III SA/Lu 278/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom Asesor WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 31 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu oddala skargę. Przedmiotem skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej jako "skarżąca" lub "spółka") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 31 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu. Stan sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z dnia 6 lipca 2022 r. Prezydent Miasta Lublin (dalej jako "organ I instancji") nałożył na M. Spółka jawna z siedzibą w R. (przekształcona z dniem 31 grudnia 2022 r. w P. Sp. z o.o.) karę pieniężną w wysokości 200 zł z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia starosty w terminie nieprzekraczającym 180 dni o zbyciu pojazdu. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia 26 sierpnia 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Natomiast prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 marca 2023 r. w sprawie III SA/Lu 542/22 uchylona została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie oraz decyzja Prezydenta Miasta Lublin. W uzasadnieniu wyroku tut. sąd podkreślił, że zasadnie skarżąca zarzuciła pominięcie przez organy obu instancji przepisów art. 15zzr oraz art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19. Okoliczności stanu faktycznego miały miejsce w okresie obowiązywania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej najpierw stanu zagrożenia epidemicznego, a następnie stanu epidemii. Zatem stwierdzając uchybienie terminu na zgłoszenie zbycia pojazdu, organ I instancji powinien był zawiadomić stronę o tym uchybieniu i wyznaczyć jej termin 30 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Zaniechanie organu stanowi nie tylko uchybienie ciążącego na nim obowiązku należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, wynikającego z art. 9 k.p.a., ale także jest to naruszenie obowiązku prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, o którym mowa w art. 8 § 1 k.p.a. Zaniechanie podjęcia przez organ I instancji czynności przewidzianych w art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 i pozbawienie strony możności zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu było przyczyną uchylenia decyzji organów obu instancji. Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent Miasta Lublin pismem z dnia 26 lipca 2023 r. zawiadomił skarżącą na podstawie art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2024 r., poz. 340 ze zm.), dalej jako "ustawa COVID-19" o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu w sprawie zgłoszenia zbycia pojazdu marki [...] nr rej. [...] w terminie 30 dni od daty doręczenia. Wnioskiem z dnia 1 września 2023 r. skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu na zawiadomienie organu o zbyciu wskazanego pojazdu załączając jednocześnie wymagany wniosek. Postanowieniem z dnia 9 października 2023 r. organ I instancji odmówił jednak przywrócenia terminu. Wskazane postanowienie wobec jego niezaskarżenia stało się ostateczne. Wobec powyższego decyzją z dnia 11 grudnia 2023 r. Prezydent Miasta Lublin nałożył na M. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 200 zł z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia starosty w terminie 180 dni o zbyciu pojazdu marki [...] nr rej. [...] W wyniku rozpatrzenia dowołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzja z dnia 31 stycznia 2024 r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i nałożyło na P. Sp. z o.o. administracyjną karę pieniężną w wysokości 200 zł z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia organu w nieprzekraczalnym terminie 180 dni o zbyciu pojazdu marki [...] nr rej. [...] W uzasadnieniu Kolegium podkreśliło, że z uwagi na przekształcenie skarżącej ze spółki jawnej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością należało uchylić zaskarżoną decyzję i wydać decyzję reformacyjną w tym zakresie, bowiem organ I instancji wadliwie wskazał, że stroną jest "M. Sp. z o.o.", podczas gdy prawidłowa nazwa skarżącej to "P. Sp. z o.o." W opinii Kolegium organ I instancji wykonał wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 542/22, w szczególności poprzez zrealizowanie obowiązku poinformowania skarżącej o możliwości przywrócenia terminu do zgłoszenia zbycia przedmiotowego pojazdu. Kolegium przytoczyło treść art. 78 ust. 2 oraz art. 140mb pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251) oraz wyjaśniło, że od 1 marca do 31 grudnia 2020 r. termin ustawowy przewidziany dla właściciela pojazdu do poinformowania właściwego starosty o zbyciu tego pojazdu wynosił 180 dni (art. 31i ust. 1 i 2 ustawy COVID-19), następnie powrócił do 30 dni w okresie od 1 stycznia do 31 czerwca 2021 r. i kolejny raz wydłużony został do 60 dni w okresie od 1 lipca do 16 maja 2022 r. (przepis art. 31ia ust. 1 i 2 ustawy COVID-19). Ostatecznie w związku z zakończeniem stanu epidemii termin powrócił do pierwotnego wymiaru. Kolegium podkreśliło, że zbycie pojazdu nastąpiło w dniu 24 marca 2020 r., a skuteczne poinformowania o tej czynności nastąpiło dopiero 8 stycznia 2021 r. Organ I instancji pismem z 26 lipca 2023 r. zawiadomił skarżącą o możliwości wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu. Wniosek taki wpłynął 6 września 2023 r. i został rozpatrzony postanowieniem z 9 października 2023 r., które jest ostateczne. Wobec powyższego, skoro organ I instancji odmówił skarżącej przywrócenia terminu, a bezspornie skarżąca uchybiła terminowi poinformowania starosty to w sprawie zastosowanie znajdą przepisy Działu Vb ustawy Prawo o ruchu drogowym. W opinii Kolegium organ I instancji prawidłowo rozważył również sprawę w zakresie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Skarżąca zaprzestała naruszania prawa, co wynikało ze zgłoszenia zbycia pojazdu, ale waga naruszenia nie była znikoma. Skoro ustawodawca ustanowił obowiązek zawiadomienia w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu oraz ustalił wysokość kar z tytułu jego niewykonania to oznacza, że uznał co do zasady, iż waga takich naruszeń jest na tyle istotna, iż należy dążyć do ograniczenia ich ilości poprzez zagrożenie dotkliwością finansową. Wskazany termin został dodatkowo wydłużony na podstawie przepisów związanych z pandemią COVID-19 do 180 dni. Pomimo tego skarżąca przekroczyła nawet ten dodatkowo wydłużony termin. Naruszenie obowiązujących przepisów w przypadku skarżącej nie miało charakteru jednorazowego, co dodatkowo budzi uzasadnione wątpliwości z uwagi na rodzaj prowadzonej przez skarżącą działalności w postaci profesjonalnego obrotu pojazdami. Zasadnie organ uznał, że waga naruszenia nie była więc znikoma. P. Sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarzucając decyzji naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), dalej jako "k.p.a." polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa: 1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym polegającym na niepodjęciu przez organ II instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, a tym samym ustalenie stanu faktycznego z pominięciem czynności zmierzających do ustalenia czy nabywca spornego pojazdu tj. mLeasing Sp. z o.o. poinformował o nabyciu pojazdu jako okoliczności świadczącej o wypełnieniu obowiązku określonego w przepisach prawa o ruchu drogowym lub też zakwalifikowania wagi naruszenia ze strony spółki jako znikomego; 2) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. polegające na przeprowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej i naruszający zasady bezstronności poprzez udział w składzie orzekającym członka SKO, który brał udział w podjęciu uprzedniej decyzji uchylonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, podczas gdy wskazany pracownik powinien podlegać wyłączeniu; 3) art. 15zzzzzn2 § 1 i § 2 ustawy COVID-19 w zw. z art. art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. art. 552 Kodeksu spółek handlowych w zw. z art. 7, art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. polegającym na uznaniu, iż zawiadomienie M. spółka jawna M. P. i R. P. wypełnia dyspozycję zawiadomienia skarżącej o uchybieniu terminu i wyznaczeniu jej 30 dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, podczas gdy informacja ta została skierowana do innego podmiotu, który nie istniał w chwili dokonania zawiadomienia, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez ograniczenie skarżącej możliwości skorzystania z instytucji przewidzianej w ramach ustawy COVID-19 i podjęcia działań zmierzających do przywrócenia terminu i spełnienia obowiązku wynikającego z ustawy Prawo o ruchu drogowym w nowym przywróconym terminie; 4) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, iż okoliczności o których mowa w przytoczonym artykule nie są łącznie spełnione, podczas gdy organy nie dokonały weryfikacji czy chronione przepisami prawa interesy publiczne zostały faktycznie naruszone jeśli wobec dokonania zgłoszenia przez nabywcę samochodu, pozwalało to już samo w sobie na odnotowanie w stosownych rejestrach zmiany właściciela pojazdu; 5) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez oparcie się w ramach oceny charakteru naruszenia o cechę skarżącej jako profesjonalnego uczestnika obrotu samochodami, która to ocena dokonuje rozróżnienia podmiotowego, którego nie czyni ustawodawca co narusza zasadę równości, a także zasadę sprawiedliwości społecznej przewidziane w Konstytucji; 6) art. 189f § 3 k.p.a. w zw. z art. 189f § 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie instytucji opisanej w ar 189f § 2 i § 3 k.p.a. w przypadku w którym organ uznał, że nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 189f § 1 k.p.a., a w konsekwencji nieodstąpienie od nałożenia kary administracyjnej i poprzestaniu na pouczeniu w przypadku, w którym naruszenie zostało usunięte, a właściwe organy poinformowane przez skarżącą jeszcze przed wszczęciem postępowania. Wobec tak postawionych zarzutów skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części objętej punktem 2, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej punktu 2 oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumentację prawną na poparcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga podlega oddaleniu jako bezzasadna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej jako "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie sądów oznacza, że nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2023 i powołane orzecznictwo). Sąd administracyjny po to wyraża swoją ocenę w omawianym zakresie, by przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zakres tej oceny nie był już przedmiotem kolejnego rozpoznania. Przywołany przepis ma również istotne znaczenie dla realizacji zasady ekonomiki postępowania administracyjnego oraz postępowania sądowoadministracyjnego. Natomiast sformułowanie "wiążą w sprawie" oznacza, że chodzi tutaj o tożsamość sprawy oraz wyznaczające ją elementy zakreślające granice związania orzeczeniem sądu. Powinna to być więc sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym. W szczególności o tożsamości sprawy decyduje podstawa powstania danego stosunku prawnego, tj. podstawa prawna i okoliczności faktyczne. Związanie oceną prawną nie oznacza jednak, że kontrola sądu administracyjnego ponownie rozpoznającego sprawę ogranicza się wyłącznie do kontroli zastosowania się organu do oceny prawnej sformułowanej w uprzednio wydanym wyroku. Jest to szczególnie istotne, gdy ocena prawna dotyczyła stanu faktycznego i jego braków. Kontrola ponownie wydanej decyzji lub postanowienia nie może prowadzić do sprzeczności z uprzednio wyrażoną oceną prawną, ale może tę ocenę uzupełniać, chociażby na skutek uzupełnienia materiału dowodowego przez właściwy organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy (zob. wyrok NSA z 19 grudnia 2023 r., III OSK 3067/21). Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że tut. Sąd w powołanym wyroku z dnia 14 marca 2023 r. podkreślił iż stwierdzając uchybienie przez skarżącą 180-dniowego terminu na zgłoszenie zbycia pojazdu, organ I instancji powinien był zawiadomić stronę o tym uchybieniu i wyznaczyć jej termin 30 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Zaniechanie podjęcia czynności przewidzianych w art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 i pozbawienie strony możności zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu skutkowało koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że organ I instancji wykonał wiążące go wytyczne i zawiadomieniem z dnia z dnia 26 lipca 2023 r. pouczył skarżącą na podstawie art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy COVID-19 o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu w sprawie zgłoszenia zbycia pojazdu marki [...] nr rej. [...] w terminie 30 dni od daty doręczenia. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone skarżącej w dniu 2 sierpnia 2023 r. Skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa i wnioskiem z dnia 1 września 2023 r. zwróciła się o przywrócenie terminu załączając jednocześnie wymagany wniosek. Jednak postanowieniem z dnia 9 października 2023 r. organ I instancji odmówił przywrócenia terminu. Wskazane postanowienie wobec jego niezaskarżenia stało się ostateczne. Należy wskazać, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż ustawodawca ze względu na szczególne okoliczności związane z pandemią zabezpieczył interesy stron w postępowaniu administracyjnym w ten sposób, że przewidział możliwość przywrócenia tych terminów, których upływ w normalnych okolicznościach powodowałby brak możliwości skutecznego dokonania czynności procesowej. Nie oznacza to jednak, że już sam stan epidemii zobowiązywał organ do przywrócenia terminu w każdym przypadku stwierdzenia jego uchybienia. Art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 nie wskazuje też, aby intencją ustawodawcy było automatyczne przeniesienie na organ ciężaru inicjatywy dowodowej związanej z przywróceniem uchybionego terminu. Należy przyjąć, że rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu w postępowaniu administracyjnym, poprzedzone zawiadomieniem organu w trybie art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy COVID-19, powinno być prowadzone przez organ w trybie art. 58 i nast. k.p.a. z uwzględnieniem modyfikacji wprowadzonej przez art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19, jedynie w zakresie terminu do złożenia wniosku o przewrócenie terminu (zob. wyrok NSA z 2 sierpnia 2024 r., I OSK 2458/23). Innymi słowy organy administracji nie są upoważnione do podejmowania czynności zmierzających do zebrania dowodów na okoliczność uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Ponadto organy nie mogą zastępować stron w formułowaniu zasadniczej argumentacji popierającej wniosek o przywrócenie terminu. Ciężar wykazania, że istotnie wystąpiła taka przeszkoda faktyczna, która wykluczyła możliwość terminowego dokonania czynności procesowej spoczywa wyłącznie na stronie (zob. wyrok NSA z 10 października 2024 r., II GSK 1147/23). Skoro organ I instancji ostatecznie odmówił skarżącej przywrócenia terminu, a jednocześnie brak jest dowodów na to, że skarżąca w ustawowym terminie zawiadomiła właściwy organ o zbyciu pojazdu stwierdzić należy, że wniosek z dnia 8 stycznia 2021 r. informujący o zbyciu pojazdu marki [...] nr rej. [...] złożony został po terminie, a w konsekwencji skarżąca naruszyła obowiązek wynikający z art. 72 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym właściciel pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni (w tym przypadku 180 dni) starostę o zbyciu pojazdu. Konsekwencją zaniechania skarżącej jest obowiązek organu nałożenia kary pieniężnej określonej w art. 140mb pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym sprzed zmiany tego przepisu dokonanej na podstawie art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczania niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz.U., poz.1394). Zgodnie bowiem z art. 16 przywołanej ustawy nowelizacyjnej, do postępowań w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 140mb ustawy zmienianej w art. 2, wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2024 r., stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie natomiast z art. 140mb pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. Wysokość nałożonej na skarżącą kary pieniężnej wynosi 200 zł i jest najniższą możliwą przewidzianą w ustawie. Jednocześnie należy podkreślić, że w wyroku tut. sądu z dnia 14 marca 2023 r., którym związane są zarówno organy jak i strony oraz sąd w niniejszej sprawie podkreślono, że brak jest podstaw do uznania znikomej wagi naruszenia prawa. Akcentowana przez skarżącą okoliczność, że wskutek opóźnienia zawiadomienia o zbyciu pojazdu nie osiągnęła jakichkolwiek korzyści materialnych, jak również, że w związku z zastosowaniem art. 15zzr ustawy COVID-19 faktyczny okres opóźnienia jest krótszy, nie ma wpływu na powyższą ocenę. Nietrafny jest zarzut nieprzeprowadzenia przez organ dodatkowego postępowania w tej kwestii. Wymaga podkreślenia, że dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. mają znaczenie także chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Jak zasadnie podniesiono w decyzji organu I instancji, kara określona w art. 140mb ustawy Prawo o ruchu drogowym ma bowiem niezwykle istotne znaczenie z punktu widzenia skutecznej implementacji unormowań unijnych w zakresie ochrony środowiska naturalnego i ochrony zdrowia. Zgodnie z art. 5 ust. 2 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. UE. L. z 2000 r. Nr 269, str. 34 z późn. zm. tzw. dyrektywa wrakowa), Państwa Członkowskie mają obowiązek podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji będą przekazywane uprawnionym zakładom przetwarzania. Natomiast w świetle art. 6 ust. 1 Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji są magazynowane (nawet czasowo) i przetwarzane zgodnie z ogólnymi wymaganiami określonymi w art. 4 dyrektywy 75/442/EWG, oraz zgodnie z minimalnymi wymaganiami technicznymi przedstawionymi w załączniku I do niniejszej dyrektywy, bez naruszania krajowych regulacji dotyczących ochrony zdrowia i środowiska naturalnego. W świetle pkt 1 preambuły do Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE jej przepisy mają zminimalizować szkodliwy wpływ pojazdów wycofanych z eksploatacji na środowisko naturalne, przyczyniając się tym samym do zachowania, ochrony i poprawy stanu środowiska naturalnego oraz oszczędzenia energii oraz po drugie, aby zapewnić właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz unikać zakłóceń konkurencji na obszarze Wspólnoty. Trzeba mieć również na uwadze, że w stosunku do podmiotów profesjonalnych - prowadzących działalność gospodarczą wyższe wymagania związane są z zawodowym charakterem ich działalności. Podmiot taki musi mieć świadomość obowiązków, jakie nakładają na niego przepisy prawa. Jakakolwiek niewiedza w tym zakresie stanowi okoliczność obciążającą. W związku z tym, że tut. sąd przesądził, iż brak jest podstaw do uznania znikomej wagi naruszenia prawa, tym samym zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a oraz art. 80 k.p.a. jest chybiony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 oraz art. 27 § 1 k.p.a. polegającego na udziale w składzie orzekającym członka Kolegium podlegającego wyłączeniu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Przepis ten, zgodnie z art. 27 § 1 k.p.a., dotyczy również członków organów kolegialnych, a zatem także członków samorządowych kolegiów odwoławczych. Orzekanie przez samorządowe kolegium odwoławcze po uchyleniu poprzedniej decyzji tego organu przez sąd administracyjny nie mieści się w dyspozycji art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 k.p.a. Po uchyleniu decyzji Kolegium z dnia 26 sierpnia 2022 r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie ma przeszkód prawnych, aby w składach orzekających Kolegium ponownie rozpoznających tę sprawę, czyli m.in. w składzie wydającym zaskarżoną decyzję z dnia 31 stycznia 2024 r. uczestniczył wymieniony w skardze członek Kolegium. Ponowne rozpoznanie sprawy nie jest bowiem udziałem w "wydaniu zaskarżonej decyzji". W orzecznictwie ugruntowany jest podgląd, zgodnie z którym nie ma podstaw do takiej wykładni art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., która rozciągałaby jego zastosowanie również na sytuacje, gdy organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie na skutek bądź to uprzedniego uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, bądź też uchylenia decyzji organu odwoławczego w postępowaniu sądowoadministracyjnym i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2021 r., I OSK 905/20). Wobec powyższego podnoszony w tym zakresie zarzut jest chybiony. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 15zzzzzn2 § 1 i § 2 ustawy COVID-19 w zw. z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 552 k.s.h. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. i art. 9 k.p.a. sprowadzający się do twierdzenia, że wobec błędnego skierowania zawiadomienia o uchybieniu terminu do innego podmiotu – skarżącej ograniczono możliwość skorzystania z instytucji przewidzianej w ramach ustawy COVID-19. Przede wszystkim brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że skarżącej ograniczono możliwość skorzystania z uprawnienia do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Taki wniosek został złożony w terminie 30 dni od zawiadomienia strony o takiej możliwości. Wprawdzie samo zawiadomienie z dnia 27 lipca 2023 r. skierowane zostało do M. Spółki jawnej, to jednak w odpowiedzi skarżąca prawidłowo określiła swoją aktualną wówczas formę prawną. Natomiast samo postanowienie organu I instancji z dnia 9 października 2023 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu skierowane zostało już prawidłowo do P. Sp. z o.o. Powyższe uchybienie organu pierwszej instancji nie miało żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nie jest zasadny również zarzut braku ustaleń faktycznych czy nabywca spornego pojazdu tj. mLeasing Sp. z o.o. poinformował o nabyciu pojazdu jako okoliczności świadczącej o wypełnieniu obowiązku określonego w przepisach prawa o ruchu drogowym lub też zakwalifikowania wagi naruszenia ze strony spółki jako znikomego. Należy podkreślić, że tut. sąd w wyroku z dnia 14 marca 2023 r. przesądził już, że naruszenie nie miało znikomego charakteru. Jednocześnie w ocenie składu orzekającego obowiązek poinformowania o zbyciu pojazdu niewątpliwie spoczywał na skarżącej. Należy bowiem podnieść, że treść art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym sformułowana została w sposób jasny i wynika z niej jednoznacznie, że osobą zobligowaną do powiadomienia o zbyciu pojazdu jest jego właściciel, czyli - jak miało to miejsce w przypadku skarżącej – podmiot, który jako właściciel dokonał jego zbycia. Zdaniem sądu nie ma znaczenia, że dany podmiot nie jest już właścicielem pojazdu w momencie dokonywania zawiadomienia, gdyż art. 140mb pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym odnosi się do zbywcy pojazdu, a zatem osoby, która nie jest już właścicielem pojazdu w chwili wykonywania obowiązku. Jeżeli chodzi o wykonanie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu, to stosownie do § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2355), dotychczasowy właściciel pojazdu do zawiadomienia dołącza kopię dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu, zatem w przypadku obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu, obowiązek ten w istocie ciąży na byłym właścicielu. Inna interpretacja omawianego przepisu prowadziłaby do sytuacji, że ta jego część, odnosząca się do zbywcy byłaby "martwa", gdyż żaden podmiot nie posiadałby obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu, a to byłoby sprzeczne z ratio legis tej regulacji (por. wyrok WSA w Łodzi z 15 grudnia 2020 r. sygn. III SA/Łd 603/20). W ocenie sądu pozostałe zarzuty podnoszone w skardze nie mogły odnieść skutku. Wbrew twierdzeniom skarżącej, ustalony przez organy obydwu instancji stan faktyczny nie budzi wątpliwości, zaś rozstrzygnięcie podjęte w sprawie przez Kolegium oparte zostało na ustaleniach czyniących zadość zasadzie prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i uzasadnione w sposób wyczerpujący, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem sądu, organy zasadnie wskazały również na wysokość kary administracyjnej na podstawie art. 140mb pkt 2 w zw. z art. 140n ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co prawidłowo uzasadniły. Przypomnieć należy, że kara administracyjna została ustalona w ustawie Prawo o ruchu drogowym w "widełkach" – od 200 zł do 1000 zł, a organ orzekł o karze w wysokości 200 zł, czyli w najniższej wysokości. Należy zauważyć, że jeżeli organ wymierzy administracyjną karę pieniężną w kwocie nie mniejszej i nie większej niż to przewidują stosowne przepisy, a jednocześnie uzasadni wysokość tej kary przez odniesienie do określonych okoliczności sprawy - to brak jest podstaw do kwestionowania tego rodzaju oceny w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 20 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3252/17). Kontroli sądu nie podlega uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano ją w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności. Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.