III SA/Lu 273/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, SO del. Iwona Tchórzewska, Protokolant Starszy referent Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 września 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję S. K. O w L. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi M. C. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L.) wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) należnego podatku VAT. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Burmistrza B. z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania-administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 3 ust. 1-3, art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 i ust. 3-10 i art. 7 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) i w związku z § 3 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.) oraz § 1 uchwały Nr XVII/169/04 Rady Miejskiej w B. z dnia 18 marca 2004 r. w sprawie obniżenia wysokości wskaźników procentowych wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu lub faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkamy (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 72, poz. 1277), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy skarżoną decyzję. Z uzasadnienia decyzji Kolegium oraz z akt sprawy wynikało, w dniu 17 grudnia 2010 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wraz z deklaracją o dochodach. Weryfikacja danych zawartych w w/w wniosku wskazywała, że skarżąca prowadzi wraz z matką (H. P.) wspólne gospodarstwo domowe. Dochód dwuosobowej rodziny (we wniosku podano, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe) stanowiła emerytura matki wraz z przysługującym jej dodatkiem pielęgnacyjnym. Skarżąca w piśmie z dnia 30 grudnia 2010 r. wyjaśniła, że dochód netto wynosi 797,82 zł. Organ I instancji wyliczył dochód brutto gospodarstwa domowego skarżącej, który stanowią emerytura matki skarżącej w wysokości 706,29 zł oraz przyznany jej dodatek pielęgnacyjny w kwocie 181,10 zł (razem 887,39 zł). Dochody za trzy miesiące poprzedzające datę złożenia wniosku, tj. wrzesień, październik i listopad 2010 r. wyniosły 2.662,17 zł, średni dochód na osobę wyniósł 1.331,09 zł, tj. miesięcznie 443,70 zł, co zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych uprawniało skarżącą do dodatku mieszkaniowego. W oparciu o art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych organ ustalił kwotę wydatków na mieszkanie na podstawie wydatków z ostatniego miesiąca, ustalając ryczałt na zakup opału na ogrzewanie wody, lokalu oraz za brak gazu przewodowego na podstawie § 3 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych. W tych okolicznościach organ I instancji przyznał skarżącej dodatek mieszkaniowy w kwocie 158,19 zł miesięcznie na okres sześciu miesięcy począwszy od 1 stycznia 2011 r. Stwierdził, że kwota 90,17 zł będzie przelewana na konto zarządcy domu, natomiast kwota 68,02 zł będzie wypłacana do ręki wnioskodawcy w kasie Urzędu w terminie do dnia 10 każdego miesiąca. Wyjaśnił również, że pierwsza wypłata nastąpi w kwietniu 2011 r. z uwzględnieniem wypłaty dodatku mieszkaniowego wraz z ryczałtem za styczeń, luty i marzec 2011 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania, że skarżąca nie prowadzi dwuosobowego gospodarstwa domowego, ponieważ pożycza od matki pieniądze, nie wie jak się ją oblicza wysokość dodatku mieszkaniowego (i dlatego nie podpisuje wywiadów środowiskowych, gdyż podpisuje tylko to, z czym się według swojej wiedzy zgadza), zgodnie z umową użyczenia lokalu mieszkalnego musi opłacić mieszkanie i energię elektryczną, dodatek od 2006 r. jest przyznawany na jej nazwisko, a od 2009 r. matka mieszka razem z nią, Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja, mimo błędnego zaliczenia do dochodów gospodarstwa domowego dodatku pielęgnacyjnego, jest rozstrzygnięciem prawidłowo ustalającym wysokość dodatku mieszkaniowego. Kolegium podniosło, że skarżąca zajmuje na podstawie umowy najmu (jak zaznaczono we wniosku) lokal o powierzchni użytkowej 36,16 m2 . W lokalu tym brak jest instalacji: centralnego ogrzewania, centralnie dostarczanej ciepłej wody i gazu przewodowego. We wniosku i deklaracji o wysokości dochodów wnioskodawczyni wskazała, iż dochód gospodarstwa domowego z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku (września, października i listopada 2010 r.) wynosił 245 zł i stanowiły go zasiłki celowe z pomocy społecznej. Wydatki na mieszkanie za ostatni miesiąc potwierdzone przez zarządcę domu wynosiły 179,03 zł. Dalej Kolegium argumentowało, iż z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego u skarżącej wynikało, że korzystała ona już z dodatku mieszkaniowego, zamieszkuje wspólnie z matką H. P., obie utrzymują się ze świadczenia emerytalnego matki. Skarżąca nigdzie nie pracuje, nie figuruje też jako bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w B., leczy się w poradni pulmonologicznej i poradni neurologicznej oraz u lekarza rodzinnego. Skarżąca odmówiła podpisania wywiadu środowiskowego. W uwagach i wnioskach pracownik przeprowadzający wywiad stwierdzi, iż skarżąca zamieszkuje wspólnie z matką H. P., zajmują one dwa pomieszczenia, tj. pokój z kuchnią i korzystają z tych samych sprzętów gospodarstwa domowego. Skarżąca i jej matka są pod stała kontrolą lekarską. Skarżąca nigdzie nie pracuje i nie jest zarejestrowana w PUP w B., nie ma stałego źródła dochodu. Matka skarżącej otrzymuje świadczenie emerytalne z ZUS. W trakcie przeprowadzania wywiadu skarżąca odmówiła jego podpisania i oznajmiła, że nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego z matką. Pracownik socjalny stwierdził, iż nie ma możliwości prowadzenia odrębnego gospodarstwa domowego w warunkach, w jakich zamieszkuje skarżąca i jej matka. W piśmie z dnia 30 grudnia 2010 r. skarżąca wyjaśniła, że iż dochód gospodarstwa domowego wynosi 797,82 zł netto. Oświadczyła także, że mimo zamieszkiwania z matką prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. W piśmie z dnia 3 stycznia 2011 r. Kierownik Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. Przedsiębiorstwie Komunalnym Sp. z o.o. poinformował, iż właścicielką lokalu nr 14 w budynku przy ul. P. w B. jest H. P. (matka skarżącej). W dodatkowym piśmie skarżąca wniosła o załatwienie jej sprawy na podstawie zebranych dokumentów i akt Urzędu Miejskiego i Ośrodka Pomocy Społecznej w B.. Załączyła decyzję OPS w B.. Wynikało z niej, że dochód skarżącej wynosi 797 zł. W tych warunkach Kolegium stwierdziło, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił skład gospodarstwa domowego skarżącej, tj., że składa się ono z dwóch osób – skarżącej i jej matki. W tym względzie zapewnienia skarżącej nie mogły być brane pod uwagę. Według definicji gospodarstwa domowego, o której mowa w art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, "przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby". Kolegium wyjaśniło, że organ pierwszej instancji błędnie wliczył do dochodu skarżącej dodatek pielęgnacyjny otrzymywany przez jej matkę. Zgodnie z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 8/09 (publik. ONSA/WSA 2010/2/21; Lex nr 531150), dodatku pielęgnacyjnego, określonego w art. 75 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.), nie wlicza się do dochodu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.). Tym samym dochód miesięczny gospodarstwa domowego skarżącej wynosił 706,29 zł, co na osobę daje kwotę 353,15 zł miesięcznie. Według Kolegium wyliczenie dodatku mieszkaniowego dla skarżącej wygląda następująco: Wydatki skarżącej wynoszące 179,03 zł ulegają zwiększeniu z powodu braku instalacji: centralnego ogrzewania, centralnie dostarczanej ciepłej wody i gazu przewodowego. Wartość 1 kWh energii elektrycznej ustalona przez organ na podstawie rachunku za ostatni okres rozliczeniowy wynosi 0,59 zł. Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 5 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na 1 m2 normatywnej powierzchni użytkowej, o której mowa w art. 5, z uwzględnieniem art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. Sposób obliczenia: 36,16 m2 x 5 kWh/m2 x 0,59 zł/kWh = 106,67 zł Stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa. Sposób obliczenia: 20 kWh x 2 osoby x 0,59 zł/kWh = 23,60 zł. Stosownie do § 3 ust. 3 rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację gazu przewodowego, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 10 kilowatogodzin energii elektrycznej w gospodarstwie jednoosobowym według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych, oraz równowartość 2 kilowatogodzin na każdą dodatkową osobę. Sposób obliczenia: (10 kWh + 2 kWh) x 0,59 zł/kWh = 7,08 zł. Stąd razem wydatki wynoszą: 179,03 zł + 106, 67 zł + 23,60 zł + 7,08 zł = 316,38 zł. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 125 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Kwota najniższej emerytury stosownie do pkt 1 lit. a) komunikatu Prezesa ZUS z dnia 15 lutego 2010 r. (M. P. Nr 10, poz. 10) wynosi od 1 marca 2010 r. 706,29 zł, a 125 % tej kwoty to 881.,86 zł, stąd spełniony jest warunek z art. 3 ust. 1 ustawy dodatkach mieszkaniowych, gdyż dochód na jednego członka gospodarstwa domowego (353,15 zł) nie przekracza kwoty 125 % najniższej emerytury i stanowi 50 % tej kwoty. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 40 m2 - dla 2 osób. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości 12 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4- osobowym. Sposób obliczenia: 316,38 zł - (12% x 706,29 zł) = 316,38 zł - 84,75 zł = 231,63 zł. Zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. W myśl art. 6 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, rada gminy, w drodze uchwały, może podwyższyć lub obniżyć, nie więcej niż o 20 punktów procentowych, wysokość wskaźników procentowych, o których mowa w ust. 10. Stosownie do § 1 uchwały Nr XVII1169/04 Rady Miejskiej w B. z dnia 18 marca 2004 r., obniża się o 20 punktów procentowych wysokość wskaźnika wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Tym samym w myśl wyżej cytowanych przepisów w Gminie B. kwota dodatku mieszkaniowego nie może przekraczać 50 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 50 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Kwota 50 % wydatków to wg obliczenia: 316,38 zł x 50% = 158, 19 zł - tyle wynosi wysokość dodatku mieszkaniowego i została ona, mimo błędnego ustalenia dochodu wyliczona prawidłowo. Ustosunkowując się do kwestii podniesionych w odwołaniu Kolegium stwierdziło, iż nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie. W szczególności nie mają wpływu na to rozstrzygniecie zasiłki celowe z pomocy społecznej otrzymywane przez skarżącą, jej kontakty z OPS w B., remont łazienki oraz zakupy węgla czy brak zakupu butli z gazem. Istotne jest to, że skarżąca prowadzi wspólnie z matką gospodarstwo domowe. W skardze do WSA w Lublinie J. S. podniosła, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, opiekuje się niepełnosprawną matką. Skarżąca stwierdziła, że "Jesteśmy całkowicie rozdzielone w naszych sprawach i interesach" i wobec tego brak jest podstaw do uznania, że prowadzi wraz z matką, H. P. wspólne gospodarstwo domowe. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Z uwagi na charakter sporu należy wyjaśnić, że zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. Według art. 2 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego. Jak wynika z akt sprawy skarżąca korzysta z lokalu mieszkalnego na podstawie umowy użyczenia (okoliczność bezsporna). Zgodnie z art. 3 ust. 1 omawianej ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 125 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Stosownie do pkt 1 lit. a) komunikatu Prezesa ZUS z dnia 15 lutego 2010 r. (M. P. Nr 10, poz. 10), kwota najniższej emerytury wynosi od 1 marca 2010 r. 706,29 zł. 125 % tej kwoty wynosi 881.,86 zł. Skarżąca spełnia więc kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy dodatkach mieszkaniowych. Dochód na osobę w gospodarstwie domowym skarżącej wynosi 353,15 zł. Przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby (art. 4 ustawy). W świetle zgromadzonego materiału dowodowego i prawidłowo ocenionego przez organ, skarżąca prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe (mieszka razem ze swoją matką i z nią wspólnie gospodaruje). W myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 40 m2 - dla 2 osób. Lokal zajmowany przez skarżącą ma pow. użytkową 36,16 m2 . Wielkość tego mieszkania składającego się z pokoju i kuchni uniemożliwia prowadzenie odrębnego gospodarstwa domowego przez inną osobę. Skarżąca nie ma stałych dochodów i utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego matki. Świadczenie w kwocie 706, 29 zł miesięcznie wypłaca ZUS. Zasiłki z pomocy społecznej przyznane przez OPS w B. w ramach pomocy w zakresie dożywiania nie są brane pod uwagę przy ustalaniu dochodu w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego i wyliczaniu jego wysokości. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 komentowanej ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości 12 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2 – 4 - osobowym. W rozpoznawanej sprawie 12% x z kwoty 706,29 zł wynosi 316,38 zł. Zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Przepis art. 6 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych zawiera upoważnienie dla rad gminy do podwyższenia, w drodze uchwały, podwyższenia lub obniżenie, nie więcej niż o 20 punktów procentowych, wysokości wskaźników procentowych, o których mowa w ust. 10. Uchwałą Nr XVII1169/04 Rady Miejskiej w B. z dnia 18 marca 2004 r., obniżono o 20 punktów procentowych wysokość wskaźnika wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Oznacza to, że w myśl powołanych przepisów kwota dodatku mieszkaniowego nie może przekraczać 50 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 50 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. W rezultacie wysokość dodatku mieszkaniowego wynosi 158, 19 zł (316,38 zł x 50%) przy uwzględnieniu prawidłowo ustalonego przez ryczałtu z tytułu braku instalacji centralnego ogrzewania, braku ciepłej wody i braku instalacji gazowej w lokalu mieszkalnym. Z tych wszystkich względów skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a. O wynagrodzeniu należnym profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej orzeczono na mocy art. 250 p. p. s. a.