III SA/Lu 272/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia SO del. Robert Hałabis, Protokolant Stażysta Aleksandra Frączkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. jedn. – Dz. U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.), Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku K. Ch. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...]/2012 odmawiającą umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyjaśnił, że strona wnioskiem z dnia [...] lutego 2012 r., zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc trudną sytuację finansową i zdrowotną rodziny i dołączając karty leczenia szpitalnego syna i matki. Przed ponownym rozpoznaniem sprawy, pismem z dnia [...] lutego 2012 r. strona została wezwana do przedstawienia dokumentów umożliwiających ocenę spełnienia ustawowych przesłanek umorzenia należności. W odpowiedzi na powyższe strona przedłożyła dwa dokumenty lekarskie z dnia 8 marca 2012 r. dotyczące stanu zdrowia matki. Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. organ poinformował skarżącą o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się na temat zgromadzonego materiału dowodowego. Z przysługującego jej prawa strona nie skorzystała. Rozpatrując ponownie sprawę organ poddał analizie wszystkie dokumenty zgromadzone w sprawie, w tym przedłożone do wniosku z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz dołączone do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ uznał, że nie zachodzi przesłanka umorzenia z powodu całkowitej nieściągalności (art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych), bowiem zadłużenie nie zostało objęte postępowaniem egzekucyjnym. W ocenie organu nie zachodzi również fakultatywna przesłanka umorzenia, o której mowa w art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, dotycząca sytuacji, gdy należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych będących płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Powyższe może mieć miejsce wówczas, gdy zobowiązany, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności ponieważ pociągałoby to za sobą zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Organ wskazał, iż strona wraz z mężem i dzieckiem utrzymuje się z pobieranego przez nią zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 597,90 zł brutto (529,09 zł netto) oraz wynagrodzenia za pracę męża w kwocie 3.000,00 netto. Koszty związane ze stałymi opłatami wynoszą ok. 1.491,00 zł, obciążenia kredytowe stanowią kwotę 988,00 zł miesięcznie, zaś koszty związane z leczeniem – 250 zł miesięcznie. Jednocześnie organ zauważył, że wydatki związane z leczeniem nie zostały przez stronę udokumentowane. Dokonując analizy uzyskiwanych dochodów w kontekście ponoszonych wydatków związanych ze stałymi opłatami, organ uznał iż obciążają one w znacznym stopniu budżet rodziny, jednakże nie mogą stanowić przesłanki do umorzenia należności wraz z odsetkami. Organ podniósł również, iż nie można wykluczyć poprawy sytuacji finansowej strony z uwagi na rejestrację w urzędzie pracy, co wskazuje na gotowość strony do podjęcia zatrudnienia. Ponadto organ zwrócił uwagę na fakt, iż strona nie korzysta ze świadczeń ośrodka pomocy społecznej, co dowodzi, że nie znajduje się w sytuacji zagrażającej zaspokojeniu niezbędnych potrzeb życiowych. Odnosząc się do argumentu strony podnoszonego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczącego stanu zdrowia matki, organ stwierdził, iż strona nie wykazała aby sprawowała nad nią bezpośrednią opiekę, co mogłoby ograniczyć możliwość pozyskania dochodów niezbędnych do podjęcia spłaty przedmiotowych należności. W ocenie organu również sytuacja zdrowotna syna nie wpływa na możliwość uzyskiwania przez stronę dochodów, w związku z czym nie stanowi przesłanki umorzenia przedmiotowych należności. Na powyższą decyzję K. Ch. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne poprzez błędną jego wykładnię i niezastosowanie, w sytuacji, w której zaszły okoliczności uzasadniające wydanie decyzji administracyjnej zgodnie z wnioskiem; - naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez poprzez dokonanie błędnej oceny zebranego materiału dowodowego w zakresie w jakim Prezes ZUS był zobowiązany ustalić okoliczności potwierdzające, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne skutkujące uznaniem, że zachodzi przesłanka całkowitej nieściągalności określona art. 28 ust. 3 pkt 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; - sprzeczność dokonanych ustaleń, mających swoje unaocznienie w pisemnych motywach orzeczenia z jego treścią. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ dokonał co prawda niezbędnych ustaleń, zaniechał jednak analizy materiału dowodowego celu ustalenia, czy przedstawiona przez skarżącą sytuacja majątkowa i zdrowotna pozwala na opłacenie zaległych składek. Z zapisów uzasadnienia skarżonej decyzji nie wynika , iż wydatki rodziny skarżącej w kontekście osiąganych dochodów jedynego żywiciela rodziny były przedmiotem jakiejkolwiek analizy. W rezultacie pisemne motywy decyzji będące konsekwencją merytorycznego stanowiska w sprawie nie dały odpowiedzi na pytanie, czy opłacenie należności z tytułu zaległych składek pozbawiłoby zobowiązaną i jej rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Odmawiając umorzenia należności organ powołał się w sposób całkowicie ogólnikowy na zasadę uznaniowości w podjęciu tej decyzji, w oderwaniu od instytucji uznania administracyjnego przyjętej w art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W odpowiedzi na skargę, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie przytaczając argumenty powołane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie ocenie podlega, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia, bądź stwierdzenie nieważności tego aktu. Mając powyższe na względzie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie w/w ustaw, sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 28 ust. 1 i 2 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. jedn. – Dz. U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.), dalej jako u.s.u.s., należności z tytułu składek, pod którym to pojęciem należy rozumieć składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 u.s.u.s.), mogą być umarzane w całości lub części przez Zakład tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi w sytuacjach enumeratywnie wyliczonych w ust. 3 tego artykułu. Unormowanie art. 28 ust. 3 u.s.u.s. w sposób enumeratywny wymienia przypadki całkowitej nieściągalności, których wystąpienie daje potencjalną możliwość umorzenia należności z tytułu składek. Są to takie okoliczności jak: śmierć dłużnika, który nie pozostawił żadnego majątku (pkt 1), oddalenie przez sąd wniosku o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzenie postępowania upadłościowego z określonych przyczyn (pkt 2), zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności (pkt 3), w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym nie nastąpiło zaspokojenie należności (pkt 4), ustalenie, że wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym (pkt 4a), stwierdzenie przez naczelnika urzędu skarbowego lub komornika sądowego braku majątku, z którego można by prowadzić egzekucję (pkt 5), ustalenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających postępowanie egzekucyjne (pkt 6). Od wprowadzonej unormowaniem art. 28 ust. 1 i 2 u.s.u.s. zasady umarzania należności z tytułu składek tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, przewidziano wyjątek w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w postaci możliwości umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek w uzasadnionych przypadkach, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Przesłanki umorzenia należności w oparciu o przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s., zostały określone w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365), dalej jako rozporządzenie. Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku, gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych (pkt 1), a także w przypadku poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności (pkt 2), oraz w sytuacji przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Zawarte w przepisach normujących umarzanie należności z tytułu składek (art. 28 ust. 1 i 2 u.s.u.s. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia) zwroty "mogą być umarzane", "może umorzyć" oznacza, że regulacje te należą do sfery uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, że ustawodawca określając w hipotezie normy prawnej przesłanki podjęcia przez organ administracji publicznej działania, jednocześnie formułuje dyspozycję tej normy w sposób, pozwalający na wybór spośród kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięć, tego który organ uważa za najbardziej właściwy. Kontrola sądowa decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego dotyczy prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji. Kontrola ta obejmuje w szczególności sprawdzenie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z regułami postępowania zawartymi w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. czy organ w sposób prawidłowy ustalił i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o umorzeniu lub odmowie umorzenia należności. Uznanie administracyjne nie oznacza bowiem dowolności organu. Wybór rozstrzygnięcia przez organ nie może być dowolny, ale musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (por. wyrok NSA z 2 lutego 1996 r., sygn. II SA 2875/95, Wokanda 1996/6/32). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji we wskazanych wyżej granicach stwierdzić należy, że organ administracji publicznej odmawiając umorzenia należności nie wykroczył poza zakres uznania administracyjnego i nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego, ani przepisów prawa materialnego. W stanie faktycznym sprawy, aktualnym na datę wydania zaskarżonej decyzji organ prawidłowo przyjął, iż nie zachodzą przesłanki pozwalające na stwierdzenie w przypadku skarżącej całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek, co w świetle art. 28 ust. 2 u.s.u.s. otwierałoby możliwość orzekania o umorzeniu tych należności. Poza sporem pozostaje, iż skarżąca w okresie od [...] stycznia 2004 r. do [...] lipca 2005r. (data wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej) prowadziła działalność gospodarczą, co obligowało ją do regularnego opłacania składek na ubezpieczenia społeczne. Zaskarżoną decyzją organ odmówił skarżącej umorzenia składek w łącznej kwocie 18.306,54 zł, (w tym składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych) oraz odsetek za zwłokę i kosztów upomnienia. Organ trafnie zauważył, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Analiza zgromadzonej w sprawie dokumentacji dowodzi bowiem, iż wymienione zadłużenie skarżącej, nie zostało objęte postępowaniem egzekucyjnym, w związku z czym na etapie wydawania decyzji w przedmiocie umorzenia nie było możliwe stwierdzenie całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek. W ocenie sądu, organ zbadał również w wystarczający sposób przesłanki umorzenia składek w trybie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia. Organ rozważył wszystkie istotne okoliczności dotyczące sytuacji życiowej, materialnej i zdrowotnej skarżącej i jej rodziny, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie zasadności wniosku o umorzenie należności z tytułu składek (odsetek), pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Organ prawidłowo ustalił, iż skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem i dzieckiem, a rodzina zamieszkuje w mieszkaniu użyczonym przez matkę skarżącej. W zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono wielkość środków na utrzymanie, którymi dysponuje skarżąca, uwzględniając dochody dorosłych domowników (zasiłku dla bezrobotnych otrzymywanego przez skarżącą w kwocie 597,90 zł brutto i 529,09 zł netto oraz wynagrodzenie za pracę męża w kwocie 3.000 zł netto). Organ uwzględnił również wszystkie wskazane przez skarżącą miesięczne wydatki związane ze stałymi opłatami (ok. 1.491,00 zł) oraz zobowiązania męża z tytułu spłaty rat kredytowych (ok. 988 zł). Nie istnieją również przesłanki do podważenia zasadności zaskarżonej decyzji ze względu na stan zdrowia matki, czy też syna skarżącej. Organ wziął pod uwagę wszelkie dowody dostarczone przez skarżącą, świadczące o stanie zdrowia jej matki oraz syna (karty informacyjne leczenia szpitalnego) oraz okoliczność, że skarżąca ponosi wydatki związane z leczeniem syna na kwotę 250 zł, mimo iż skarżąca tych wydatków nie udokumentowała. Organ trafnie uznał, że przedłożona dokumentacja medyczna świadczy o problemach zdrowotnych zarówno matki skarżącej jak i jej syna, nie stanowi jednak przesłanki do umorzenia należności. Skarżąca nie udokumentowała bowiem, aby sprawowała bezpośrednią opiekę nad przewlekle chorym członkiem rodziny, która by pozbawiała ją możliwości uzyskiwania dochodu na spłatę należności. Potwierdzeniem tego jest fakt, że ze zgromadzonej dokumentacji nie wynika, aby skarżąca korzystała ze świadczenia pielęgnacyjnego przyznawanego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Na uwzględnienie nie zasługuje powoływany przez skarżącą już w toku postępowania przed sądem argument, iż faktycznie koszty wydatków na leki wynoszą 434,96 zł, na co skarżąca przedstawiła stosowne faktury za pismem z dnia 4 lipca 2012 r. Okoliczności tej skarżąca nie podnosiła przed organem administracji, wobec czego organ nie mógł się do niej odnieść w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Zatem wskazany argument, jako zgłoszony po zakończeniu postępowania administracyjnego nie może zostać uwzględniony. Z tych samych względów nie może zostać uwzględnione zaświadczenie lekarskie z dnia 3 lipca 2012 r. o stanie zdrowia matki skarżącej wydane dla potrzeb Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności. Z kolei fakt zarejestrowania się przez skarżącą w urzędzie pracy, a związku z tym uzyskania statusu osoby bezrobotnej, potwierdza, iż jest ona zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Skoro brak jest przeciwwskazań do podjęcia przez skarżącą zatrudnienia, czy innej pracy zarobkowej, nie ma również przeszkód, do uznania, iż przyszłości może poprawić swoją sytuację finansową, co ułatwiłoby jej uregulowanie należności. Takie stanowisko organu jest uzasadnione również tym, że skarżąca jest osobą stosunkowo młodą, znajdującą się w wieku aktywności zawodowej. Jeżeli zatem organ dostrzega możliwości wyegzekwowania zaległych składek, to podjęte w ramach uznania administracyjnego negatywne dla skarżącej rozstrzygnięcie, nie może być uznane za dowolne. Ustawowym obowiązkiem ZUS jest bowiem wykorzystanie wszelkich dostępnych środków przymusowego dochodzenia należności. Podkreślić należy, że podstawa umorzenia należności ZUS została stosownie do art. 28 ust. 3a u.s.u.s. przewidziana dla "uzasadnionych przypadków", a zatem sytuacji wyjątkowych, szczególnie trudnych, powstałych z przyczyn obiektywnych (niezależnych od dłużnika (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2009 r., II GSK 884/08, Lex nr 558740). W świetle całokształtu ustalonych w sprawie okoliczności, w tym także możliwości poprawy sytuacji finansowej rodziny skarżącej w perspektywie czasowej, należy zgodzić się z oceną organu, iż w przypadku skarżącej nie zachodzi tego rodzaju sytuacja, która uzasadniałaby umorzenie należności składkowych w oparciu o powołany wyżej przepis ustawy i unormowanie § 3 ust. 1 rozporządzenia. W ocenie sądu o niewystąpieniu takiej sytuacji świadczy dodatkowo fakt, iż rodzina skarżącej nie korzysta ze środków pomocy społecznej (oświadczenie skarżącej z 7 marca 2012 r.). Organ trafnie ocenił, że ze zgromadzonej dokumentacji nie wynika, aby opłacenie należności pozbawiłoby skarżącą i jej rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Wbrew zarzutom skargi, w toku kontrolowanego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uznać należy, że organ udzielając skarżącej stosownych pouczeń co do możliwości uzupełnienia wniosku o stosowną dokumentację, jak i możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym, czy też czynnego udziału w postępowaniu, podjął wszelkie kroki do wyjaśnienia sprawy. Z uzasadnienia skarżonej decyzji wynika, że organ miał na względzie zarówno interes społeczny, jak i interes skarżącej chroniony normą art. 28 u.s.u.s. i przepisami rozporządzenia wykonawczego. Organ dokonał wyważenia obu interesów, niewadliwie uznając, że w okolicznościach sprawy nie zostały spełnione ustawowe przesłanki umorzenia należności oraz że za uwzględnieniem wniosku nie przemawia interes społeczny wyrażający się w konieczności dysponowania publicznoprawnymi należnościami z tytułu składek w sposób uwzględniający wpływ decyzji w tym przedmiocie na zdolność ZUS do realizacji jego zadań, do których należy m.in. zapewnienie środków na wypłatę emerytur i rent. W konsekwencji stwierdzić należy, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego), a wnioski jakie wywiódł z ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego są zgodne z logiką i doświadczeniem życiowym, nie wykraczają zatem poza swobodną ocenę dowodów, jaką dysponuje organ w postępowaniu administracyjnym (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego). Następnie, organ w sposób prawidłowy, odpowiadający wymogom art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.