III SA/Lu 26/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. S. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] stycznia 2006r., Nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadną skargi na działalność kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej na skutek sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 10 marca 2009r. odmawiającego przyznania prawa pomocy postanawia: przyznać J. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. Wnioskiem z dnia 9 lutego 2009r., złożonym na urzędowym formularzu, skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 10 marca 2009r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W dniu 19 marca 2009r., w terminie otwartym do jego złożenia, skarżący wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza. Do sprzeciwu skarżący załączył: kserokopię pisma Urzędu Gminy z dnia 26 lutego 2009r. oraz kserokopię protokołu rozprawy przed Sądem Okręgowym w Lublinie z dnia 22 sierpnia 2008r., sygn. akt: I C 657/07 z powództwa skarżącego przeciwko Gminie – Ośrodkowi Pomocy Społecznej o zapłatę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z powołanym przepisem postanowienie referendarza sądowego z dnia 10 marca 2009r., na skutek wniesionego w terminie sprzeciwu, utraciło moc wiążącą z mocy samej ustawy, wobec czego wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega rozpatrzeniu przez sąd. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania prawa pomocy w całkowitym zakresie (art. 245 § 2 ustawy p.p.s.a.). Mając na uwadze sytuację materialną, rodzinną i zdrowotną strony skarżącej przedstawioną w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, przesłanych na wezwanie dokumentach źródłowych i dodatkowych oświadczeniach oraz dokumentach załączonych do sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego, stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i córką żony, uczęszczającą do szkoły. Stałym źródłem utrzymania rodziny jest renta socjalna skarżącego w wysokości 534,48 zł brutto (zawiadomienie ZUS z dnia 24 listopada 2008r. /k-24 a.s./), rodzina korzysta też ze wsparcia pomocy społecznej. Z renty skarżącego dokonywane są potrącenia w wysokości 133,62 zł miesięcznie, począwszy od miesiąca marca 2009r., w związku z zajęciem komorniczym z dnia 28 stycznia 2009r. (k-36 a.s.). Skarżący nie posiada majątku nieruchomego, jak również żadnych zasobów finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Natomiast żona skarżącego posiada gospodarstwo rolne położone na terenie gminy. Z załączonego do sprzeciwu pisma Urzędu Gminy z dnia 26 lutego 2009r. wynika, że nieruchomości rolne należące do żony skarżącego o pow. 3,39 ha i 3,67 ha od kilku lat nie są użytkowane rolniczo, co potwierdza sołtys wsi, w której znajdują się powyższe grunty. Ponadto żona skarżącego posiada zaległość w opłacaniu podatku rolnego za 2007r. i 2008r. Powyższe informacje wskazują, że żona skarżącego, mimo iż jest właścicielką gruntów rolnych, nie osiąga dochodów z tego tytułu. Nadmienić również należy, że skarżący jest osobą wymagającą stałego leczenia i przyjmowania leków, co potwierdzają załączone dokumenty lekarskie (k-25, k-27 a.s.). Oceniając zdolność strony do ponoszenia kosztów postępowania, należy brać pod uwagę realne możliwości finansowe strony, istniejące w chwili składania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając zatem na względzie aktualną sytuację materialną strony skarżącej (niskie dochody, brak oszczędności i majątku, który mógłby służyć pozyskaniu środków pieniężnych na sfinansowanie kosztów toczącego się postępowania, jak również nieuzyskiwanie przez żonę skarżącego dochodów z gospodarstwa rolnego), uznać należy, że strona wykazała, iż nie jest w stanie uiścić jakichkolwiek kosztów toczącego się postępowania. Z powyższych względów zasadne jest przyznanie stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 260 ustawy p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.