III SA/Lu 275/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis Sędzia WSA Anna Strzelec Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Sugier po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013 na rok 2017 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania M. R., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. z dnia 31 stycznia 2019 r., nr [...] w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013 na rok 2017 w pomniejszonej wysokości. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu 26 maja 2017 r. do Biura Powiatowego ARiMR w C. wpłynął wniosek M. R. (dalej jako "skarżący") o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013) na rok 2017. We wniosku wnioskodawca zadeklarował do płatności: - Wariant: 1.1 Rolnictwo zrównoważone na powierzchni 69,18 ha (AA1 o pow. 5,90 ha, AC2 o pow. 1,37 ha, AD2 o pow. 1,09 ha, AE2 o pow. 1,39 ha, AH1 o pow. 0,88 ha, AHA1 o pow. 0,39 ha, AJ1 o pow. 2,51 ha, AK1 o pow. 0,82 ha, AN2 o pow. 0,65 ha, AO1 o pow. 2,35 ha, ASI o pow. 2,61 ha, AT1 o pow. 3,49 ha, AU1 o pow. 3,63 ha, B1 o pow. 1,60 ha, BB1 o pow. 0,78 ha, BC1 o pow. 13,54 ha, BI1 o pow. 4,81 ha, BK1 o pow. 1,70 ha, DD2 o pow. 1,00 ha, DDA1 o pow. 0,21 ha, DE1 o pow. 1,16 ha, DJ2 o pow. 1,25 ha, DJA1 o pow. 0,20 ha, F1 o pow. 0,16 ha, G1 o pow. 0,38 ha, H1 o pow. 0,49 ha, 12 o pow. 5,73 ha, J1 o pow. 1,02 ha, L1 o pow. 2,68 ha, M2 o pow. 1,14 ha, N2 o pow. 2,67 ha, T1 o pow. 1,58 ha). - Wariant: 8.2.1 Międzyplon ozimy na powierzchni 47,18 ha (AA1 o pow. 5,90 ha, AD2 o pow. 1,09 ha, AH1 o pow. 0,88 ha, AHA1 o pow. 0,39 ha, AS1 o pow. 2,61 ha, AT1 o pow. 3,49 ha, AU1 o pow. 3,63 ha, B1 o pow. 1,60 ha, BB1 o pow. 0,78 ha, BC1 o pow. 13,54 ha, BI1 o pow. 4,81 ha, BK1 o pow. 1,70 ha, F1 o pow. 0,16 ha, G1 o pow. 0,38 ha, H1 o pow. 0,49 ha, 12 o pow. 5,73 ha). - Wariant: 8.3.1 Międzyplon ścierniskowy na powierzchni 14,93 ha (AC2 o pow. 1,37 ha, AJ1 o pow. 2,51 ha, AK1 o pow. 0,82 ha, DD2 o pow. 1,00 ha, DDA1 o pow. 0,21 ha, DE1 o pow. 1,16 ha, DJ2 o pow. 1,25 ha, DJA1 o pow. 0,20 ha, J1 o pow. 1,02 ha, M2 o pow. 1,14 ha, N2 o pow. 2,67 ha, T1 o pow. 1,58 ha). W dniach 31 października 2017 r. – 18 listopada 2017 r. w gospodarstwie skarżącego została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie działania Programu Rolnośrodowiskowego. Wyniki kontroli zawarto w raporcie z czynności kontrolnych numer [...] Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. (dalej jako "organ I instancji") przyznał skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na rok 2017 w łącznej wysokości 49 115,00 zł, w tym z tytułu: - Wariantu: 1.1 Zrównoważony sposób gospodarowania - 24 328,80 zł; - Wariantu: 8.2.1 Międzyplon ozimy - 19 618,20 zł; - Wariantu: 8.3.1 Międzyplon ścierniskowy - 5 168,00 zł. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia 30 lipca 2018 r., Nr [...] stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. z dnia 25 maja 2018 r. w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013 na rok 2017. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Nr [...]. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. decyzją z dnia [...] r., Nr [...] przyznał skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na rok 2017 w łącznej wysokości 21 614,13 zł, w tym z tytułu: - Wariantu: 1.1 Zrównoważony sposób gospodarowania 17 377,13 zł; - Wariantu: 8.2.1 Międzyplon ozimy - 4 237,00 zł; oraz odmówił przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2017 do działek rolnych zadeklarowanych w ramach Wariantu: 8.3.1 Międzyplon ścierniskowy. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 31 stycznia 2019 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w wyniku przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego w dniach 31 października 2017 r. – 18 listopada 2017 r. kontroli na miejscu wykryto nieprawidłowości. Konsekwencją nieprawidłowości wykrytych na działkach: AO1, AT1, G1, I2, L1, T1, M2, N2, AC2, AK1, AU1, DDA1, DE11, DJA1, BC1, J1 było wykluczenie z płatności obszaru o łącznej powierzchni 2,89 ha. Powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w ramach Wariantu: 1.1 Zrównoważony sposób gospodarowania wynosiła 69,18 ha. Powierzchnia stwierdzona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE z dnia 20 grudnia 2013 r. L Nr 347, str. 549), dalej jako "rozporządzenie 1306/2013", wynosiła łącznie 66,29 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych w ramach wariantu a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosiła 4,36%. Zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) NR 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L z dnia 20 czerwca 2014 r. Nr 181, str. 48), dalej jako "rozporządzenie 640/2014", w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3% lub 2 ha, ale nie więcej niż o 20% obszaru stwierdzonego, pomoc przyznaje się do powierzchni stwierdzonej pomniejszonej o dwukrotność różnicy. Stawka płatności do 1 ha w ramach Wariant: 1.1 Zrównoważony sposób gospodarowania została określona w rozporządzeniu rolnośrodowiskowym i wynosiła 360,00 zł. Początkowa kwota płatności rolnośrodowiskowej wynosiła 21 783,60 zł. Kwota ta została pomniejszona ze względu na nieprzestrzeganie norm oraz wymogów dla Wariantu: 1.1 Zrównoważony sposób gospodarowania. Zgodnie z § 38 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361, z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie rolnośrodowiskowe", jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika wymogów określonych w części I. Pakiet 1. Rolnictwo zrównoważone załącznika nr 3 do rozporządzenia, płatność rolnośrodowiskowa dotycząca pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 1 przysługuje w danym roku w wysokości zmniejszonej o tyle procent, ile odpowiada stosunkowi powierzchni gruntów ornych, na których stwierdzono to uchybienie, do powierzchni wszystkich gruntów ornych, na których powinny być przestrzegane te wymogi w ramach tego pakietu. W związku z powyższym należna kwota płatności została pomniejszona o kwotę w wysokości 4 406,47 zł. Kwota przyznanej płatności rolnośrodowiskowej w ramach Wariantu 1.1, po uwzględnieniu wszystkich zmniejszeń, wyniosła więc 17 377,13 zł. W przypadku płatności do Wariantu 8.2.1 Międzyplon ozimy powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku wyniosła 47,18 ha. Powierzchnia stwierdzona w oparciu o system informacji geograficznej wynosiła 45,51 ha. Wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych w ramach wariantu a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosiła 3,67%. Różnica między powierzchnią deklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosiła 1,67 ha. Stawka płatności do 1 ha w ramach Wariant: 8.2.1 Międzyplon ozimy została określona w rozporządzeniu rolnośrodowiskowym i wynosiła 420 zł. Początkowa kwota płatności rolnośrodowiskowej wynosiła 17 711,40 zł. Kwota ta została pomniejszona ze względu na nieprzestrzeganie norm oraz wymogów dla Wariantu: 8.2.1 Międzyplon ozimy o kwotę 12 234,60 zł. Kwota przyznanej płatności rolnośrodowiskowej w ramach Wariantu 8.2.1, po uwzględnieniu wszystkich zmniejszeń wyniosła 4 237 zł. W przypadku Wariantu 8.3.1 Międzyplon ścierniskowy powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku wynosiła 14,93 ha. Powierzchnia stwierdzona w oparciu o system informacji geograficznej wynosiła 14,17 ha. Łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności wynosiła 0,76 ha. Wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych w ramach wariantu a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosiła 5,36%. Stawka płatności do 1 ha w ramach Wariant: 8.3.1 Międzyplon ścierniskowy została określona w rozporządzeniu rolnośrodowiskowym i wynosiła 400 zł. Początkowa kwota płatności rolnośrodowiskowej wynosiła 5 060 zł. Z uwagi na stwierdzone uchybienia i nieprawidłowości w Wariancie 8.3.1 płatność rolnośrodowiskowa powinna zostać zmniejszona o kwotę 5 197,64 zł. W konsekwencji skarżącemu odmówiono płatności w omawianym wariancie. Odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy stwierdził, że kontrola na miejscu została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Raport z kontroli obiektywnie przedstawiał plan zagospodarowania działek, co potwierdzała dodatkowo dokumentacja fotograficzna. Organ odwoławczy podkreślił, że wnioskodawca jest zobowiązany do deklarowania w złożonym wniosku działek rolnych zgodnie ze stanem faktycznym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. R. zaskarżył decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR w całości. Skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: - art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., 2096 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a." oraz art. 21 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, dalej jako "ustawa PROW", poprzez niezałatwienie wniosku po myśli strony, na skutek zinterpretowania wszelkich niejasności i wątpliwości na niekorzyść strony oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do ustalenia stanu faktycznego; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., oraz art. 21 ust. 2 ustawy PROW - polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; - art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie zbyt ogólnych stwierdzeń, pominięcie oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 138 § 2 k.p.a. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organ prawidłowo zastosował przepisy: - § 2 ust. 1, § pkt 3, § 4 ust. 1, § 9, § 20 i § 26 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego; - § 12 ust. 6, § 18 ust. 1 pkt 1 i § 38 w związku z punktem VII załącznika nr 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego; - art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L z dnia 2 grudnia 2009 r. Nr 316 ,str. 65) poprzez jego niezastosowanie; - art. 39 rozporządzenia 640/2014; - art. 78 Konstytucji oraz art. 15 k.p.a. poprzez wydanie informacji o maksymalnym kwalifikowalnym obszarze dla poszczególnych działek w formie, która uniemożliwia stronie odwołanie się od takiej decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organowi odwoławczemu, że nie zbadał wyczerpująco wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz nie przeprowadził dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Skarżący zarzucił, że stwierdzenie nieprawidłowości o symbolu DR jest w wielu przypadkach nieuprawnione, dokonane niezgodnie ze stanem faktycznym, a zatem nieprawidłowości te nie mogą być podstawą zastosowania zmniejszenia płatności ani zastosowania współczynnika korygującego. Skarżący podniósł, że uwagi i wyjaśnienia zgłaszane w toku postępowania co do bezzasadnego stwierdzenia nieprawidłowości nie były szczegółowo analizowane i nie odniesiono się do nich należycie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że co roku powierzchnie PEG są w dowolny sposób zmniejszane. Maksymalny kwalifikowalny obszar organ narzuca z góry. Strona nie ma możliwości odwołania się od takiej informacji, pomimo że informacja ta ingeruje bezpośrednio w prawa rolnika do otrzymania płatności. Błędnie ustalony obszar PEG jest następnie podstawą do zmniejszenia powierzchni działki uwzględnionej do płatności. Skarżący podkreślił, że ustalenie rzeczywistej powierzchni działek rolnych kwalifikowanej do płatności należy do organów administracji, które dysponują nowoczesnym systemem pozwalającym na uniknięcie błędów pomiarowych i wykrycie nieprawidłowości wniosków o pomoc. Rzeczą rolnika jest wskazać we wniosku, zgodnie ze swoją najlepszą wiedzą, prawidłową powierzchnię działek rolnych zgłoszonych do płatności, zaś rzeczą organu jest powierzchnię tę skontrolować, zweryfikować i w sposób jednoznaczny ustalić. Jeżeli wynik kontroli, co do powierzchni działek jest kwestionowany przez rolnika i wskazuje on konkretne argumenty przemawiające za tym, że wynik kontroli administracyjnej jest nieprawidłowy, na organie, który zobowiązany jest stać na straży praworządności, spoczywa obowiązek sprawdzenia, czy kwestionowany pomiar dokonany był prawidłowo. Weryfikacji ustaleń, co do powierzchni działek rolnych służy kontrola na miejscu, która uzupełnia kontrolę administracyjną Jej celem jest ustalenie w sposób jednoznaczny, jaka jest rzeczywista powierzchnia działki rolnej uprawnionej do płatności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor L. Oddziału ARiMR wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR w sprawie przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2017 w pomniejszonej wysokości. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy zasadnie przyznano skarżącemu płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 361 z późn. zm.), wydanego na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Zgodnie z § 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje rolnikowi, jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, 2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009, wynosi co najmniej 1 ha; 3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm., zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym"), obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej, 4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Wbrew zarzutom skargi, organ administracji w sposób dokładny i wyczerpujący zbadał wszystkie istotne okoliczności sprawy stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo omówił stwierdzone nieprawidłowości dotyczące działek rolnych oraz nieprawidłowości wynikające z nieprzestrzegania wymogów na działkach rolnych i wyjaśnił przyczyny zmniejszenia powierzchni. Organ odrębnie dla każdej działki rolnej wskazał, które powierzchnie kwestionuje i z jakiego powodu nie kwalifikują się one do płatności. W niniejszej sprawie skarżący we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2017 zadeklarował realizację następujących wariantów: - Wariant: 1.1 Zrównoważony system gospodarowania – 69,18 ha; - Wariant: 8.2.1 Międzyplon ozimy - 47,18 ha; - Wariant: 8.3.1 Międzyplon ścierniskowy – 14,93 ha. Wniosek skarżącego w celu weryfikacji spełnienia warunków przyznania płatności rolnośrodowiskowej został poddany kontroli kryteriów kwalifikowalności, która w świetle art. 74 rozporządzenia 1306/2013, obejmuje kontrole administracyjne uzupełniane o kontrole na miejscu. Organ odwoławczy prawidłowo jako podstawę swoich ustaleń przyjął wyniki kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego w dniach 31 października 2017 r. – 18 listopada 2017 r., utrwalone w raporcie z czynności kontrolnych nr [...] Skarżący uczestniczył w kontroli, co potwierdza raport z czynności kontrolnych oraz oświadczenie skarżącego z dnia 18 listopada 2017 r. Z akt sprawy wynika, że skarżący odmówił podpisania raportu i nie zgłosił na piśmie umotywowanych zastrzeżeń co do ustaleń w nim zawartych. W ocenie Sądu, raport z czynności kontrolnych ma moc prawną dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a., gdyż został sporządzony przez uprawniony do tego organ i w przepisanej formie, w zakresie przekazanych mu z mocy prawa zadań wskazanych w zakresie działania tego organu. Sporządzony raport, jako dokument urzędowy stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (art. 76 § 1 k.p.a.). Kodeks postępowania administracyjnego przyjmuje domniemanie zgodności z prawdą tego, co zostało w dokumencie stwierdzone, poświadczone i zaświadczone przez upoważniony podmiot, który dokument wystawił. W wyniku kontroli na miejscu stwierdzono szereg nieprawidłowości dotyczących działek rolnych oraz nieprawidłowości wynikających z nieprzestrzegania wymogów na działkach rolnych. W przypadku działek rolnych AO1, AT1, G1, I2, L1, T1, M2, N2, AC2, AK1, AU1, DDA1, DE11, DJA1, BC1, J1 stwierdzono nieprawidłowości dotyczące powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnością. Na działkach rolnych M2, N2, AK1, AU1, DDA1, DE1, DJA1, BC1 stwierdzono kod nieprawidłowości DR50 "Granice uprawy wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych na wniosku" (uprawa na działce niezgłoszonej). W szczególności podczas kontroli w terenie została pomierzona powierzchnia użytkowana rolniczo zadeklarowanych działek rolnych w granicach działek ewidencyjnych. Jak wskazano powyżej, w przypadku działek rolnych M2, N2, AK1, AU1, DDA1, DE1, DJA1, BC1 zastosowano kod pokontrolny DR50, oznaczający, iż granice uprawy wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku, co w konsekwencji skutkuje redukcją powierzchni działki rolnej. W zestawieniu zamieszczonym w zaskarżonej decyzji (s. 381- 882 akt adm.) organ przedstawił wyliczenie powierzchni ww. działek, dla których zastosowano kod DR50, wskazując jaką powierzchnię zajmuje dana działka rolna na poszczególnych działkach ewidencyjnych. W sytuacji, gdy działki rolne oznaczone kodem DR50, są położone częściowo na niedeklarowanych działkach referencyjnych, a więc granice tych działek rolnych wychodzą poza granice odniesienia deklarowanej działki referencyjnej, organ prawidłowo dokonał redukcji powierzchni tych działek rolnych. Przy ustalaniu powierzchni uprawnionej do płatności nie uznano obszarów położonych na działkach ewidencyjnych niezadeklarowanych we wniosku. Organ ustalił powyższe na podstawie szkiców oraz tabeli "Wyliczenie powierzchni dla działek, dla których zastosowano kod DR50", stanowiących załączniki do raportu z czynności kontrolnych. Prawidłowe jest stanowisko organu dotyczące kodu nieprawidłowości DR50, że do płatności zostaje uwzględniona powierzchnia stwierdzona działki rolnej, pomniejszona o powierzchnię stwierdzoną na działkach ewidencyjnych niezadeklarowanych we wniosku. Podnieść w tym miejscu należy, że obowiązek określenia maksymalnego obszaru w odniesieniu do każdej działki referencyjnej do celów systemów wsparcia, obciąża państwa członkowskie. Zgodnie z art. 70 rozporządzenia 1306/2013, system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi. Niezależnie od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą nadal korzystać z takich technik, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000 w przypadku gdy zostały one nabyte na podstawie umów długoterminowych zatwierdzonych przed listopadem 2012 r. W myśl art. 5 ust. 1 rozporządzenia 640/2014, system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 stosuje się na poziomie działek referencyjnych. Działka referencyjna obejmuje jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. W stosownych przypadkach działka referencyjna obejmuje również obszary, o których mowa w art. 32 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, oraz grunty rolne, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013. Państwa członkowskie wytyczają działkę referencyjną w sposób gwarantujący, że działka referencyjna jest mierzalna, umożliwia niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej zgłaszanej corocznie działki rolnej i co do zasady jest stabilna w czasie. Z art. 5 ust. 2 rozporządzenia 640/2014 wynika zaś, że państwa członkowskie dopilnowują ponadto, aby zgłaszane działki rolne były identyfikowane w sposób pewny. W szczególności państwa członkowskie wymagają, aby wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność były składane wraz z określonymi informacjami lub aby towarzyszyły im dokumenty określone przez właściwy organ, które umożliwią lokalizację i pomiar każdej działki rolnej. W odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie określają maksymalny kwalifikowalny obszar. System informacji geograficznych (GIS) pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, a także kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności. Zintegrowany system kontroli opiera się na bazie danych działek referencyjnych – działek odniesienia, którymi w przypadku systemu polskiego są przetworzone na potrzeby dopłat, dane z ewidencji gruntów i budynków. Rolą systemu jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat (vide wyrok NSA z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 806/14). Zgodnie z § 18 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, przy ustalaniu wysokości płatności rolnośrodowiskowej przysługującej do działek rolnych uwzględnia się powierzchnię tych działek, nie większą niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o których mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że płatności przysługują do działek rolnych zgłoszonych we wniosku, znajdujących się na działkach ewidencyjnych lub ich częściach zadeklarowanych we wniosku. W związku z powyższym powierzchnia innej działki rolnej, nie zgłoszonej do płatności, na której była uprawa, nie może być wliczona do powierzchni działki referencyjnej zgłoszonej do płatności. Prawidłowe są również ustalenia organu dotyczące nieprawidłowości wynikających z nieprzestrzegania wymogów na działkach rolnych, poczynione w oparciu o ustalenia kontroli na miejscu oraz deklaracje pakietów rolnośrodowiskowych za lata poprzednie – 2013-2016. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, rolnik jest zobowiązany do przestrzegania innych wymogów określonych dla danego pakietu lub wariantu. Wymogi dla wariantu 1.1- Zrównoważony sposób gospodarowania zostały określone w załączniku nr 3 sekcja I rozporządzenia rolnośrodowiskowego: przestrzeganie prawidłowego doboru i następstwa roślin uprawianych w plonie głównym, przy zastosowaniu co najmniej trzech gatunków roślin, każdego z innej grupy roślin, z wyłączeniem roślin wieloletnich. We wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na rok 2017 w Wariancie: 1.1 Zrównoważony sposób gospodarowania, zgłoszona została powierzchnia 69,18 ha. Powierzchnia stwierdzona ustalona podczas kontroli na miejscu oraz w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia 1306/2013 oraz § 18 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, wynosiła 66,29. Łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności wynosiła 2,89 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych w ramach wariantu a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosiła 4,36%. Zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia 640/2014, w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3% lub 2 ha, ale nie więcej niż o 20% obszaru stwierdzonego, pomoc przyznaje się do powierzchni stwierdzonej pomniejszonej o dwukrotność różnicy. Początkowa kwota płatności rolnośrodowiskowej w ramach Wariantu: 1.1 Zrównoważony sposób gospodarowania wynosiła 21 783,60 zł. Kwota ta została pomniejszona ze względu na nieprzestrzeganie norm oraz wymogów dla wariantu. Zgodnie z § 38 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika wymogów określonych w części I. Pakiet 1. Rolnictwo zrównoważone załącznika nr 3 do rozporządzenia, płatność rolnośrodowiskowa dotycząca pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 1 przysługuje w danym roku w wysokości zmniejszonej o tyle procent, ile odpowiada stosunkowi powierzchni gruntów ornych, na których stwierdzono to uchybienie, do powierzchni wszystkich gruntów ornych, na których powinny być przestrzegane te wymogi w ramach tego pakietu. W gospodarstwie rolnika stwierdzono na działkach rolnych AN2, AE2 i BC1 nieprzestrzeganie prawidłowego doboru i następstwa roślin (kod S1). Kwota przyznanej płatności rolnośrodowiskowej w ramach Wariantu 1.1, po uwzględnieniu wszystkich zmniejszeń, wyniosła ostatecznie 17 377,13 zł. W zakresie płatności do Wariantu: 8.2.1 Międzyplon ozimy, powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku wynosiła 47,18 ha. Powierzchnia stwierdzona ustalona podczas kontroli na miejscu oraz w oparciu o system informacji geograficznej wynosiła 45,51 ha. Łączna powierzchnia obszaru wykluczonego wynosiła 1,67 ha. Wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych w ramach wariantu a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosiła 3,67%. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 19 ust. 1 rozporządzenia 640/2014, w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3% lub 2 ha, ale nie więcej niż o 20% obszaru stwierdzonego, pomoc przyznaje się do powierzchni stwierdzonej pomniejszonej o dwukrotność różnicy. Początkowa kwota płatności rolnośrodowiskowej w ramach Wariantu: 8.2.1 Międzyplon ozimy wynosiła 17 711,40 zł. Kwota ta została pomniejszona ze względu na nieprzestrzeganie norm oraz wymogów dla Wariantu: 8.2.1 Międzyplon ozimy. Zgodnie z § 38 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika wymogów w ramach określonych wariantów poszczególnych pakietów, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje w danym roku w zmniejszonej wysokości, w części dotyczącej: 1) działek rolnych lub 2) zwierząt ras lokalnych, lub 3) miedz śródpolnych - w stosunku do których stwierdzono takie uchybienie, z tym że w określonych przypadkach wymienionych w załączniku nr 7 do rozporządzenia wysokość płatności rolnośrodowiskowej jest zmniejszana w części dotyczącej danego pakietu albo wariantu. W gospodarstwie rolnika stwierdzono na działkach AT1, AU1, BB1, BC1, BI, BK1, AS1 brak siewu roślin poplonowych (kod W10). Kwota przyznanej płatności rolnośrodowiskowej w ramach Wariantu 8.2.1, po uwzględnieniu wszystkich zmniejszeń wyniosła ostatecznie 4 237 zł. W odniesieniu do płatności w ramach Wariantu 8.3.1 Międzyplon ścierniskowy organ prawidłowo ustalił, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku wynosiła 14,93 ha. Powierzchnia stwierdzona ustalona podczas kontroli i w oparciu o system informacji geograficznej wynosiła 14,17 ha. Łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności wynosiła 0,76 ha. Wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych w ramach wariantu a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosiła 5,36%. Zgodnie z przepisem art. 19 ust. 1 rozporządzenia 640/2014, w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3% lub 2 ha, ale nie więcej niż o 20% obszaru stwierdzonego, pomoc przyznaje się do powierzchni stwierdzonej pomniejszonej o dwukrotność różnicy. Początkowa kwota płatności rolnośrodowiskowej wynosiła 5 060 zł. W gospodarstwie rolnika stwierdzono nieprawidłowości wynikające z nieprzestrzegania wymogów dla Wariantu 8.3.1 Międzyplon ścierniskowy. Na działkach DDA1, DE1, DJA1, AJ1, AK1 stwierdzono brak siewu roślin poplonowych (kod W18), na działkach DD2, DJ2, J1, N2, T1 stwierdzono siew roślin międzyplonowych dokonany po dniu 15 października (kod W41), na działkach DD2, DJ2, J1, N2, T1 – zastosowano jako międzyplon tylko jeden gatunek roślin (kod W42), na działkach AC2, M2 – zastosowano jako międzyplon mieszankę złożoną z dwóch gatunków roślin (kod W43), na działkach AN2, AE2, BC1 stwierdzono nieprzestrzeganie prawidłowego doboru i następstwa roślin. Z uwagi na stwierdzone uchybienia i nieprawidłowości w Wariancie 8.3.1 płatność rolnośrodowiskowa powinna zostać zmniejszona o kwotę 5 197,64 zł. W konsekwencji skarżącemu odmówiono płatności w omawianym wariancie. Organ należycie rozpatrzył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Organ prawidłowo w oparciu o raport z czynności kontrolnych, wniosek o przyznanie płatności i deklaracje pakietów rolnośrodowiskowych ustalił okoliczności faktyczne sprawy i uwzględnił je przy ustalaniu wysokości należnych płatności w poszczególnych wariantach. Organ zasadnie przyjął wystąpienie opisanych w raporcie z czynności kontrolnych nieprawidłowości, konsekwencją czego było przyznanie skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości. Obowiązkiem organów było zweryfikowanie treści wniosku. Jest to kompetencja organu i nikt nie może go w tym wyręczyć. Znaczenie dla ustalenia uprawnień do płatności ma rzeczywisty obszar gruntu użytkowany rolniczo w czasie składania wniosku na dany rok i czynności kontrolnych, a nie zaś np. powierzchnia ewidencyjna danej działki. Podkreślić w tym miejscu należy, że płatności rolnośrodowiskowe przyznawane są na wniosek rolnika, który dobrowolnie zobowiązuje się przestrzegać rygorystycznych warunków przyznania płatności (pomocowych środków publicznych). Przyznawane środki mają charakter publiczny i służą wsparciu prowadzenia działalności rolniczej, zatem beneficjent pomocy winien dołożyć należytej staranności, aby ubiegając się o przyznanie pomocy finansowej spełnić przesłanki płatności określone w przepisach prawa. To w interesie skarżącego było szczegółowe zapoznanie się z zasadami przyznawania płatności. Skarżący składając kontynuacyjny wniosek o płatność rolnośrodowiskowej oświadczył, że znane mu są zasady przyznawania pomocy. Wbrew zarzutom skargi w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 21 ust. 2 ustawy PROW. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy PROW, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy PROW w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Poza tym strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu o przyznanie pomocy są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3 o PROW). W świetle powyższej regulacji na organie nie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc organ nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy. Jest jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W postępowaniu w przedmiocie przyznania pomocy ograniczono również stosowanie zasady informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej (art. 9 k.p.a.) oraz zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). W tym postępowaniu nie stosuje się również art. 81 k.p.a., co oznacza, że można oprzeć rozstrzygnięcie na dowodach, co do których strona się nie wypowiedziała. Oznacza to, że organ nie jest zobowiązany do zapewnienia z urzędu stronie czynnego udziału w postępowaniu ani udzielania jej z urzędu pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków. W związku z powyższym nie można uznać aby organy w toku postępowania naruszyły wskazane w skardze przepisy k.p.a. Kwestia zebrania materiału dowodowego na gruncie ww. ustawy z dnia 7 marca 2007 r. została bowiem ujęta odmiennie niż we wskazanych przepisach k.p.a. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Stąd też skoro skarżący w toku postępowania nie przedstawił, poza własnymi twierdzeniami, dowodów pozwalających na poczynienie odmiennych ustaleń dotyczących powierzchni działek i ich faktycznie użytkowanej powierzchni a także przestrzegania prawidłowego doboru i następstwa roślin i wysiania roślin poplonowych, to brak było podstaw do podważania poczynionych w sprawie ustaleń. W orzecznictwie NSA za ugruntowany należy uznać pogląd dotyczący mocy dowodowej protokołu kontroli z czynności kontrolnych i możliwości weryfikacji danych dotyczących powierzchni działek, zadeklarowanych przez producenta rolnego we wniosku o przyznanie płatności z danymi ustalonymi w toku kontroli na miejscu, która obejmuje ustalenie rzeczywistego obszaru zgłoszonych upraw (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 492/07; wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 259/07 – http:www.orzeczenia.nsa. gov.pl). Zdaniem Sądu, na podstawie ustalonego stanu faktycznego, organy administracyjne prawidłowo rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności protokół kontroli z danymi z bazy LPIS/GIS. Dokonując oceny ustalonego stanu faktycznego i jego zgodności z obowiązującym prawem, stwierdzić należy, iż organy I i II instancji wzięły pod uwagę całokształt dowodów i okoliczności podnoszonych w sprawie, podczas prowadzonego postępowania wyjaśniającego i w konsekwencji powyższego prawidłowo oceniły okoliczności mające wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. Rozpatrzyły i dokonały wnikliwej oceny całego materiału dowodowego i w wyniku procesu dedukcyjnego wydały decyzję, w której przyznano skarżącemu płatności rolnośrodowiskowe na rok 2017. Wskazać przy tym należy, że wbrew zarzutom skargi, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest szczegółowe i wyczerpujące, nie budzi też żadnych zastrzeżeń co do rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organy podały z jakich przyczyn uznały wskazane dowody za mające znaczenie dla ustalenia istotnych i kluczowych okoliczności w sprawie. Organy przedstawiły także przepisy prawne, sposób ich rozumienia oraz sposób obliczenia płatności. Organy uzasadniając swoje rozstrzygnięcie prawidłowo zredagowały pod względem merytorycznym i prawnym swoją decyzję, czyniąc tym samym zadość wymogom formalnym przewidzianym dlań w przepisach prawa administracyjnego (art. 107 § 1 k.p.a.) oraz wyjaśniając skarżącemu przesłanki i dowody, którymi się kierowały w podjętym rozstrzygnięciu. Tym samym sąd nie uznał zarzutu naruszenia powołanych w skardze norm prawa procesowego. W rezultacie prawidłowo stosowne były przepisy prawa materialnego. Skarżący nie przedstawił w rozpoznawanej sprawie żadnego dowodu skutecznie kwestionującego ustalenia faktyczne organów. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325.).