III SA/Lu 262/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego, określenia jego kwoty oraz kwoty podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę. B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w M. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego, określenia jego kwoty oraz kwoty podatku od towarów i usług. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 kwietnia 2013 r., pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (aktualnego odpisu z KRS), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi skarżąca odebrała w dniu 8 kwietnia 2013 r. Pomimo upływu zakreślonego, siedmiodniowego terminu nie został usunięty brak formalny skargi wskazany w zarządzeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W rozpatrywanej sprawie wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 8 kwietnia 2013 r., zatem zakreślony 7 dniowy termin upłynął bezskutecznie dnia 15 kwietnia 2013 r. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.