III SA/Lu 264/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lutego 2013 r., znak: SKO.[...] w przedmiocie przekazania skargi według właściwości postanawia: odrzucić skargę. . Postanowieniem z dnia 20 lutego 2013 r., znak: SKO.[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazała skargę M. S. na zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez Starostę K. Radzie Powiatu K., celem jej rozpatrzenia według właściwości. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Starosta K. przekazał Kolegium pismo M. S., zatytułowane: "ponaglenie", dotyczące naruszenia prawa przez Starostę, polegające na niewydaniu wypisu dla działki stanowiącej jego własność. Kolegium uznało, że pisma nie można uznać za zażalenie na bezczynność, o którym mowa w art. 37 k.p.a., gdyż przedmiot żądania strony nie dotyczy ani wydania decyzji, ani postanowienia. W związku z tym Kolegium potraktowało pismo M. S. jako skargę na zaniedbanie lub nienależyte wykonywania zadań przez właściwy organ (starostę Kraśnickiego), do której mają zastosowanie przepisy Działu VIII k.p.a. Kolegium uznało, że nie jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi na działalność Starosty, dlatego na podstawie art. 231 k.p.a. przekazało sprawę zgodnie z właściwością Radzie Powiatu K. W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie M. S. zarzucił Kolegium niewłaściwe załatwienie jego sprawy, jako nie prowadzącego do właściwego celu, czyli wydania poprawnego wypisu przez Starostę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, z uwagi na to, że sprawa, jakiej skarga dotyczy, nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Działalność sądów administracyjnych polega na sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem działań administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269; art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej jako: p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądu są określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. lub przepisach odrębnych przejawy (formy) działalności organów administracji publicznej. Wśród aktów i czynności poddanych kontroli sądu administracyjnego w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 zostały wymienione również postanowienia, aczkolwiek nie wszystkie. Zgodnie z tymi przepisami przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być tylko następujące postanowienia: - wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie - wydane w postępowaniu administracyjnym, kończące postępowanie, - wydane w postępowaniu administracyjnym, rozstrzygające sprawę co do istoty, - wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem skargi M. S. jest postanowienie wydana na podstawie art. 231 k.p.a., o przekazaniu skargi (w rozumieniu Działu VIII k.p.a.) przez organ niewłaściwy do organu właściwego. Postanowienie to nie należy do żadnej z kategorii postanowień, na które można wnieść skargę do sądu administracyjnego w świetle art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Na postanowienie to nie służy zażalenie, gdyż zaskarżalne zażaleniem są tylko te postanowienia, o których kodeks tak stanowi (art. 141 § 1 k.p.a.), zaś art. 231 k.p.a. nie przewiduje takiej możliwości. Nie jest to ani postanowienie kończące postępowanie, ani rozstrzygające sprawę co do istoty. Zostało wydane w trybie tzw. uproszczonego postępowania w sprawach skarg i wniosków (Dział VIII k.p.a.), a nie w postępowaniu egzekucyjnym czy zabezpieczającym. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym, sąd zwraca uwagę, że wnioski organu są ze sobą sprzeczne. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym następuje w sytuacjach określonych w art. 119 i art. 121 p.p.s.a. i polega na merytorycznym rozpatrzeniu sprawy, a więc ocenie legalności zaskarżonego aktu. Odrzucenie zaś skargi następuje z przyczyn formalnych, bez badania jej merytorycznej zasadności. W niniejszej sprawie rzeczywiście zaistniały podstawy do odrzucenia skargi, niemożliwym było zatem jej rozpoznanie w trybie uproszczonym. Na marginesie sąd uważa za celowe zwrócenie uwagi na fakty znane sądowi z urzędu – ze sprawy o sygn. akt III SAB/Lu 2/13, zakończonej postanowieniem z dnia 20 marca 2013 r. o odrzuceniu skargi na bezczynność Starosty K.. Istota żądań skarżącego w obydwu sprawach polega na uzyskaniu wypisu z ewidencji gruntów. Jeżeli skarżący nadal utrzymuje, że ma podstawy do takiego żądania, a Starosta bezprawnie nie rozpatrzył jego wniosku, powinien podjąć właściwe kroki celem zaskarżenia bezczynności Starosty. Kroki te zostały skarżącemu wskazane w uzasadnieniu postanowienia sądu w sprawie III SAB/Lu 2/13. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.