III SA/Lu 275/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na czynność Wójta Gminy z dnia [...] marca 2025 r. w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dowozu niepełnosprawnego dziecka do szkoły p o s t a n a w i a: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej S. K. kwotę 100 zł (sto złotych) z tytułu uiszczonego wpisu od skargi. Pismem z dnia 10 października 2024 r. skarżąca S. K. zwróciła się do Wójta Gminy z pisemnym wnioskiem o zwrot kosztów przejazdu w roku szkolnym 2024/2025 jej syna jako niepełnosprawnego ucznia i opiekuna do szkoły prywatnym samochodem. W odpowiedzi Wójt Gminy pismem z dnia 25 października 2024 r. poinformował wnioskującą, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia jej wniosku. W piśmie z dnia 14 listopada 2024 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi Wójt Gminy pismem (czynnością ostateczną) z dnia 29 listopada 2024 r. poinformował skarżącą, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku. W opisanej sytuacji pismem z dnia 26 lutego 2025 r. skarżąca po raz drugi wniosła o zwrot kosztów dowozu ucznia niepełnosprawnego syna do szkoły własnym środkiem transportu. Pismem z dnia [...] marca 2025 r. Wójt Gminy poinformował, że organ podtrzymuje swoje stanowisko, które zostało przedstawione w piśmie z dnia 29 listopada 2024 r. Pismo Wójta zostało doręczone skarżącej w dniu 6 marca 2025 r. W tych okolicznościach skarżąca w dniu 10 kwietnia 2025 r. (data wpływu do organu – k. 3 akt sądowych) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na czynność Wójta Gminy z dnia [...] marca 2025 r. w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dowozu niepełnosprawnego dziecka do szkoły. Do skargi dołączono potwierdzenie uiszczenia wpisu od skargi z dnia 9 kwietnia 2025 r. O tym, że przedmiotem skargi jest stanowisko zajęte przez organ w piśmie z dnia [...] marca 2025 r. skarżąca wyraźnie wskazała w piśmie z dnia 4 czerwca 2025 r. (k. 26 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę organ wniósł przede wszystkim o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Według zaś art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast z przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Oznacza to, że skarga podlega odrzuceniu, jeżeli została wniesiona po upływie trzydziestu dni liczonych od dnia doręczenia stronie skarżącej ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Tego rodzaju rozstrzygnięcie ma charakter formalny i jest równoznaczne z odmową merytorycznego rozpatrzenia sprawy z powodu niezachowania przez stronę warunków formalnych skargi, a zatem skutecznego jej wniesienia w przewidzianym ustawą terminie. Jak wynika z administracyjnych akt niniejszej sprawy, pismo Wójta Gminy stanowiące odpowiedź na ponowny wniosek skarżącej zostało skutecznie jej doręczone w dniu 6 marca 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 22 akt adm.). Gdyby nawet zatem skarga na tę czynność w ogóle przysługiwała, to ustawowy 30-dniowy termin do wniesienia skargi – określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. – upłynął z dniem 7 kwietnia 2025 r. (w poniedziałek, bowiem dzień 5 kwietnia 2025 r. przypadał w sobotę), a zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Z tej przyczyny wniesienie skargi w dniu 10 kwietnia 2025 r. (czwartek) nastąpiło z uchybieniem wskazanego wyżej ustawowego terminu. Jednocześnie wymaga w takiej sytuacji zwrócenia uwagi, że strona w sprawie nie wnioskowała o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a ponadto z administracyjnych akt sprawy wynika, że wszystkie swoje pisma w toku postępowania składała osobiście w siedzibie organu i nie kierowała do organu żadnej korespondencji za pośrednictwem operatora pocztowego. Wymaga także dodatkowego wyjaśnienia, że zarzut skarżącej zawarty w jej piśmie z dnia 4 czerwca 2025 r. precyzującym przedmiot zaskarżenia (k. 26 akt sądowych), dotyczący braku pouczenia strony przez organ o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akt organu będący przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie, nie może skutecznie odnosić się do zaskarżonej czynności (pisma) organu z dnia [...] marca 2025 r., bowiem czynność ta jest w istocie niezaskarżalna i stanowiła reakcję organu na kolejny już wniosek skarżącej z dnia 26 lutego 2025 r. w tym samym przedmiocie co wniosek pierwotny z dnia 10 października 2024 r. Tymczasem wniosek pierwotny negatywnie załatwiony został czynnością organu z dnia 25 października 2024 r., a na skutek wniosku strony z dnia 14 listopada 2024 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, sprawę rozstrzygnięto w sposób ostateczny czynnością (pismem) organu z dnia 29 listopada 2024 r., nie zaś czynnością zaskarżoną w niniejszej sprawie. Gdyby zatem skarga w sprawie dotyczyła nawet zaskarżalnej czynności ostatecznej, to skarga wniesiona została z jeszcze większym uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Mając powyższe okoliczności na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – działając na podstawie przepisów art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. – obowiązany był do odrzucenia skargi jako wniesionej po terminie, o czym orzekł w pkt I postanowienia. Zgodnie zaś z przepisem art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Na tej zatem podstawie należało skarżącej zwrócić cały uiszczony wpis od skargi, o czym rozstrzygnięto w pkt II postanowienia.