III SA/Lu 258/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA (del) Dorota Chobian /spr./, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Ewa Lachowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi S.G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2005r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny na podstawie art. 104 § 1 i 2 kpa i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 1998r. Nr 90, poz. 575 z późn.zm.) po rozpoznaniu zgłoszenia S. G., nie stwierdził choroby zawodowej "uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu" wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.) w zw. z § 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż S. G. był zatrudniony w [...] Sp. z o.o. , a wcześniej w Fabryce Samochodów od 4 sierpnia 1958 r. do 30 października 2000 r. W okresie od 4 sierpnia 1958 r. do 17 września 1959 r. pracował jako brakarz w zakładzie odlewni, a następnie po odbyciu służby wojskowej od 26 stycznia 1965 r. do 31 października 1972 r. jako technolog, a od 1 listopada 1972 r. do 30 października 2000 r. jako kierownik oraz specjalista - metalurg Sekcji, a potem Działu Metalurgicznego oraz Zespołu Technolgiczno-Konstrukcyjnego. Wykonując czynności był okresowo narażony na hałas, którego natężenie nie przekraczało najwyższych dopuszczalnych normatywów higienicznych. Na podstawie specjalistycznych badań diagnostyczno-lekarskich zarówno Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny jak i Instytut Medycyny Pracy, rozpoznając obustronny odbiorczy wysokoczęstotliwościowy ubytek słuchu typu pozaślimakowego orzekły brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu co uzasadniono brakiem klinicznych cech charakterystycznych dla następstw oddziaływania hałasu, które manifestują się ubytkiem słuchu typu ślimakowego. Decyzją z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, po rozpoznaniu odwołania S. G. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż realizując wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, którym uchylone zostały decyzje, jakie wcześniej zapadły w sprawie odmowy stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej, Państwowy Inspektor Sanitarny zwrócił się do jednostki orzeczniczej o ponowne wydanie orzeczenia lekarskiego, uwzględniającego wyniki dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego w środowisku pracy. Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w orzeczeniu lekarskim Nr [...] z dnia [...] marca 2004r. w uzasadnieniu braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu stwierdziła, że u S. G. rozpoznano ubytek słuchu typu pozaślimakowego, dotyczący wysokich częstotliwości tj. 6 i 8 kHz. Dla zawodowego uszkodzenia słuchu charakterystyczny jak ubytek typu ślimakowego w zakresie od 0,5 do 2 kHz. Również Instytut Medycyny Pracy w swoim orzeczeniu wydanym na skutek odwołania , stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wskazując, iż orzeczenie to wydano na podstawie postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w dniu [...] marca 2001 r., z którego wynika , że narażenie na stanowiskach zajmowanych przez skarżącego było krótkotrwałe rzędu 20-50% czasu pracy, a przeprowadzone badania specjalistyczne narządu słuchu wykazały pozaślimakowe jego uszkodzenie, co nie jest charakterystyczne dla następstw oddziaływania hałasu. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł S. G. zarzucając, iż organy obydwu instancji nie dokonały należytego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz, że znajdujące się w aktach opinie są sprzeczne , bowiem dopiero po przeszło 3 latach stwierdzono u niego ubytek słuchu typu pozaślimakowego podczas, gdy poprzednio jako powód ubytku słuchu wskazywano na nadciśnienie tętnicze i starzenie się. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja nie narusza ani prawa materialnego ani też przepisów postępowania. Podnoszone przez skarżącego zarzuty zdają się wynikać z niedostatecznego rozumienia orzeczeń jednostek dokonujących oceny stanu jego zdrowia. Po raz pierwszy w toku postępowania mającego na celu stwierdzenie występowania choroby zawodowej S. G. był badany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w dniach 9, 10, 17 i 23 lutego 2000 r. W orzeczeniu z dnia 1 marca 2000 r. stwierdzono wówczas u niego średniego stopnia odbiorczy ubytek słuchu, który nie ma cech klinicznych choroby zawodowej. W orzeczeniu tym brak było innych, bardziej szczegółowych informacji na temat rodzaju ubytku. Na skutek wniosku skarżącego został on ponownie zbadany w Instytucie Medycyny Pracy, która to jednostka w swoim orzeczeniu z [...] sierpnia 2001 r. także nie stwierdziła podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, rozpoznając u S. G. obustronny wysokoczęstotliwościowy ubytek słuchu i stwierdzając, iż ten ubytek wykazuje brak klinicznych cech przewlekłego urazu akustycznego. W orzeczeniu tym jako przyczyny niedosłuchu przyjęto proces starzenia się i nadciśnienie tętnicze. Właśnie z powodu m.in. zbytniej lakoniczności obu tych orzeczeń a także naruszenia przepisów postępowania, wcześniej wydane decyzje zostały uchylone wyrokiem NSA w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie. Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) w zw. z § 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) , zgodnie z którym postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, wszczęte przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Ponownie zostało zlecone stosownym jednostkom wydanie orzeczenia przy czym tym razem Wojewódzki Ośrodek Medycyny Prac nie ograniczył się do samego stwierdzenia braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej lecz to swoje stanowisko uzasadnił. Z kolei Instytut Medycyny Pracy w swoim orzeczeniu tym razem nie wskazywał jakie mogą być przyczyny niedosłuchu , natomiast uzasadnił dlaczego stwierdzony u badanego ubytek nie jest spowodowany oddziaływaniem hałasu. W orzeczeniu tym wskazano, iż rodzaj stwierdzonego u badanego uszkodzenia a mianowicie pozaślimakowe uszkodzenie, za którym przemawiają niskie wartości próby SISI i wysokie poziomy progu odruchu strzemiączkowego nie jest charakterystyczny dla następstw oddziaływania hałasu, które manifestują się ubytkiem słuchu typu ślimakowego. Podkreślić należy, iż już w orzeczeniu z dnia [...] sierpnia 2001 r. Instytut Medycyny Pracy wskazał, że u skarżącego w badaniach audiologicznych stwierdzono wysokie poziomy odruchu strzemiączkowego i niskie wartości próby SISI. Tak więc orzeczenia te nie są ze sobą sprzeczne, a jedyne orzeczenie z dnia [...] lutego 2005 r. jest dokładniejsze jeśli chodzi o rodzaj stwierdzonego ubytku słuchu nie wskazuje natomiast przyczyn powstania tego ubytku. Aktualnie treść obu orzeczeń, na podstawie których zgodnie z § 10 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał swoją decyzję nie nasuwają już żadnych wątpliwości. Wynika z nich w sposób jednoznaczny, iż stwierdzony u skarżącego ubytek słuchu nie został spowodowany działaniem hałasu ponadnormatywnego i nie jest to choroba zawodowa. Orzeczenia te zostały wydane na podstawie przeprowadzonych badań, dokumentacji lekarskiej oraz protokołu z postępowania wyjaśniającego. Dlatego też zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o braku podstaw do stwierdzenia u S. G. choroby zawodowej jest zgodna z prawem w związku z czym skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.