III SA/Lu 264/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis,, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. B. na akt Starosty z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a: I. umorzyć postępowanie; II. zasądzić od Starosty na rzecz A. B. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem wniesionym w dniu 3 marca 2017 r. A. wystąpił do Starosty [...] o zwrot kwoty 425 zł, stanowiącej część opłaty za wydanie karty pojazdu nr [...] dla samochodu marki [...] o nr rej. [...]. W odpowiedzi na powyższy wniosek, w piśmie z dnia 23 marca 2017 r., nr [...] Starosta [...] odmówił A. zwrotu żądanej części opłaty za wydanie karty pojazdu. Pismem wniesionym w dniu 14 kwietnia 2017 r. A. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie stwierdzenia uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania zwrotu części opłaty w kwocie 425 zł, pobranej za wydanie wyżej wymienionej karty pojazdu. Organ do dnia złożenia skargi do sądu administracyjnego nie odpowiedział na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero pismem z dnia 21 maja 2017 r., które zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 22 czerwca 2017 r., uznał uprawnienie skarżącego do zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu i postanowił wypłacić A. z tego tytułu kwotę 425 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, złożonej w dniu 12 czerwca 2017 r. (data wpływu do Starostwa Powiatowego w [...]), A. wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu Starosty [...] z dnia [...] marca 2017 r. i uznanie obowiązku Starosty [...] dokonania zwrotu na rzecz skarżącego części opłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 425 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów: - art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 4 k.p.a.; - § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za wydanie karty pojazdu w sytuacji niezgodności tej regulacji z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.) oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; - art. 90 akapit pierwszy Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (aktualnie art. 110 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), który sprzeciwia się opłacie związanej z wydaniem pierwszej karty pojazdu sprowadzonego z innego państwa członkowskiego; Skarżący też zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego, z której wynika, że organ krajowy stosujący prawo jest obowiązany pominąć normę krajową w zakresie, w jakim jest ona sprzeczna z normą wspólnotową. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o oddalenie skargi, wyjaśniając, że uznał za zasadne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i zwrócił wskazaną we wniosku kwotę 425 zł tytułem części opłaty za wydanie karty pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W niniejszej sprawie Starosta [...] uwzględnił w całości skargę i zwrócił na rzecz skarżącego, na wskazany przez pełnomocnika występującego w postępowaniu administracyjnym rachunek bankowy, kwotę 425 zł tytułem części opłaty za wydanie karty dla pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Skoro zaś organ zadośćuczynił żądaniu skarżącego po wniesieniu skargi, orzekanie o prawidłowości wcześniejszego aktu odmawiającego zaspokojenia roszczenia stało się bezprzedmiotowe. W konsekwencji postępowanie podlegało umorzeniu stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który w sytuacji gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe przewiduje wydanie przez sąd postanowienia o jego umorzeniu. Wobec tego i na podstawie powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. i art. 201 § 2 p.p.s.a. oraz w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm). Orzekając o kosztach postępowania Sąd uwzględnił, że zgodnie z art. 201 § 2 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Należne skarżącemu koszty postępowania wynoszą 697 zł, na którą to kwotę składa się: 200 zł z tytułu wpisu od skargi, 480 zł z tytułu wynagrodzenia adwokata oraz 17 zł z tytułu opłaty od złożenia do akt sprawy odpisu dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa.