obszarze właściwości organu I instancji jedynie przez jeden podmiot, z którego usług skorzystano w niniejszej sprawie. Była to firma "[...]" R. S.. Z akt sprawy wynikało, że dwa podmioty, które mogłyby być wzięte pod uwagę, nie realizują tych usług na parkingach strzeżonych i nie przyjmują pojazdów z materiałami lub odpadami niebezpiecznymi, a świadczący usługi parkingu strzeżonego nie przyjmują tego rodzaju pojazdów i odpadów. Ponadto, parking prowadzony przez "[...]" R. S. jest jedynym miejscem spełniającym warunki magazynowania odpadów dla zatrzymanych transportów odpadów - zgodnie z postanowieniami "Planu gospodarki odpadami dla województwa lubelskiego 2022". Organ I instancji nie miał więc de facto żadnego wpływu na wybór podmiotu świadczącego usługę w postaci strzeżenia i przechowywania pojazdów z odpadami. "[...]" R. S. stosował obowiązującą stawkę - [...] zł za każdą dobę przechowywania pojazdu oraz stawkę - [...] zł za każdą dobę przechowywania pojazdu przewożącego materiały niebezpieczne. Stawki te były stosowane wobec wszystkich korzystających z przedmiotowego parkingu. Organ wyjaśnił także, że w niniejszej sprawie nie miały zastosowania stawki opłat wynikające z uchwały Rady Miasta L. nr [...] z dnia 21 października 2021 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za usuwanie pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingach strzeżonych oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu w 2022 roku (Dz. Urz. Woj. Lubel. z 2021 r. poz.4396). Organ przyznał także, że stawka wskazana w tej uchwale, wynosząca [...] zł za przechowywanie pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 ton na całym obszarze Miasta Lublin jest niższa od stawki przyjętej przy ustaleniu opłaty wynikającej z zaskarżonego postanowienia. Wyjaśnił jednak, że uchwała ta nie dotyczy pojazdów rodzajowo tożsamych z pojazdami objętymi niniejszym postanowienia oraz nie obejmuje przechowywania pojazdów z materiałami niebezpiecznymi. Biorąc pod uwagę powyższe, należało stwierdzić, że organ w niniejszej sprawie zrealizowały wytyczne Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 221/23. Ustalona w zaskarżonym postanowieniu kwota opłaty za strzeżenie i przechowywanie pojazdu, odpowiada średnim cenom rynkowym w tym zakresie. Nie można przy tym nie uwzględnić tego, że zatrzymany ciągnik siodłowy wraz z naczepą został skierowany na parking prowadzony przez "[...]" R. S., przy ul. [...] w L.. Nie jest sporne, że przedmiotowy parking jest miejscem, o którym mowa w art. 24a ust. 2 ustawy o odpadach, wyznaczonym w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia organu I instancji, Marszałek Województwa L. w ramach aktualizacji "Planu Gospodarki odpadami dla województwa lubelskiego w 2022 r." wskazał podmiot komercyjny - "[...]" R. S. jako spełniający warunki magazynowania odpadów dla zatrzymanych transportów z odpadami. Ustalając wysokość opłaty za strzeżenie i przechowywanie pojazdu, organ wziął pod uwagę, że na terenie miasta Lublin, jedynie "[...]" R. S. spełnia warunki konieczne do przechowywania materiałów i odpadów niebezpiecznych. Podkreślić należy, że organ przeanalizował sytuację na rynku lokalnym i w oparciu o informacje uzyskane od innych podmiotów oferujących podobne usługi, wskazał, że nie można było skorzystać w niniejszej sprawie z usług innego podmiotu zajmującego się strzeżeniem i przechowywaniem pojazdów. W konsekwencji stawki: [...] zł za przechowywanie i strzeżenie ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] w okresie od 26 listopada do 15 grudnia 2022 r. (19 dni) oraz [...] zł za przechowywanie i strzeżenie naczepy marki [...] o nr rej. [...] w okresie od 26 listopada do 15 grudnia 2022 r. (19 dni) należało uznać za średnią cenę rynkową, o której mowa w art. 24a ust. 8 ustawy o odpadach. Z tych względów Sąd uznał, że wszystkie podniesione zarzuty skargi okazały się nieusprawiedliwione. Organ dokonał ustaleń w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy i w sposób wyczerpujący wyjaśnił okoliczności, które przesądziły o wysokości opłaty za strzeżenie i przechowywanie zatrzymanego środka transportu z odpadami. Organ szczegółowo wyjaśnił przesłanki, jakimi się kierował wydając rozstrzygnięcie w sprawie. Znalazło to odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, spełniającego tym samym wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę. Wnioski w niej zawarte, w tym wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego, były niezasadne. Ubocznie należy zauważyć, że przepis art. 98 § 1 k.p.a. dotyczący zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron, adresowany jest do organu administracji publicznej. Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.